Sjå opp

1

kor dei held til

desse tankane –

stadig er dei på vengene

ute i den store verda

eg finn dei fykande

over framande landskap

kom til kvile, litt

vere her, i augeblikket, ei stund

eg kan vere ein stille stad

for det viktige no –

2

eg såg bakkefestet

dei solide stengene

trygt planta på berggrunnen

- det må til, sa du, der oppe,

skal du flytte dei store tinga i livet

må festet stå trygt

eg såg betongelementa

dei tunge kolossane

mot ein skytung himmel

- slik må det vere, sa du,

skal du lyfte dei store tinga i livet

må ballasten vere på plass

eg såg kranførarblikket

høgt plassert i sitt tårn,

vende nedover, mot bakken

- det er det beste, sa du,

med høgd og luft i livet

men blikket vendt mot det handfaste, nære

3

så ser eg opp, let blikket kvile

mot det høge tårnet over byen,

festar auga på merket

mi fane og segl på reisa

dette symbolet, teiknet

som minner meg på – stadig

at over mine kvardagsgrå vegar

kvilar eit kjærleg auge, kviler ei leiande hand –

(Fototriss)

Frå over skyene

Det er noko fritt, noko fredfullt

ved det å sjå verda

frå så store høgder

at alle fargar flyt i hop

og skyene dekkjer

det meste

å gå så høgt opp

at du ikkje lenger kan skilje menneska

eller bilane, husa, vegane, toga

frå kvarandre,

alt flyt saman – til eit heile

ein einskap, på ein måte

om enn kunstig

det er noko luftig, hjartelett

å balansere på toppen av eit fjell;

rette ut hendene, kjenne vinden ruske i kroppen,

regnet som renn over panna

og sjå utover eit landskap som er ditt

på ein måte det aldri kan bli

når du er i det, sjølv

her, frå over skyene

kan eg late som dette kongeriket mitt

er ein freda plett på jord

og alle menneska – der nede

smiler til kvarandre

under skyer som gir livd

meir enn dei dekkjer over

det vi aldri burde sjå


#FN-dagen

Verda er ein samansett plass. Nokre dagar har eg lyst til å juble av glede; når eg ser menneske som gjer kvarandre godt, menneske som vil noko, oppnår noko, set seg eit mål og går heile vegen fram. Andre dagar vil eg helst stikke hovudet under puta og stå over. Det er så mykje vald, så mykje krig, så mykje elende. Dei fleste dagar er eg nøytral. Eg sullar med mitt, utan å tenkje i dei altfor store perspektiva. I dag faldar eg hendene. Sender ei bøn om fred. Harmoni. Kjærleik. Mette magar. Glade fjes. Leikande born. Blomstrande hagar. Gode blikk. Og veit at FN, kanskje, kan vere ein liten bit av bønesvaret. Kanskje.