Hjartet i fjorden

enno kviler hjartet i fjorden

stille sus av straumar i årene

ein dag som går mot enden

spelar sine lågmælte tonar over vatnet

enno kjenner eg varmen frå lyset

ei forsiktig berøring mot huda

som ei fjørdrakt, silketynn

eg sit i ein luftkokong

og fjorden kviskrar sine gamle vers

dei same eg høyrde då eg var liten

og verda var ny for meg

men gamal for seg sjølv

sakte gøymer sola seg bak fjella

fjordhjartet bankar, pulserar

all si lengt, all si stille, all si undring

gjennom meg

medan lyset forsvinn, musikken tonar ut

og eg dreg jakka tettare om meg;

så korte dei er, dagane

kor vakre dei er – og enno kviler hjartet i fjorden