Kvinna i historia

gjennom historia
står den sterke kvinna der
som ein los på skipet,
leier det gjennom uroleg vatn
med stødig hand

kor snodig det skal vere
at denne helten ved fronten
ikkje fekk tale si eiga sak
eller seie sitt om korleis skipet skulle styrast,
ho som før hadde lagt seg sjølv som skjold
mellom båten og skjeret
enn å la borna ombord
møte farar aleine

ho, som ser lenger inn i mørket
enn nokon mann ville klart,
og likevel sett ned på,
likevel heldt for å vere
nummer to -

nei, løft losen opp til den ære ho fortener
og la latteren stilne i byssa

er det ikkje nettopp kvinna
mora, losen
som gjer at du kan sitje her
varm og trygg
endå sjøen går meterhøg der ute?

Kjærleik frå ei mor

er varm lava
strøymande over isbrear av frykt,
smeltar vekk den forferdeleg vonde
kvelande smerta som jagar gjennom blodet
men no
vert smerta sjølv jaga
av denne lavastraumen
av kjærleik frå ei mor

er lindrande vind
over aude ørkenlandskap av einsemd,
trøystar der håpet døydde og vener drog
og alt som står att er tørre stubbar
av det som ein gong var
men no
kjem vinden siglande
som eit levande plaster
frå pusten til ei mor

Du såg

det lyset det brenn

som ein fakkel i auga,

lynglimt frå eit hjarte

gjennom tid, gjennom rom

festa seg til kleda mine

trengde gjennom huda, håret,

tvinna saman nye nervebaner,

let blodet renne slik det skulle

og det brennande lyset

vart jordsmonn å vekse i,

vatn som næra, gav liv

til flammen som endå brann stille

kunne vel nokon mista vegen,

i eit slikt striregn

av kjærlege tankar

då du såg på meg –

M O R

M er for mor,

den tryggaste hamna

for ankring, for bunkring,

for starten på denne seilasen

dei kallar livet –

O er for omsorg,

og eg trur ikkje det er tilfeldig

at vi finn både M og O og R

i dette ordet –

 

R for rikdom,

men ikkje av det fysiske slaget –

Eg tenkjer på alle minne

alle klemmar og kos

alt det som vert putta oppi livssekken

og sendt med på ferda ut i verda

Og medan båten stampar seg veg

gjennom bølgjer og storm,

over blikkstille vatn, i regn, i tåke

ser eg heile tida hamna

med sine trygge lys

like over horisonten der bak 


(Fototriss)

Eit vern mot verda

 

det er du som er vernet

eg treng

dine armar, ditt bankande hjarte

ditt håp, ditt mot, di tru

det er du som kan løfte

meg opp

leggje meg hud mot hud,

gje meg ein stad som er heime

det er du som er skjoldet

mellom verda og meg

utan deg er det mørkt

er det kaldt, er det … ingenting

det er du som er lyset

som brenn, for oss begge

du og eg, eg og du

det er alt som kan telje – for meg

(Fredagstema#2: Människoskapelser)