Blikk som eld

blikket ditt brann som eld

og du vart eit menneske medan me såg deg

og me vart menneske, fødde i det sekundet

bilda av telt i brann fylte netthinna og du snakka til oss

som om me var individ 

med hjarte og hjelpande sinn

og at me hadde sjanse til å hjelpe

dei harde orda

som gav oss form og meining, hatet

som ingen brann kunne rive ned        men heller nøre opp

og silhuettane som før vandra som skuggar i byar langt borte

gjekk frå å vere objekt til subjekt

i eit rop som reiv huda i filler

no blør tunga, no blør auga og øyra

no blør sjela og orda

er skrift av blod på veggen

og me veit;

viss ikkje noko vert gjort

viss ikkje orda vert handling

viss ikkje hjartet rullar ut ein veg til fridom

for deg

vil me slutte å eksistere

i same sekund som auga glir att

og ryggane reiser seg som murar mellom fornuft og galskap

 

 

Variasjonar over noko mørkt

lyset svingar utanom

i store bogar, let etter seg

spor i den mørke molda

her var det ein gong eit lys

kan me lese, og alle skjønar og ser

det me nektar å seie med ord

og medan orda smuldrar ubrukte bort

smeltar lyset gjennom huda og innover 

til mørke krokar i samvitet    --    det er så forsvinnande likt

dette mørket

og det me såg oss blinde på

medan bombene fall

over fjernsynsskjermen

no står berre ruinane att av det

som aldri vart anna enn eit håp,

og moria var ikkje det lova landet

men ei hengemyr for hjarte

som trudde dei nådde fast grunn

så sank mørke gardiner over landet

og lyset svinga utanom

let etter seg spor i molda

etter barneføter, og spora vart dammar

fylte med tårer

Moria

det er i vinden stemmene bur
og i solstrålane
kjem blikka frå framande grenser

her er så kalde kantar
og golvet gyngar når me går,
kan me late att auga... -

om noko
kjem ansiktet heilt nært
og vert vevd inn i blodårene,
til alt me er og alt me kjenner
skrik i smerte
over dette som ikkje er oss
men kunne vore det, ja
svært godt kunne vore akkurat oss

det er vårt eige spegelbilete me ser
når me snur oss vekk
frå dei heimlause blikka

og vårt eige hjarte som vaknar til liv
når me vågar opne opp døra
og opne opp auga
og opne opp armane
for dette vesle me faktisk kan gjere noko med

Flyktning utan papir

eg er verdt noko
meir enn dette papiret -

ei lita raud bok
er forskjellen på meg
og deg,
du som vert stengt ute
sett til side - ventande
på noko som aldri vil komme

så lett me har for å gløyme
at alt er ei gåve
- at dette landet, desse fjella
er ei gåve
        ikkje eigedom
        ikkje noko som eig oss

kva har vel eg gjort for gråsteinen på Dovre?
kva har vel Dovre gjort for meg?

så eg legg passet ned i skuffa
glad for fridomen
til å ta vare på meg sjølv

gret ei tåre for dei
som ikkje hugsar
at sjølv Herren ein gong var flyktning,
registrert, ja, men ikkje der han kom
for verda var aldri heime

slik den heller aldri kan vere heime
for oss som er innom
våre flyktige sekund av æva -

kan me ikkje berre behandle kvarandre fint
den stunda me er her?

Ein mumlande majoritet

stille står vi ved stranda

ser

den europeiske kystvakta

jobbe seg sakte utover,

presse den store gummibåten

            endå lenger ut

og smiler fornøgde – for kvifor

skal dei komme inn

akkurat          her? –

så bleiknar smila litt

i det gummibåten går rundt

og vi ser armar og bein

forsvinne

            i djupet

og eit stikk av fortviling når hjartet

når døde kroppar

av menn, kvinner, ungdomar, barn

beibiar

må berast i land på stranda vår

og kanskje er vi litt sinte også

men det er ei vanskeleg kjensle

å hanskast med,

for kven skal vi vere sinte på

(utan å ramme oss sjølve) –

vel – det er like greitt å feie det vekk

           

i alle fall dagen etterpå

for her skjedde e i g e n t l e g 

ingenting

kriminelt eller ulovleg eller

noko vi burde bere ansvaret for –

det er berre slik

verda er?

 

Utanfor

hendene

aldri gløymer eg

hendene

sprikande fingrar

sår hud

ei bøn i kvart auge –

eg sat i sofaen

i den lyse stova

på den grøne plenen,

varmepumpa suste svakt

heldt temperaturen oppe

på denne vesle flekken

eg kalla min

rundt hagen gjekk gjerdet

og utanfor gjerdet

stod du

stira inn, bedande

ynskte å varme deg –

dele varmen

som sikkert kunne varma tjue

eller fleire

men eg

eg kasta ut ein utslitt genser

og snudde meg til datamaskina

ville vere i fred

for å skrive dikt

om hendene dine;

hendene

aldri gløymer eg

hendene –