Koble til

koblar til

medan prikkane glir sakte

over skjermen --

auga mine søker eit kompass

vegen eg går

er dekt av tåke og regn,

skoa våte, auga tørre

kleda klistrar seg til kroppen

og alt i meg

søker kontakt

koblar til

med falda hender

og eit hjarte som lengtar

heim

Når orda ikkje vil

orda, kor vanskelege dei er
berre krøllar seg saman
klamrar seg fast i nervestrengane,
freistar stanse luftstraumen frå lungene;

eg kan kjenne kor dei jobbar på spreng,
byggjer demningar
og festningsverk, lenkar seg fast

nærast syr seg fast, som ein ironisk sutur
over såra eg sjølv har slått,
men nektar å strekkje seg ut, glatte over
vere mellommenn, brubyggjarar, meklarar, bodberar

nektar å lyde ordre
som deserterte soldatar,
korrupte politikonstablar

berre sit der, flirer av meg,
medan eg ser panikken langt der inne i mørket,
den stille panikken
som kjem frå noko anna enn sjølve orda;
det som held dei att -

her er sterkare krefter enn uvillige ord,
her er eit uvillig hjarte, 
ein meisterhjerne som sit der med ryggen til
klappar fråverande på ein katt
og med dommedagsrøyst
deler ut sine dødsdommar
over ord som vågar å ikkje lystre 
        denne andre ordren - om å bli

eg kjemper altså mot ufattelege krefter
i meg sjølv
og må ta grep 
skal eg kunne kalle meg eit eg
utan å krympe saman i skam

så eg opnar auga
rettar dei dit orda skulle gått
og let dei bere bøna fram
så mjukt eg klarar

håpar du forstår 
denne tause bøna om tilgjeving

Mitt sintaste dikt nokosinne

#smerte
Eg såg ein film på søndag, om to syriske jenter som vart brannskada i eit bombeangrep. Det er få ting som går djupare inn på meg, og diktet er skrive i sinne. Eg avsluttar med ei bøn. Det er menneske som drep, og eg tykkjer synd på dei også. Det er noko fundamentalt galt hos menneske (eller systemet rundt menneske) som kan drepe andre menneske og øydelegge liv på denne måten.

Soleiebarn #21

Soleiebarn #11

Bøn

Ny kurs

Bøn i tåke

Herre, mitt hjarte bankar

for heilt feil ting –

auga stoppar å leite

ved porten til min eigen forstand

det eg ser, er det eg alt veit

og alt eg veit kan målast, vegast

setjast på rekke innanfor næraste synsrand

og siste punktum vert ein mur;

så det eg treng, Herre,

er nye komma i teksten om mitt liv

og måleeiningar for alt dette uhandterleg store

du kallar nåde, kjærleik, tilgjeving…

og utsikt bortanfor mitt eige,

der ditt rike, nærast usynleg i tåka

kan strekke seg inn i hjartet mitt

og skape noko nytt –

Også i dag

Nytt mot

Stille rom

eg er i det stille rommet

grenselandet

mellom ytterverda

og mine indre stormar,

der kreftene nullar kvarandre ut

og tankane kan kvile

i hendene til ein

som er større

enn alt i

og rundt

meg

This moon

(Our world tuesday, NF-catching the light)

Til tusen

Her vil eg låse dykk fast,

eit evig stillbilde

fresa inn på hjarteveggen

av tusen dagar

med omsorg, tusen dagar

med bekymring og rare tankar

om framtida, tusen gongar

repeterte framføringar av

Ingen er så trygg i fare

vandrande på stille sokkar

i eit mørkt rom, med ein skrikande baby

på skuldra og ein sliten far

med knekk i knea

og tusen ynskjer for alt

ein håpar vil skje i framtida, draumar

om gode dagar, kjærlege dagar, tusen

håp om nærleik og fjørlette samtalar

på plenen – over ein freesbee eller

under eit epletre, i stille forventing

om tusen fleire dagar saman, etterfulgt

av tusen til og tusen til og tusen til

og netter med søvn rett under overflata,

symjande i tusen draumar

om dykk

Eg ser dykk gå, side ved side, to draumar

med alle mine tusen tankar

på skuldrene

og eg tel til tusen, sakte baklengs

og håpar – inderleg og fåfengt –

at dette aldri skal ta slutt

- difor vil eg låse dykk fast, her, i hjartet,

som eit svar på tusen

av alle mine varme bøner – for dykk

(The weekend in black and white)

Frå over skyene

Det er noko fritt, noko fredfullt

ved det å sjå verda

frå så store høgder

at alle fargar flyt i hop

og skyene dekkjer

det meste

å gå så høgt opp

at du ikkje lenger kan skilje menneska

eller bilane, husa, vegane, toga

frå kvarandre,

alt flyt saman – til eit heile

ein einskap, på ein måte

om enn kunstig

det er noko luftig, hjartelett

å balansere på toppen av eit fjell;

rette ut hendene, kjenne vinden ruske i kroppen,

regnet som renn over panna

og sjå utover eit landskap som er ditt

på ein måte det aldri kan bli

når du er i det, sjølv

her, frå over skyene

kan eg late som dette kongeriket mitt

er ein freda plett på jord

og alle menneska – der nede

smiler til kvarandre

under skyer som gir livd

meir enn dei dekkjer over

det vi aldri burde sjå


#FN-dagen

Verda er ein samansett plass. Nokre dagar har eg lyst til å juble av glede; når eg ser menneske som gjer kvarandre godt, menneske som vil noko, oppnår noko, set seg eit mål og går heile vegen fram. Andre dagar vil eg helst stikke hovudet under puta og stå over. Det er så mykje vald, så mykje krig, så mykje elende. Dei fleste dagar er eg nøytral. Eg sullar med mitt, utan å tenkje i dei altfor store perspektiva. I dag faldar eg hendene. Sender ei bøn om fred. Harmoni. Kjærleik. Mette magar. Glade fjes. Leikande born. Blomstrande hagar. Gode blikk. Og veit at FN, kanskje, kan vere ein liten bit av bønesvaret. Kanskje.