Inn i eventyret

som eit svingande sverd

slår lysstrålane gjennom underskogen,

raskar med seg siste rest

av natt og skumle tankar

kom, lokkar skogen no,

den som tidlegare var eit hinder

ein diger port

til eit avstengt land

men no – no er alt ope

no ligg verda for våre føter

det er berre å stige inn

på dei ukjente stiane

og det svingande sverdet leier vidare

til eit rike utanfor tid og rom,

der berre erfaringar og fantasiar

er grenseland mot det grå

Mindre

hjartet mitt krympar

i møte med dette

ville, utemde, djupe

eg er så mykje mindre enn

no enn i går,

eg stod roleg på fast grunn

då – no er verda på ny

rotasjon, annleis denne gongen,

og eg er ikkje lenger solid

så eg søkk i djupna

kjenner vatnet dra meg under

medan hjartet mitt krympar –

det er greitt no …

eg gir meg

til deg

om du endå vil strekke deg

dit eg er og løfte meg

tilbake til dei levande

Between

(Haiku horizons, A week for writing)

Tal

1

tel stjernene sa han vi tel

sandkorn tel lukke tel pengar

seier dei og smiler dollarglis

utan substans tel fingrar tel tre

med greiner som viftar i tallause vindar

mot tallause stjerner og tallause

sandkorn under havet eg tel

hus tel bilar tel meg sjølv og deg

tel nåde tel sytti gongar sju tenkjer

det er det som verkeleg tel

2

det er ikkje anna enn eit tal

indikator for ei kjensle vi kjenner

som skal forandrast

til ei liste med val for dagen

det er ikkje anna enn eit tal

men seier meir enn klokkene

meir enn vegane vi skal gå meir

enn det stille suset gjennom trea

for om det ikkje er anna enn eit tal

er det like fullt ei vektskål

der graden av slitsame tankar aukar

omvendt proporsjonalt

3

grensene strekk seg

som elastiske membranar

tvers over landskapet

bøyer unna inntil smertepunktet

men så, etter det

som ei klam hand rundt samvitet

vårt siste moralske fyrtårn

(Fototriss)