Tankar på ei hylle

eg har ein tanke inni ein tanke
og begge tankane
veks i skuggen av ein endå større

til saman utgjer desse tre tankane ein liten promille
av alle tankane som vandrar rundt
inni ei øskje med tankar
eg har raska saman
langs vegen

denne øskja set eg vekk
på ei stille hylle i det store hjernearkivet,
så kan tankane få vandre rundt
side ved side 
eller den eine inni den andre inni den tredje
inni den fjerde
til alt kokar vekk

og øskje vert taus

Overføring

du treng ikkje tru eit ord
av det eg skriv

du bør ikkje
tru eit ord
tru du meg
av det eg skriv, for

alt handlar om noko anna
enn di handfaste verd,
og det du trur
er dine eigne tankar

dei som dukkar opp
når du les det eg skriv

og dei kan du gjerne tru på

Vegen ut

dei dagane tankane virrar rundt
som forvirra fluger i vindauget,
att og fram
hit og dit
rundt i sirkel
og heile vegen står glaset ope,
det er lett som ein plett
å smette ut

men dei gjer det ikkje
fridomen er som eit fengsel
med ulåste dører,
utan vegger og tak

eg trur eg sit fast,
men alt ventar og ventar og ventar på
at eg skal sjå 
at eg er fri 

Dei som blir

Tung til lett

Dei tre meg

djupt i sjela

er mitt eg delt i tre;

som ulike ansikt

i disharmoni

den øvre meg

med dei lyse auga

og føter som dansar til musikken

i verda,

opne armar

mot himmelen

uansett vér

den nedre meg

med svartskribla hender

som nektar å opne

for noko,

den tause stemma

og dei stengte øyra og

kroppen av tjære og bek

og så meg midt i mellom

flytande stille

der tankane kolliderer

til eit vekslande kaos

- den meg som seier ja

men meiner nei – og rømmer

frå mine eigne val –

desse tre

som ein evig symfoni

for cello og slegge

og skrivemaskin

Indre reise

somme tider kan eg reise

som ein svevande ørn

over mine indre landskap

den naudsynte høgda

skapt av ironisk distanse

til mitt eige sjølv

gir luft under imaginære vengjer

så kan eg liggje her

flyte på vinden

sjå ned på mitt kuperte landskap

der alt er kjent

vere tilskodar til eigne handlingar

og le – når komedien trengjer gjennom

og gråte

kvar gong heltane dør

Den ukjente meg sjølv

av alle tankane
er det dei skjulte, framande
endå utenkte
førestillingane
eg trivst best med

å vite
at eg ikkje veit
kven eg er
- før dei nye ideane
formar meg til noko kjent

vere ein framand
for meg sjølv, vere ein annan
enn eg trudde –
til dei skjulte tankane
bryt overflata