Moria

det er i vinden stemmene bur
og i solstrålane
kjem blikka frå framande grenser

her er så kalde kantar
og golvet gyngar når me går,
kan me late att auga... -

om noko
kjem ansiktet heilt nært
og vert vevd inn i blodårene,
til alt me er og alt me kjenner
skrik i smerte
over dette som ikkje er oss
men kunne vore det, ja
svært godt kunne vore akkurat oss

det er vårt eige spegelbilete me ser
når me snur oss vekk
frå dei heimlause blikka

og vårt eige hjarte som vaknar til liv
når me vågar opne opp døra
og opne opp auga
og opne opp armane
for dette vesle me faktisk kan gjere noko med

Kyrkjeasyl

dei mørke skuggane

frå baksida av mitt eige hjarte

og frå vrangsida av verda

kan ikkje lenger nå meg

eg har søkt asyl

i ein større lekam

der mitt eige vert oppslukt

i fellesskapet

og veggane er ikkje av tre eller betong

men av levande ord

som også er eit sverd

og eit løvebrøl

bak desse orda

og dei naglemerka hendene

er eg trygg