Ingen veg tilbake

brenn det ned, ropte vi

så brann vi det ned

etterpå gøymde vi oss skjelvande

i skuggen av noko stort

som hadde vore

lengta litt tilbake

Stille under

under overflata putrar det
i tause vulkanar

eg skjerpar blikket
prøvar fange opp nyansane i kvelden

hjartet bankar ukontrollert,
ingen veit kor neste vindpust kjem frå

eller når dei indre straumane kokar over
sine stille breidder

set havet i kok
og endrar alle ting - alt i hop

frå eit sekund til eit anna,
kanskje akkurat når eg blunkar -

så eg held blikket fokusert
og håpar på eit stille under

Dobbel

1

det eine nært

det andre fjernt

som pust på veg inn

og pust på veg ut

noko nytt, noko gamalt

og likevel heilt likt –

to uttrykk for det same,

ein samanheng – eit band

som to bitar i det tidfaste

verdspuslespelet 

2

det nysprungne livet skjelv,

her er så kaldt –

denne nakne kulda

i ei opa verd

der vindane flyttar seg

og vatnet renn

og ingenting verkar stadfast,

lunt og varmt eller trygt –

så lat oss lene oss på kvarandre,

finne livd i ein felles lengt

3

så er du spegelen min,

eit bilete av mitt eige bilete

slik eg sjølv speglar noko anna,

frå ei verd av andre substansar;

så rører du deg ikkje

utan at eg gjer det same,

liksom styrt av desse

usynlege, ubrytelege fotonbanda

ikkje ulike dei som held også meg

i stadig rørsle mot æva

(Fototriss)

Stort i smått

eg tenkjer på kor små vi er

mellom slike høge fjell

djupe fjordar

endelause vidder

med gras, sand, tre, vatn –

kor vi nærast forsvinn

i heilskapen,

vert støvkorn, små prikkar

(som kanskje burde ferdast

med noko mindre fotspor)

kor usannsynleg lite

sannsynleg det er

å bli funnen

på det store kartet

over universet

og likevel vere funnen,

likevel vere elska

likevel ha ein plass, eit rom

i det tidlause, nådige

Gudshjartet

(Weekend in b&w)