Vektskål

Vern

Tause ord

Skjult lys

Løfte

Fundament

Klatre på orda

Ingenting skjer

Over djupet

Det som opna verda

det var dei mørke dagane
i stilla, i einsemd
utan verktøy til å balansere
mine eigne tankar
i forhold til inntrykk, og uttrykk
utan annan substans
enn tårer

så mange halvhjarta forsøk
på å sleppe inn sollys, luft
til å kjøle, fornye, reparere -
så mange ord, så mange blikk
så mange hudlause fingrar
etter dagar og netter i desperasjon

til sist: verda falda seg ut,
men annleis enn eg sjølv hadde tenkt;
sakte seig veggane ut
og taket vart bretta til side,
jamsides soloppgangen steig håpet
som eit sikringstau - eit ankerfeste

sjølve nøkkelen fekk eg aldri sjå,
men eg kjenner endå roselukta
som fylte verda,
og kjærleiken ligg att som eit varmande teppe
eit vernande skjold
mot mine eigne redsler og svik;
eit vern å krype under - til fridom

Lett

kanskje var det mi eiga stemme
som eit ekko
i det tome rommet
- lyden som slo mot vindauga
dørene, golv og veggar,
slapp taket
og flaut utover hagen;
denne lyden som trassa alt
anna enn lokkinga frå lyset -

så var det kanskje lyset
eg høyrde, som eit drønn,
når det landa med vårlege vengjer
på frosne tre, kalde steinar
i ei verd i frykteleg stillstand

og lyden og lyset smelta saman
i ei symbiose med nye smakar;
slår attende
frykta som heldt stemma mi fanga
i sitt eige ekko

Gjennom pusten