I lufta

kva er vengene

anna enn oppstilte molekyl-

strukturar i system,

lina opp, sett saman, bygd

til fjører og feste,

foreina i eit dynamisk heile;

estetisk, praktisk

naudsynt

likevel – så unyttig

utan lufta å flyte på –

i denne høgda er eg

fri frå alle banda

fridomen er eit pusterom

så annleis enn det å vere fange

for eg kjenner lenkene,

kvart strammande tau

dei sit i minna

som djupe spor i landskapet

og eg har kjempa imot

eg har fylt lungene med skrik i natta

eg har sprunge, eg har slåss

brukt all mi kraft og all min vilje –

til sist gav eg opp

la livet mitt i andre hender

kjente nytt blod, nytt liv

som straumar i mitt ørkenlandskap

og nokon lyfte meg, nokon

reiv over alle lenkene – bad meg fly –

så no er eg fri

og eg veit i frå kva

som kjærleik

høgt svevande

over kvardagen

ser eg deg

i nytt lys

frå denne høgda

liksom du er endra

til din beste versjon

gjennom augefilteret

og eg smiler til deg, vinkar

ditt hjarte til mitt –

lat oss vere nye for kvarandre



(Fototriss)

Til tida

tida, min gamle ven
kor du herjar med oss
og alt vi er glade i –

kor du tek alle våre draumar,
bles dei vekk
med mørke haustvindar

kor du stel all vår lengt,
let den hope seg opp, bleikne
i himmelhøge, sukkande tårn

eller resirkulerer du alle ropa,
brukar sveitten frå svunne arbeidsdagar
som energi – og lagar nye lengslar?

kor gjer du av barnelatteren
gledehyla, tassande føter om natta
og barnegråten, kor er den no?

kvifor let du ikkje etter deg anna
enn tause bilete – sterile, luktfrie
og så lite haldbare kortfilmar;

kven hugsar vel alt du har teke
min gamle ven,
kven hugsar vel alle dine tapte gåver –

(Weekend in b&w)

Einsame meiningar

Under

(Haiku horizons)

Mitt heime

1

mitt heime er

ved fjorden,

der tåka langsamt slepp taket

ved nytt morgongry

og fjella speglar seg i vatnet

mellom holmar og øyer

og båtar glir roleg

beint over vatnet –

der er hjartet mitt planta,

i fjorden – eit jordsmonn

å røte seg i

mitt heime er ved fjorden

2

mitt heime er

på fjellet

der fridomen strekk seg

så langt auga kan sjå

og lufta fyller lungene

med sjølve eksistensen,

lukka som ei snor

strekt frå horisont til horisont

der er hjartet mitt planta,

i fjellet – eit jordsmonn

å røte seg i

mitt heime er på fjellet

3

mitt heime er

der du er

langs vegar vi ikkje kjende

den gongen vi var unge

og endå strekk vi oss over

avgrunnen mellom meg og deg,

byggjer bru på bru og alle ting

på fundamentet kalla oss

der er hjartet mitt planta,

hos deg – eit jordsmonn

å vekse i

mitt heime er der du er

(Fototriss)