lørdag 7. desember 2019

Lim oss saman

somme dagar
er sjølve livet litt laust
i kantane

det hadde gjort seg
med litt lim        noko
som kunne binde det heile saman att
til ein heilskap
me kan kjenne oss heime i

nokon
som kan trekke ut hovudlinjene
setje opp ein disposisjon
og peike ut vegen framover
til siste punktum

og vidare

fredag 6. desember 2019

Gjennom ein ørken

her står eg, midt i ein ørken
under den veldige stjernehimmelen
og ser opp i det uendelege, veldige -

forstår kor liten eg er
og at vegen tilbake er mykje lenger
enn vegen fram

ein stad der ute, på andre sida 
av dei vide sanddynene
ventar det stjernene vitnar om,
og eg må fylje kallet
heilt til enden

veit ikkje kva eg vil finne
eller om dette eg møter
er det som vil finne meg

redde meg
ut av min indre ørken -

torsdag 5. desember 2019

Møte eigne hender

kva tenkjer du no
undrar eg

ser ut på landskapet
så annleis frå denne vinkelen
eg kjenner ikkje att skogen, fjorden, fjella, ørkenen

alt er som før
berre borte, skjult
for auge som ikkje lenger er verkelege auge
men avgrensa luker mot verda


kva tenkjer du


der du fortsatt er
og ser den eg er blitt



det er spor etter mine eigne hender
eg går i,
så merkeleg det enn er
å stige inn i sitt eige bilde

men det er dette eg vil,
eg har eit mål
og eg veit du ser stega mine
og leier meg heile vegen tilbake til deg -




onsdag 4. desember 2019

Flyktning utan papir

eg er verdt noko
meir enn dette papiret -

ei lita raud bok
er forskjellen på meg
og deg,
du som vert stengt ute
sett til side - ventande
på noko som aldri vil komme

så lett me har for å gløyme
at alt er ei gåve
- at dette landet, desse fjella
er ei gåve
        ikkje eigedom
        ikkje noko som eig oss

kva har vel eg gjort for gråsteinen på Dovre?
kva har vel Dovre gjort for meg?

så eg legg passet ned i skuffa
glad for fridomen
til å ta vare på meg sjølv

gret ei tåre for dei
som ikkje hugsar
at sjølv Herren ein gong var flyktning,
registrert, ja, men ikkje der han kom
for verda var aldri heime

slik den heller aldri kan vere heime
for oss som er innom
våre flyktige sekund av æva -

kan me ikkje berre behandle kvarandre fint
den stunda me er her?


tirsdag 3. desember 2019

Heilt til kjelda

er det vatn alt dette
spør eg
vassar over golva i katedralen
heilt fram til alteret,
ser meg attende, ser rundt
på alle som kjem vassande saman med meg
på sidene
inn frå alle slag dører og portar

eg som har fulgt den vesle bekken
frå eg kom over den og heile vegen
opp mot dette fjellet
og denne katedralen

heile vegen lenger opp

til eg steig inn i det strålande lyset 
og såg kjelda spreie seg ut
over heile verda

søsken på vandring
mot det same alteret
der lammet, som liknar ei løve
tek imot med opne armar


mandag 2. desember 2019

Begeistring

strålar frå ei stjerne
ein engel som svinsar forbi
utanfor glaset

smiler inn til
begeistra born
intenst ventande med opne auge
og hjarta på stilk

svevar med vinden til alle krokar i verda,
syng ein ny song
som alle kan lære
- for det er ein gamal song,
gøymt mellom celler og atom
som ein note i ein gamal koffert på eit loft

det gjeld
å finne den
blåse av støvet

og synge i veg!

søndag 1. desember 2019

Advent

å vente, sjå ut glaset
vente på at tida skal gå

vente på at tida skal kome

la seg fylle
av språkleg ekstravaganse,
snu ordboka opp ned
tømme den i seg
hoppe litt rundt, så alt vert blanda

opne munnen, sleppe alt ut att
til ei verd som druknar
i mangel på ord
- dei rette orda, vel å merke

og ein kan håpe
at dei rette orda kjem
slik det rette Ordet kom
og fylte verda med song
og fortsatt fyller hjarte med song -

vente på ventetida
sleppe ventetida inn i hjartet,
inn til alle orda

nærme seg ein stall
med skoa i henda
og ei stille bøn på leppene