Hjartet held handa

handa di greip om hjartet mitt

knuga det fast i søvnen,

let det vere ei hamn å ankre opp i

sidan verda elles er ukjent, grå og mystisk

handa di slapp aldri taket, sjølv

om blikket vandra vidare utover

til ei veksande verd

ekspanderande håp og vilje

til å vere ei brikke i det store spelet

og ein kan seie

at hjartet no har kapsla inn handa

og meir held deg enn omvendt

og strekk sine nervetrådar til brestepunktet

for å følgje deg kor enn du går

og du går

 

tilbake ligg hjartet mitt

bankar taktfast i eit heiarop

som ikkje vil stogge før heile eg

ikkje treng noko hjarte 

å fortøye meg til verda med lenger

Beibiføter på veg til universitetet

det finst ingen pauseknapp

det finst ingen revers

det finst ingen opptaksfunksjon

berre dette sviktande minnet, og eit hjarte

som de alltid vil bu i

Sufflør

det er ei stille stemme i vinden
ei stille stemme frå mold og bark og snø

kviskrande, mumlande, masande
er stemma som ein usynleg bisverm
alltid like bak øyra mine

eit dempa fnis
når nokon mistar noko

ein liten latter
viss bussen har gått før eg kjem
og eg må vente, frustrert
med den vesle latteren i øyret, i hovudet, heilt inn
til der humøret byrjar å røre på seg

løfter auga mot fjella, gler meg over sola og regnet
og at eg har føter som kan springe
viss eg vil
og at eg har ein buss å vente på
og eit mål å reise til

gler meg over den stille stemma
som alltid er der, kjent og glad og raus og somme tider
utolmodig, masete, mumlande, kviskrande
irritert 

eg kjenner den att, kjenner den i hjarteslaga,
eg, vesle seksåring i hjartet
som aldri vert eldre

Glimtet

Vi to

i dag er det vi

to som går saman

i går var det vi

to som gjekk saman

og i morgon

vil vi to

gå saman – vidare        heilt

til du slepp handa

spring dine eigne vegar –

då skal eg gå vidare

med opne hender;

ei som vinkar til deg

ei som alltid heng ledig       til deg

Sovande engel

Det kloke i veggen

alt desse veggane veit

av rett og gale;

etikken er lukta av fuktige støvlar

lovene seier rekke på rekke

            med framtidsobjekt

for her spring dei om kapp

eller hoppar paradis

notida og framtida – saman

og normene kryp som usynlege maur

i korridorane, festar seg til hjernane

byggjer noko større av det store

noko betre av det gode, noko klokare

ved enden av kalenderen –

Hjartet i smilet

Soleiebarn #12

Dei tause barna

utanfor mi eiga komfortsone sit

ei einsam jente

på ein benk i eit bur

auga lengtar etter varme

huda lengtar etter trygge hender

kroppen frys

sjela frys

rundt står skogar av soldatar

og byråkratar

med våpen og nøklar

og attstengde hjarte –

kven stengjer barna inne

som dyr

kven vrir om nøkkelen – seier

god natt på eit framand språk

– kven orkar møte eigne auge

etter dette –

#hjarte

Ta vare på hjartet framfor alt, for livet går ut frå det.  Slik står det i ordspråka i Bibelen, og det er eit ordspråk eg gjerne skulle delt med alle byråkratar og politikarar og militære i USA akkurat no. I går kunne vi lese i avisene at USA dei siste månadane har skilt nærare 2000 barn frå sine foreldre etter at dei har kryssa grensa til landet ulovleg. Dette er ein umenneskeleg politikk, og eit overtramp av dimensjonar. Historia kjem til å døme Trump-administrasjonen for dette. Likevel - det hjelper så lite å sjå dette i eit historisk lys, all den tid styresmaktene øydelegg tryggleiken og tilliten og behovet for sine foreldre hos så mange barn. Akkurat no. Heldigvis er der no sterke stemmer som tek til motmæle. Eg ber om at dei må vinne fram - i dag.