Dei tre meg

djupt i sjela

er mitt eg delt i tre;

som ulike ansikt

i disharmoni

den øvre meg

med dei lyse auga

og føter som dansar til musikken

i verda,

opne armar

mot himmelen

uansett vér

den nedre meg

med svartskribla hender

som nektar å opne

for noko,

den tause stemma

og dei stengte øyra og

kroppen av tjære og bek

og så meg midt i mellom

flytande stille

der tankane kolliderer

til eit vekslande kaos

- den meg som seier ja

men meiner nei – og rømmer

frå mine eigne val –

desse tre

som ein evig symfoni

for cello og slegge

og skrivemaskin