Ei oppmuntring - 2

det er så mange horisontale linjer

å passere;

den første samansmeltinga

den første kryssinga

ut i lyset

orda som fell på plass –

og til slutt

den siste streken

ut i det store, ukjente;

heile vegen

klamrar eg meg fast

til denne eine vertikale linja

som ikkje raknar i stormen

eller knekk under vekta

av alle mine feilsteg

denne linja som startar

akkurat der eg er

og endar i ein annan dimensjon;

forankra i eit kors, ei trone, eit farshjarte

ei sikringslinje å berge seg ut med

når alt anna –

sjølve universet –

har stoppa opp

Ei oppmuntring - 1

det heiter seg slik

(hos dei som sit med vitet)

at universet vert større

dag for dag

at det som ein gong var samla

blir større og større

og den samla energien

skal fordelast i eit større rom

ergo

vil temperaturen synke

stjernene slukne

til slutt

vil det enorme rommet

ligge svart

tomt

og kaldt

for alltid

ingenting av det vi gjer i dag

vil bere meining

ingenting av det vi har i dag

vil vere att –

Dynamisk maske

du kan ikkje seie

det er berre slik

eg er

ferdig med det

tanken må snuast

haldninga vendast

orda bli fødde på ny

med nytt innhald

og ny glasur;

så slik er det no

i morgon –

i morgon kan alt vere annleis

du kan vere ein annan

og tida kan skifte

og maska kan vrengast

og det som ikkje er kan bli til

om du vil