Frå over skyene

Det er noko fritt, noko fredfullt

ved det å sjå verda

frå så store høgder

at alle fargar flyt i hop

og skyene dekkjer

det meste

å gå så høgt opp

at du ikkje lenger kan skilje menneska

eller bilane, husa, vegane, toga

frå kvarandre,

alt flyt saman – til eit heile

ein einskap, på ein måte

om enn kunstig

det er noko luftig, hjartelett

å balansere på toppen av eit fjell;

rette ut hendene, kjenne vinden ruske i kroppen,

regnet som renn over panna

og sjå utover eit landskap som er ditt

på ein måte det aldri kan bli

når du er i det, sjølv

her, frå over skyene

kan eg late som dette kongeriket mitt

er ein freda plett på jord

og alle menneska – der nede

smiler til kvarandre

under skyer som gir livd

meir enn dei dekkjer over

det vi aldri burde sjå


#FN-dagen

Verda er ein samansett plass. Nokre dagar har eg lyst til å juble av glede; når eg ser menneske som gjer kvarandre godt, menneske som vil noko, oppnår noko, set seg eit mål og går heile vegen fram. Andre dagar vil eg helst stikke hovudet under puta og stå over. Det er så mykje vald, så mykje krig, så mykje elende. Dei fleste dagar er eg nøytral. Eg sullar med mitt, utan å tenkje i dei altfor store perspektiva. I dag faldar eg hendene. Sender ei bøn om fred. Harmoni. Kjærleik. Mette magar. Glade fjes. Leikande born. Blomstrande hagar. Gode blikk. Og veit at FN, kanskje, kan vere ein liten bit av bønesvaret. Kanskje.