Vegen ut

dei dagane tankane virrar rundt
som forvirra fluger i vindauget,
att og fram
hit og dit
rundt i sirkel
og heile vegen står glaset ope,
det er lett som ein plett
å smette ut

men dei gjer det ikkje
fridomen er som eit fengsel
med ulåste dører,
utan vegger og tak

eg trur eg sit fast,
men alt ventar og ventar og ventar på
at eg skal sjå 
at eg er fri 

Dei tause barna

utanfor mi eiga komfortsone sit

ei einsam jente

på ein benk i eit bur

auga lengtar etter varme

huda lengtar etter trygge hender

kroppen frys

sjela frys

rundt står skogar av soldatar

og byråkratar

med våpen og nøklar

og attstengde hjarte –

kven stengjer barna inne

som dyr

kven vrir om nøkkelen – seier

god natt på eit framand språk

– kven orkar møte eigne auge

etter dette –

#hjarte

Ta vare på hjartet framfor alt, for livet går ut frå det.  Slik står det i ordspråka i Bibelen, og det er eit ordspråk eg gjerne skulle delt med alle byråkratar og politikarar og militære i USA akkurat no. I går kunne vi lese i avisene at USA dei siste månadane har skilt nærare 2000 barn frå sine foreldre etter at dei har kryssa grensa til landet ulovleg. Dette er ein umenneskeleg politikk, og eit overtramp av dimensjonar. Historia kjem til å døme Trump-administrasjonen for dette. Likevel - det hjelper så lite å sjå dette i eit historisk lys, all den tid styresmaktene øydelegg tryggleiken og tilliten og behovet for sine foreldre hos så mange barn. Akkurat no. Heldigvis er der no sterke stemmer som tek til motmæle. Eg ber om at dei må vinne fram - i dag.

Mollsong for Mohamedou Ould Slahi

den stille songen i vinden

frå eit vindauge

skjult bak gitter og gjerder

og piggtrådvasar på toppen

uttrykkslause soldatar på rekke

stenger porten

både inn og ut av mørket

guantanamo –

eg kjenner ordet som ei smerte

ein kniv i hjartet

eit sår som ikkje vil gro

men songen i vinden

ber med seg håpet

ein dag

vil fridomen kome

også hit

            til dei uskuldige

Skjult

så mange år
bak framande murar

kalenderen fastlåst
klokka stoppa

verda sett i pausemodus,
endå kloden fortset å snurre -

menneska vert utflytande strekar,
som overeksponerte lys i natta

og eg er skjult,
eit problem bak ein mur

endå hjartet slår
og livsgnisten flammar

endå lengten mot fridom
er stor som aldri før

-

eg ropar alt lungene kan bere,
eit ekko er svaret eg får -




#bak murar

Vi må aldri gløyme alle dei som akkurat no sit fengsla utan lov og dom, skjulte for verda, forsøkt knebla og fjerna frå samfunnsdebatten. Vi må aldri gløyme dei vi ikkje lenger kan sjå - vi må ikkje la udemokatiske, valdelege krefter vinne. Vi må ikkje la dei som undertrykkjer andre gå av med sigeren. Korleis vi kan kjempe mot dei, er ei anna sak, men å ikkje gløyme er ein viktig start.

Papegøyar og fengselsfilosofi

1

Alt kan bli

eit fengsel,

viss du let det binde

tankane dine

og orda dine

og handlingane dine

på ein måte

du slett ikkje ynskte

i utgangspunktet

2

Du seier

eg sit i bur

Men kva om

det er omvendt?

At nettingen er der

for din del,

at du ikkje skal kome

deg inn – hit?

3

Ikkje alle fengsel

er slike du vil rømme frå,

somme fengsel

er slike du vil rømme til

for å sleppe frå

ein fridom som er altfor stor

og øydelegg deg

bit for bit

4

I dag sit vi her i buret,

og du kan beundre våre fjør

og vårt vinnande vesen –

Men vi kan ikkje snakke om kjærleik,

så lenge du låser døra

kvar gong du går

Kva om du opna buret

og gjekk heim

til ditt eige

og kom att i morgon

og vi endå sat her

med heile vår fjørdrakt og skvatrande tale

og du forstod

at det slett ikkje er buret

som held oss her

men at vi er like glade

for å sjå deg

som du er for å sjå oss?

Då først kan vi snakke

om kjærleik,

du mannen med nøklane



(Our world tuesday og Onsdagstema #195. Bileta har eg teke i Haugaland zoo på Karmøy.)