Smerte i alt utan smerte

til sist

heilt til sist

gir tunellen opp, gir tunellen slepp

på bilen som ikkje lenger er ein bil

men eit brøl

frå noko inst i hjartet

som aldri har fått luft

ein raud ball på veg vekk

utan noko mål

berre denne vissa

i det tunellen sukkar, gir etter, spyttar ut

at dette er det motsette av alt anna

og ei erfaring, dei seier

ein fint kan vere forutan

likevel

ingen kjenner botnen

som den som støypte golvet

og bilen svingar inn til sida

nokon stig ut, ser seg attende

ei ørlita lengt

til djupet i natta, det som greip og smerta

og var så paradoksalt trygt

trass alt

Endring på veg

lyden av piskeslag
er endå berre eit sus i vinden

synet av blod mot brustein
er ei hildring, eit glimt
frå tider som kjem

smaken av vin og brød
skal aldri meir bli den same
men ikkje no, ikkje endå

kjensla av frost gjennom marg og bein
som ei einsemd, ei smerte
som ikkje kan lindrast
er endå bakom horisonten

men me kan sjå det kome,
i blikka, i stemmene, i kjensla av noko framand
i byen

lukta av ein ny vår, 
spirer som snart trengjer gjennom molda
i ein fødsel som endå
er usynleg for både auge, hjarte og lengt

eit sus i vinden, ein lyd
langt bortanfrå -
noko som kjem

og vil endre alt

Smerteglimt

det finst ting
      som ikkje let seg endre

alle desse veggane
og dei små vindauga
med utsikt til verda

auge som ikkje kan tolke
glimta av lys
reflektert frå smil og tårer

ei vedvarande smerte
for den altoppslukande lengten
etter nærleik

Erkjenning

eg, som var ein fugl, eg
som hadde dette svevande over meg
og det store luftdjupet under meg

dagar i glideflukt
over dei vide hava

eg, som ikkje kjende smerta
i det faste, urørlege, det
å aldri kunne skifte synsvinkel

alt hadde eg sett
men utan å forstå

for då dei nattsvarte tidene kom
og vengene ikkje lenger ville bere
og lufta vart ei hindring
        den store himmelkvelvingen ein 
hån
medan eg kava og streva
for å overleve

var det utsikta, dei skiftande viddene 
eg sakna mest,
og eg visste at det var dei, desse 
endelause perspektiva
som var mitt eigentlege eg

og no var det teke frå meg,
eg var ikkje lenger meg sjølv

Ut med orda

til allmenn ubegeistring
sa eg nett kva eg tenkte
om akkurat kva eg ville
når eg ville
og ingen klarte å lukke øyra
i tide,
så noko eksploderte
og sendte ei umenneskeleg trykkbølgje;
alle vindauga knuste
i fjorten kvartals omkrins
og alle kanalane
hadde meg som hovudoppslag
tre dagar på rad

først då tusen klager
over øydelagde fjernsynsskjermar
sprengte radiohøgtalarar
og brennande aviser
hadde tikka inn

fann dei det for godt å skru av
dei allereie nedsmelta
mikrofonane --

argumenta
i alle fall mine argument
var for smertefulle

Mitt sintaste dikt nokosinne

#smerte
Eg såg ein film på søndag, om to syriske jenter som vart brannskada i eit bombeangrep. Det er få ting som går djupare inn på meg, og diktet er skrive i sinne. Eg avsluttar med ei bøn. Det er menneske som drep, og eg tykkjer synd på dei også. Det er noko fundamentalt galt hos menneske (eller systemet rundt menneske) som kan drepe andre menneske og øydelegge liv på denne måten.

Ustoppeleg smerte

Det vanlege vonde

#sorg

Det var dette vi fekk høyre. På sjukehuset, då vi sat der med tunge hjarte, tunge føter, tunge kroppar. Tunge tankar. Håpet var vendt til mørke, lyset var slokna i det skjulte rommet der livet skulle gro. 

Heilt vanleg, sa ho, og meinte det nok som trøyst. For meg var det som ei uhandterleg øskje eg ikkje visste kor eg skulle setje frå meg. Så var det altså vanleg, men kva hadde det med oss å gjere? Vi var ikkje statistikk. Vi var ikkje den grå massen. Vi var ikkje tal på papir. Vi var oss, der og då, og tapet var akkurat då berre vårt.

Det er greitt å lese om det vanlege på ssb.no, men det vanlege kjem til kort i møte med personleg smerte.

Eit betre lys

dette tunge lyset

i auga dine,

virvelstraumane i kjensla

av å stå på land

og sjå deg ute på djupet

og du er akkurat utanfor

rekkjevidde – å, mørke mismot

kor det tyngjer –

heilt til auga lysnar

føtene når botnen

og armane dine når mine

og gleda kjem siglande inn

som ei tremastra seglskute

og legg til kai –

Noko meir

det er smerta som er verst,

smerta over å vite

at ein kunne gjort noko meir

hadde ein berre tenkt seg om

og lete egoismen sildre vekk

som smeltesnø om våren