Flytte heim til seg sjølv

eg snik meg ut
frå dette tronge kottet
på baksida av hjartet

her har eg stuva inn alt
eg eigentleg ikkje treng
men tenkjer at eg kanskje får bruk for
ein gong

men som aldri vil bli henta fram att,
fordi eg eigentleg gløymer det ut
utan å gløyme det heilt,
berre let det liggje her og støve ned

somme tider
dessverre oftare enn ikkje
må eg sitje der sjølv også

eg finn ikkje plass
i dei store romma der inne
og set meg her ute, berre eg
ei lita niste, ei bok å lese i medan tida går
og verda berre snurrar og durar der ute

men
no snik eg meg ut, altså, no
vil eg ikkje sitje her lenger
og kva skal eg eigentleg med dette kottet?
kan eg ikkje setje fyr på heile greia
sjå det brenne til grunnen?

då er det ingen veg tilbake lenger,
då må eg jo berre vere der inne, der eg eigentleg bur
og møte det som kjem
utan sjanse for retrett
berre stramme meg opp, rette ryggen og
gjere det eg må -

er det nokon som kan låne meg ei fyrstikk?

Skine gjennom

innsida av fjeset ditt liknar
dei endelause fjellviddene, med myrull
opne vatn og ei endelaus sol

dette vakre som fyk over landskapet
formar det som skin gjennom

let oss som står på utsida og kikar inn
få del i noko større
enn me kan famne

Utanfor kjernen

det er så kort veg inn dit
kor alle inntrykka
            smeltar i kantane, vert mjuke
og uformelege

kanskje er det berre ein time unna
eller eit år

- eit halvt liv
om ein let att auga, lener seg vekk
frå sitt eige hjarte

i albumet står berre skala att
og det er skala, glasuren
som heng att i minnet

kjernen, den verkelege kjensla
som forma meg
har falt ut av dette skodespelet

men er fortsatt ein del        som ein vinkel
ein tone, ei lukt, smil, lysglimt
i musklane
i kvar einaste vesle 
utilgjengelege celle -

og leier meg, umerkeleg, inn på stiar
eg trur er nye 

Mysterium

du er eit landskap 
eg ikkje kjenner,
ser bildet av fjeset ditt
i avisa
og ein tekst
som, i beste fall 
lagar ringar på overflata
før alt fell til ro att
og heile det store djupet
er skjult bak spegelbiletet av fjella og himmelen
og auga dine
held alt det hemmelege
på plass

kven er du 
langt der inne
bak det lure smilet
og dei mystiske auga

kven er du
aller inst
der ingen nokon gong
får sjå --

Samansmelting

den andre meg,
eit ekstra lag under den eg er
kjem fram i regnet

set seg som ein narr ved kjøkkenbordet
flirer, ler, fortel usaklege vitsar
endå morgonlyset endå ikkje har vakna
og den verkelege meg
ligg i senga og drøymer

om blomar på flukt over plenen,
sleper røtene etter seg
i vill panikk,
medan vinden herjar i kronblada
og graset prøver å halde att
med samanfiltra rørsler

så kan eg vakne
og smelte saman med den andre meg,
møtast på midten, i eit moderat smil

ein symbiose med faste røter

Morgonen kjem

kunne eg berre vere
som eit bilde av meg sjølv
måndag morgon -

det er ikkje huda som anar frykta
eller auga som kjenner smerten
av å gå to meter bak seg sjølv
og vere eit stille vitne

for éin veg må eg gå
same kor lenge eg nøler
og morgonen kjem
same kor store skuggane veks seg

og lengten etter konsistens
stig med morgonsola
ein tidleg måndag morgon,
og lengten etter å passe inn
i meg sjølv
er konstant

Kva veit du

kva veit du         eigentleg
om meg, seier desse orda
som ikkje passar saman
med det indre puslespelet

eg har leita i desse brikkene i snart førti år
og lagt på plass eit indre landskap
del for del
gjennom time på time med grubling og slit

det er ikkje gjort på ein liten time
å kartleggje landskapet -

kva veit vel du
om alle bitane eg har måtte endre på
og kor mange gongar eg har forandra på motivet
for at ting skal henge saman?

kva veit vel du
om alle tårene eg har brukt som lim
og som no ligg som betongballast
langs kjølen

kva veit vel du
om frykta som stadig trampar
           med altfor store sko gjennom hjartet
og riv ned dei sirlege stillasa 

ja, kva veit vel du -
og kva veit vel eg om dine kampar, dine brikker
din veg fram til hit -

Fjorten lag

Dei tre meg

djupt i sjela

er mitt eg delt i tre;

som ulike ansikt

i disharmoni

den øvre meg

med dei lyse auga

og føter som dansar til musikken

i verda,

opne armar

mot himmelen

uansett vér

den nedre meg

med svartskribla hender

som nektar å opne

for noko,

den tause stemma

og dei stengte øyra og

kroppen av tjære og bek

og så meg midt i mellom

flytande stille

der tankane kolliderer

til eit vekslande kaos

- den meg som seier ja

men meiner nei – og rømmer

frå mine eigne val –

desse tre

som ein evig symfoni

for cello og slegge

og skrivemaskin

Den ukjente meg sjølv

av alle tankane
er det dei skjulte, framande
endå utenkte
førestillingane
eg trivst best med

å vite
at eg ikkje veit
kven eg er
- før dei nye ideane
formar meg til noko kjent

vere ein framand
for meg sjølv, vere ein annan
enn eg trudde –
til dei skjulte tankane
bryt overflata