Elva som tek

den store elva

med alt dette vatnet

som berre renn og renn,

denne elva av minne

og tankar og tid og materie,

denne elva

av alt som er meg

den renn og renn

tømmer meg bit for bit

til det til slutt

ikkje vil vere meir å hente ut;

eg vil vere tømt

og borte –

eg kviler i det eine håpet,

den eine trua

dette eine

at der elva endar

vil det vere eit hav

som fangar meg opp,

eit hav som kjenner namnet mitt

og er mi byrjing og ende

eit hav der alle bitane

av det som ein gong var

vert samla saman

til ei betre utgåve

av meg sjølv

Natt

eit stille sus av vind
mellom elles stille tre -
vegen ned til sjøen
ligg i skugge
- men eg kjenner den 
som min eigen pust

her nede er eg fri,
som bølgjene skvulpar 
mot bryggjestolpane

eit einsamt lys
over kaia - kvardagen er ein annan stad

det er ein roleg kveld
eg kan endeleg høyre hjartet mitt banke -

Sin eigen musikk

du har andre tonar

på dine eigne noteark –

mennesket er sitt eige univers;

hovudet eit ukjent bibliotek

kanskje ser vi lysglimt

i kjente frekvensar

kanskje ikkje

berre glimtvise treff,

som smil i auga og mjuke ord

og handa som grip den andre,

held saman i stormen:

to parallelle univers

kviler i kvarandre sin skugge

Engel

vesle bodberar
frå andre dimensjonar,
syng din song
i mi mørke natt
syng din song
til hjartet kan smelte

og auga kan sanse lyset
i ferd med å stige opp
bak vitet sine mange horisontar

Utanfor

hendene

aldri gløymer eg

hendene

sprikande fingrar

sår hud

ei bøn i kvart auge –

eg sat i sofaen

i den lyse stova

på den grøne plenen,

varmepumpa suste svakt

heldt temperaturen oppe

på denne vesle flekken

eg kalla min

rundt hagen gjekk gjerdet

og utanfor gjerdet

stod du

stira inn, bedande

ynskte å varme deg –

dele varmen

som sikkert kunne varma tjue

eller fleire

men eg

eg kasta ut ein utslitt genser

og snudde meg til datamaskina

ville vere i fred

for å skrive dikt

om hendene dine;

hendene

aldri gløymer eg

hendene –