Mørk kopi

sjå seg sjølv

i auga

til den andre

sjå seg sjølv

i djupnene,

der himmel og hav

flyt i hop

skilje seg ut

som ein silhuett

mot alt det lyse

og flyte der

på vinden

til dagen sloknar;

alle bilete

vert borte

Spel

dette er ikkje eit spel
for galleriet,
det er for store smil
og tilfeldige treff -

der reglane skiftar
alt etter - og i samspel med
humør og fantasi
og det som elles måtte inntreffe

og motspelaren
er ein medspelar
i gleda!

Alt vi ikkje ser

menneske du møter
i kvardagen, tilfeldige
tilfelle av DNA og tankar
og ånd
- at det vart nett desse,
og ikkje andre -
og du tolkar, du les, du tyder
signala fløymande gjennom luft-
atoma, som brev – eller utdrag
frå ein endå lengre
utilgjengeleg tekst

og du anar, for du veit
- fordi du kjenner deg sjølv -
at her er mykje du ikkje ser,
der er fleire lag, ein djupare grunn
som aldri vil skine gjennom
i så stort monn at du vil kunne forstå
eller vite
kven – og korleis
alle desse
verkeleg er…

så møter du menneska
- tilfeldige passeringar -
og kanskje smilar de,
kanskje endrar du kurs
                       på grunn av dette
men overflata de viser
skjuler uendelege landskap
av mystiske dimensjonar 
bakanfor

Uventa

vinden midt i mørket
ein tornado av framand hjartelag
over eit kulturlandskap
utarbeidd, tamd og dyrka
gjennom hundreåra

lyset frå nye vinklar,
kaskadar av englevinger
dekkjer landskapet 
med nye tonar, nye songar
uventa ord frå ein framand dimensjon

mørkret vik for vinden
hjartelaget temmer landskapet
og hundreåra svinn
som framande songar frå hjartet,
og etterpå, i stilla
er blikket vendt - og landskapet 
nyskapt i lyset

Du såg

det lyset det brenn

som ein fakkel i auga,

lynglimt frå eit hjarte

gjennom tid, gjennom rom

festa seg til kleda mine

trengde gjennom huda, håret,

tvinna saman nye nervebaner,

let blodet renne slik det skulle

og det brennande lyset

vart jordsmonn å vekse i,

vatn som næra, gav liv

til flammen som endå brann stille

kunne vel nokon mista vegen,

i eit slikt striregn

av kjærlege tankar

då du såg på meg –

Lyset

tvers gjennom sjela mi

går det ein egg,

eit skilje mellom lys

og mørke

og eg har sterke bindingar

til begge sider

under bleike stjerner

kjenner eg den skarpe smerta,

det å vere bunden

til mørket i meg, det djupe

som freistar å dra meg under;

eit eg som eit blylodd

over det gode

strålane – frå andre sida

trengjer stadig gjennom,

held meg oppe, held meg fast

til dette trygge, faste

som ikkje er mitt eige

men likevel meir meg enn noko anna;

det som skapar og formar meg

til den eg var meint å vere

(Weekend in b&w)