Erkjenning

eg, som var ein fugl, eg
som hadde dette svevande over meg
og det store luftdjupet under meg

dagar i glideflukt
over dei vide hava

eg, som ikkje kjende smerta
i det faste, urørlege, det
å aldri kunne skifte synsvinkel

alt hadde eg sett
men utan å forstå

for då dei nattsvarte tidene kom
og vengene ikkje lenger ville bere
og lufta vart ei hindring
        den store himmelkvelvingen ein 
hån
medan eg kava og streva
for å overleve

var det utsikta, dei skiftande viddene 
eg sakna mest,
og eg visste at det var dei, desse 
endelause perspektiva
som var mitt eigentlege eg

og no var det teke frå meg,
eg var ikkje lenger meg sjølv

Det store hykleriet

- her står me samla
til siste slutt,
me er ikkje individ
me er eit heile, ein organisme

eit me

eit lag
som står saman
gjennom alle stormar!

ropte generalen
og sende offiserane
og soldatane
ut mot det bølgjande havet
         av dei andre,       dei
         den grå, ukjente massen

som ikkje kan finnast i nokon draumar

lukke til
seier han,
set ei ny nål i kartet 
og tek ein slurk av kaffien

Forenkling

same korleis eg snudde og vende på glaset
var nivået lågt, 
væska nådde ikkje lenger opp
enn halvvegs
og eg sette det frå meg
med eit tungt sukk

gjekk på kjøkenet
og henta eit anna,
eit av dei som tidlegare var lysholdar
og ein god del mindre i volum

tømde væska over i dette
og rydda det gamle glaset vekk,
ut av syne

kjente at ein melodi bobla 
under overflata i hjartet,
nynnande sirkla eg rundt
og stirra på dette nye målet

heilt opp til randa
eit fylt glas, komplett
i sin enkle struktur

og hjartet fall til ro
fornøgd med dette enkle
det hadde lengta etter heile vegen

Moria

det er i vinden stemmene bur
og i solstrålane
kjem blikka frå framande grenser

her er så kalde kantar
og golvet gyngar når me går,
kan me late att auga... -

om noko
kjem ansiktet heilt nært
og vert vevd inn i blodårene,
til alt me er og alt me kjenner
skrik i smerte
over dette som ikkje er oss
men kunne vore det, ja
svært godt kunne vore akkurat oss

det er vårt eige spegelbilete me ser
når me snur oss vekk
frå dei heimlause blikka

og vårt eige hjarte som vaknar til liv
når me vågar opne opp døra
og opne opp auga
og opne opp armane
for dette vesle me faktisk kan gjere noko med

Utanfor kjernen

det er så kort veg inn dit
kor alle inntrykka
            smeltar i kantane, vert mjuke
og uformelege

kanskje er det berre ein time unna
eller eit år

- eit halvt liv
om ein let att auga, lener seg vekk
frå sitt eige hjarte

i albumet står berre skala att
og det er skala, glasuren
som heng att i minnet

kjernen, den verkelege kjensla
som forma meg
har falt ut av dette skodespelet

men er fortsatt ein del        som ein vinkel
ein tone, ei lukt, smil, lysglimt
i musklane
i kvar einaste vesle 
utilgjengelege celle -

og leier meg, umerkeleg, inn på stiar
eg trur er nye 

Orden i eit indre kaos

desse virrande molekyla
som ein gong var meg,
den gongen eg ikkje visste
ikkje ante
fordi eg aldri hadde sett
at du var til

og så fall du inn
som ei mektig samling energi
mot auga mine

ei kanonkule
gjennom ein plankehaug

flytta om på alt som var
og berre eksisterte,
alt eg skjønte hadde vore som ein søvn
fram til denne dagen

no vakna det til live
og molekyla fann sine rette plassar,
som soldatar på geledd
eller dei siste brikkene i eit puslespel
som fell på plass

alt vart på ein måte heilt og fullstendig
då blikket på deg
ikkje lenger var ei ukjent framtid

Sjå det skjulte

midt i skogen
ser dei fleste av oss skog

andre ser byggeklossar,
ser hus som er gøymde bak bork
og greiner som snart er usynlege

ser dører og vindaugskarmar
listverk og 

snirklete utskjeringar
gøymt i mørket, pakka inn
i flis på flis og sagmugg

somme klappar treet,
og lyset som vert filtrert mot barken

andre klappar
ei framtidig trapp

Frk Thå ryddar etter seg

sakte tok ho av seg
den eine foten

la den på nedste hylla
i garderobeskapet

i hylla over
la ho den andre foten

så fulgte armane,
ei hylle til kvar

til sist la ho torsoen på nest øvste hylla
og hovudet heilt oppe

lett gløtta ho på auga,
let dei gli over rommet

før ho lukka døra
og seg sjølv inne
i mørket 

Materialisere det umoglege

auge som lyskastarar
sveipar over fasaden på eit hus
som endå berre har stige halvvegs opp
av myra

det ligg eit skjær av noko veikt,
eit lys som ikkje finn feste
over heile denne opne plassen

plankar som beinrestar
ut frå gjørmehola
og dei surklande lydane frå djupet
er lyden av det nye
som stig fram

alt materialiserer seg her
medan auga er tause vitne,
vidareformidlar det som skjer
til intellektet bakanfor

likevel er det ufatteleg
korleis alt fell på plass,
korleis desse daude trea og stråa
kan smelte saman til plankar, plater og golv
og leggje seg slik
at når trykket frå djupet pressar mot dagslyset
stig det eit heilt hus ut av mudderet --

fiksjonen er total,
hjernen konstruerer
det den ikkje kan forstå
og det umoglege vert mogleg
i det febervarme lyset
frå auge som er opplært til å lyge

Saks

den usynlege saksa,
ein stillferdig spion
bak alle dører

lyttar, ventar
får med seg kvart einaste ord

saksa som klipper orda
og let dei falle til jorda som støv,
svevar rundt alle hjørne
ventar
på ubesindige tankar, 
uferdige formuleringar

det du seier
som du aldri skulle sagt
og klipper det opp

det vert støv over maten, oske
i alt du et,
redsla for saksa
har lukka så mange stemmer inne

me fryktar den usynlege saksa
som ikkje finst

Millimeterbom

viss du skal reise
med rakett til månen
skal det ikkje så mange millimeter til
med feilinnstilt kurs i starten
før raketten hamnar
ein heilt annan stad

då du veik med blikket
hamna varmen i auga
så utruleg mange kilometer vekke
frå hjartet mitt
at skaden er så å seie uoppretteleg

Prinsessetåre

den vesle prinsessa
i rommet der malinga flassar,
eit grønt tre
i ei grå verd

den store stova
i det vesle huset,
ei prinsessetåreelv på avvegar

       dråpen som renn over eit golv
       fossar over dørstokken
       og ut i verda, ut i sola

       vert slukt av den flammande varmen --

kvitt flass frå tak og veggar
som snøkrystallar
i ei glaskule

vesle prinsesse, malplassert
i eit landskap
ho ikkje forstår

Knepp

stille, som eit knepp
me opnar auga, stirrar i taket

stille
stille
eit knepp til, og eit til

noko lettar frå taket,
let etter seg spor
av fortid

ei vengje i natta
flyg over trea 
over enga
over skogen
over fjella
og bort

me ligg stille
auga vende mot glaset

ingen fleire knepp,
sakte vender me auga mot kvarandre,
ser omrisset av ansikt
i natta - farga av måneskinet

i morgon vil spora vere vekke
og vengjene vil bu i hjarta våre
trass stilla
etter stilla

Alt me har

lysa i vindauga
fortel om ein kveld i emning,
ei natt som kjem

frå mørket i gata utanfor
kan me stirre inn
i dei opplyste romma

sjå alt som er vårt
plassert mellom veggane,
ei samling av kulissar

dette er vårt teater
her kan me flyte fritt
og improvisere replikkar --

lysa er på
og me ser inn  -  så merkeleg det er!
å stå her og smile

hendene om kvarandre
kropp mot kropp, saman
er det einaste me har og vil ha

Den blå skogen

lufta kan vere eit hav
sollys som spreidde strålar i det blå

fisken spring med skremte blikk
inn i lauvskogen

her er ein jeger
ei gjedde med gevær
og stålblikk,
støvlar som står stille
på kanten av myra

kikkertauge i natta
stille svømmetak
ut på dei store djupa
og inn i mørket

her er så stille -

tidevatnet vert sila gjennom trea,
dreg dei att og fram
i ei svaiande rørsle

jegeren set seg ned på ein stein,
dreg inn fersk oksygen i gjellene
og avsikrar geværet

ein hjort kjem glidande fram
frå lauvverket

Ord på is

orda dine kapslar eg inn
i eit fleire meter høgt snøras

iskald isolasjon, istappar, iskappe
veslevisaren trampar t a k t f a s t over fjellet

til lyden av dei mumlande orda
dør ut under meg, og eg kan sleppe

snøen laus
la den virvle tilbake til skyene

grave ut orda, tine dei
ufarlege restar, på tørka strå, i kasser

på veg til eit nærliggande museum
for utdøydde samtidsytringar

Bergkrystallevolusjon

krypande sand
ein ørken av sandkorn på flukt

kravlar rundt i det store landskapet
utan mål, meining eller intensjon

klyngjer seg saman
til stadig større einingar

vert ei steinur midt i det aude,
eit sidelengs flatmarksras

rumlande blokker
glatte av ørkenregn og polerande sol

byggjer seg opp
til kvadratiske pyramidar

stein på stein, blindt skjelvande
av ei kraft dei ikkje kan forstå

noko som dreg dei saman
og byggjer dei saman til noko større, betre

heilt av seg sjølv
(står det her i boka mi)

og slik vart pyramidane til

Mitt, ditt eller ingen sitt

dette at me alle er bygde 
av dei same grunnstoffa;
at me er store delar vatn, og 
det er ufråvikeleg for alle

og at dette vatnet er
på stadig reise
inn i kroppen, ut av kroppen
vidare ut i verda

til slutt kjem det same stoffet
kanskje
eit vassmolekyl? eit jernatom?
tilbake til deg
og plutseleg er det ein del av kroppen din
ei stund

dette at me 
alle menneske
deler ei felles mengde grunnstoff
og ikkje kan eige
eit einaste eitt av dei

det er noko forunderleg
og grunn til å undrast -
korleis kan me i det heile rekne oss som ulike?

Eit pauseslag

me rettar hendene til begge sider
handflatene i ei bydande rørsle;
stoppar trafikken
momentant   -   vent litt
på vidare signal,
her skjer noko viktig -

så går me mot kvarandre,
kryssar vegen
med auga hekta saman

lyfter vekta av verda
for det er dette som er ned;
definisjonar me ikkje forstår
og ikkje kan hanskast med

eit sekund, ein time, eit år
inga tid har meining
så lenge hjartet er der det skal vere
og du veit at alt du ser
er noko som ein dag går under

så er det noko som brest,
lydane tek seg opp att
og trafikken susar forbi på kvar side ...

nasetipp mot nasetipp
i ei verd som ikkje veit om oss,
og dette er alt me veit

Ei vandring tek til

me såg bilane rygge ut
snu i ei sky av støv
og forsvinne i den same støvskya
ut i ørkenen

aleine
to par auge på kvilelaus vandring
over eit solsvidd landskap

delar på orda
dei få me har att, 
      let dei sveve som såpebobler
til vinden tek tak
og feiar dei med seg

stilla ligg att som eit teppe
og den blå himmelen er eit trykkande tak -

så langt unna alle andre

me finn kvarandre sine hender
og set beina prøvande ut på det varme,
lagar oss ein sti
der ingen før har gått,
på jakt etter 
neste oase

Nåleputesong

som galaktiske strikkepinnar
flyt solstrålane over den grøne parken
pirkar borti gras og tre,
grev seg djupt ned bakken
står som spyd mellom mold og stein

strikkar natta om til dag
strikkar molda om til blomar
strikkar blad på trea
strikkar sommarfuglar
frå dei små larvane

strekk seg mellom nye blad
som spissen av ei nålepute
du kan leggje handa på,
vere ein fakir
med ein song under huda

la seg stille punktere
så songen siv ut
over parken

Sjå på mauren

det er ikkje lett å seie
kva mauren eigentleg tenkjer på -

kanskje legg han planar for sommaren,
teiknar flotte skisser
for nye, storslegne byggverk

kanskje lagar han vedlikehaldsplanar,
er nøgd med å reparere det som vinteren 
og uforsiktige tursko
riv ned

eller kanskje han eigentleg ikkje bryr seg,
berre byggjer for å byggje
sidan han ikkje har så mykje anna
å ta seg til
likevel

Oppover

eg skal gå denne stien
langs fjorden og
i snirklande svingar
oppover dei bratte fjellsidene
heilt til endes

fjorden blenkjer som av gull
under sola som sakte senkar seg
der fjorden glir i eitt med havet og himmelen utanfor

stega mine er endå støe
men eg kjenner mine fjell,
veit dei vil tappe kreftene
frå stadig stivare sener

det er godt eg kjenner kvilesteinane,
dei stødige stadene
kroppen kan lene seg mot
og samle ny styrke

for toppen ventar der framme
og utsikta
som eg veit vil ta pusten frå meg

Kvinna i historia

gjennom historia
står den sterke kvinna der
som ein los på skipet,
leier det gjennom uroleg vatn
med stødig hand

kor snodig det skal vere
at denne helten ved fronten
ikkje fekk tale si eiga sak
eller seie sitt om korleis skipet skulle styrast,
ho som før hadde lagt seg sjølv som skjold
mellom båten og skjeret
enn å la borna ombord
møte farar aleine

ho, som ser lenger inn i mørket
enn nokon mann ville klart,
og likevel sett ned på,
likevel heldt for å vere
nummer to -

nei, løft losen opp til den ære ho fortener
og la latteren stilne i byssa

er det ikkje nettopp kvinna
mora, losen
som gjer at du kan sitje her
varm og trygg
endå sjøen går meterhøg der ute?

Tomme gater

eg går her i gater
utan deg
ser i vindauge
utan deg, berre
tomme fasadar
grå skydekke, kald asfalt
einsame tankar i einsame hjarte
å kor einsamt eit hjarte
som lengtar
etter deg
i desse gatene

her eg går
utan andre tankar i hovudet
enn deg og den du var
i går
då du smilte før du sovna
og eg sovna med dette smilet
i auga

og no
går eg her
gjennom tomme gater
utan deg

--

så svingar eg inn i gata vår
og ser lyset i kjøkkenvindauget
veit du er der inne, ventar
tek meg imot
med det same smilet,
veit at all min lengt vil finne si hamn
når eg opnar døra
og stig inn i varmen

Science fiction

science fiction er det same som 
parallell røyndom
som er det same som
eit anna liv

eit anna liv er det same som
noko eg endå ikkje har opplevd
som er det same som
spennande eventyr

spennande eventyr er det same som
ei reise til ein annan stad
som er det same som
å setje seg i bilen og køyre vekk

å køyre vekk er det same som
tur
som er det same som
utflukt

utflukt er det same som
det me drøymer om når me tenkjer på helg
som er det same som
vår eiga fritid

med andre ord
vår eiga fritid er det same som 
science fiction

så slik har me det

Sky

til middag i dag:
ei sky   -    ei regnvérssky med glasur
av spreidde soldråpar  

dessverre er me tomme for soldråpar,
difor vert det husets spesial i dag:

ei regnvérssky

Forbi

Ubåt på månen

me startar denne ubåten
køyrer i låg fart
like under overflata
på månen

ein sjø utan vatn
ein lengt utan ord
ei utsikt som strekk seg
gjennom det tomme rommet

sakte vender me blikket
mot kvarandre, 
let oss søkke inn
i kvarandre sine blikk

kveler eit hikst av frykt
for denne sandsjøen
      er noko anna, noko meir
noko mykje meir alvorleg
enn det me har møtt før --

stille glir ubåten fram gjennom mørket,
pløyer sanden til side

legg etter oss eit spor av eigen smerte
ein lengt utan ord
ei utsikt som strekk seg
mykje lenger enn det hjarta kan nå

Nytt lys

kvar morgon
byter eg ut auga,
legg dei fulle, oppbrukte auga til side
og set på nye, friske
endå ufylte auge
til å ta inn det ferske morgonlyset

ingenting kan eg hugse
av lyset som var der i går,
det ligg lagra i dei gamle auga
dei eg aldri meir kan bruke -

det nye lyset, denne nye sola
varmar innover i hjernegongane
og byggjer opp eit nytt bilde av seg sjølv
på det kvite arket
som heiter 
i dag

slik kan eg starte på nytt
endå ein gong,
og utan fordomar møte verda
med eit friskt "god morgon!"