Kyrkjeasyl

dei mørke skuggane

frå baksida av mitt eige hjarte

og frå vrangsida av verda

kan ikkje lenger nå meg

eg har søkt asyl

i ein større lekam

der mitt eige vert oppslukt

i fellesskapet

og veggane er ikkje av tre eller betong

men av levande ord

som også er eit sverd

og eit løvebrøl

bak desse orda

og dei naglemerka hendene

er eg trygg

Vern

Det som opna verda

det var dei mørke dagane
i stilla, i einsemd
utan verktøy til å balansere
mine eigne tankar
i forhold til inntrykk, og uttrykk
utan annan substans
enn tårer

så mange halvhjarta forsøk
på å sleppe inn sollys, luft
til å kjøle, fornye, reparere -
så mange ord, så mange blikk
så mange hudlause fingrar
etter dagar og netter i desperasjon

til sist: verda falda seg ut,
men annleis enn eg sjølv hadde tenkt;
sakte seig veggane ut
og taket vart bretta til side,
jamsides soloppgangen steig håpet
som eit sikringstau - eit ankerfeste

sjølve nøkkelen fekk eg aldri sjå,
men eg kjenner endå roselukta
som fylte verda,
og kjærleiken ligg att som eit varmande teppe
eit vernande skjold
mot mine eigne redsler og svik;
eit vern å krype under - til fridom

Kontrollert

eg skal bere deg stødig

sjølvsagt skal eg det,

eg skal bere deg med faste steg

og sikre armar

over knirkande golv, gjennom

tunge dører, under trugande fjell –

sjølvsagt skal eg bere deg,

verne deg

vere trygge armar, varme smil

du kan lene deg mot, kvile, sove

for endå er verda di under kontroll

endå, ei stund til –

(onsdagstema)

Eit vern mot verda

 

det er du som er vernet

eg treng

dine armar, ditt bankande hjarte

ditt håp, ditt mot, di tru

det er du som kan løfte

meg opp

leggje meg hud mot hud,

gje meg ein stad som er heime

det er du som er skjoldet

mellom verda og meg

utan deg er det mørkt

er det kaldt, er det … ingenting

det er du som er lyset

som brenn, for oss begge

du og eg, eg og du

det er alt som kan telje – for meg

(Fredagstema#2: Människoskapelser)

Mor

Det er hos deg

eg finn tryggleiken, vernet

mot alt det eg ikkje forstår;

hos deg finn eg varmen og gleda

som ei fyrlykt som lyser opp leia

mellom skjulte og opne skjer;

hos deg finn eg kjærleiken,

dei opne armane

som alltid lyftar opp når eg dett;

hos deg

ser eg meg sjølv

slik du seier eg er