Svev

eg har lenge streva med å nå

ned til bakken

unngå dette svevet

i luftlag utanfor meg sjølv

finne tilbake til mine gøymeplassar

i le for vindar, regn og lys

tilbake til den eg var

før verda tok tak

og dytta meg gjennom dør etter dør

ukjente rom, ukjente gater

ukjente tolkingar av inntrykk

ei ukjent utgåve av meg sjølv

og alt eg vil

er litt meir 

bakkekontakt

Indre reise

somme tider kan eg reise

som ein svevande ørn

over mine indre landskap

den naudsynte høgda

skapt av ironisk distanse

til mitt eige sjølv

gir luft under imaginære vengjer

så kan eg liggje her

flyte på vinden

sjå ned på mitt kuperte landskap

der alt er kjent

vere tilskodar til eigne handlingar

og le – når komedien trengjer gjennom

og gråte

kvar gong heltane dør

Viss eg var fuglen

i svev over huset du bur i

er eg berre ein prikk

mot den store blå himmelen

viss eg var fuglen

i dette luftige svevet

ville du vore prikken, langt der nede

og eg hadde heile verda

for mine føter

Som ein ørn

slik vil eg sveve

av stad på vinden

frå vest

vere mitt eige fly

vere i mitt eige –

som ein ørn i flog

sveve ut av bildet

og inn i nye landskap

eg kan busetje

med gylne draumar