Fortvila

Blanke dagar

isen er ei kappe

ømt senka over landskapet

med forsiktige hender

desse uklare husa

uklare menneska

med gjennomsiktige sjeler

stille vandrande -

eit plan for tankane

og dei varme kjenslene

og dei dirrande, djupe

redslene

og eit plan for beina

med stødige musklar

avogtilvaklande steg

over frostprega jord

dette er eit stille forrom

før den hastige våren

og ein sommar

av likegyldige songar

det er blanke dagar

for auga som svevar

over sjøen i sjela

Skyline

Mellom to soler

Så mange val

Leik

ligge med breie vengjer på vinden

kjenne verda som ei flate

med to dimensjonar

og lufta som held deg oppe

som den tredje

og tida står stille

inni denne parentesen

der matjakt, uro og frykt

vert lagt til side

alt som tel er

du og vinden og svevet –

 

På tur med katten

Dei som bygde landet

Vinterkveldslyset

strålane frå sola i havet

legg seg som varmekablar

rundt sjela

eg let meg senke

inn i bildet – bli eitt

med sjøen, skogen, skyene

kjenner at vinterkvelden og eg

pustar i takt, vert eit kor

- eit lovsongskor

under open himmel