Streve under sola

fjella gir att

ekko frå ekko

ingen kjenner grensene

der skogen startar

skogen sluttar

og alt anna tar til

det er vanskeleg å byggje

murar

for alltid hamnar dei feil

murar der

ingen murar

skulle vere

og så må alt rivast

og byggjast opp att

ny sveitte på gamal sveitte

nytt blod over gamalt blod

nye bein

nye stemmer

der dei gamle stemmene var før

sola står opp og går ned

to millionar gongar til

utan å bry seg

Halv tanke

her er ikkje sollys

nok

til ein heil tanke,

her er ikkje kulde

til eit bankande hjarte

nok

å krype over, forsere

i kampen mot seg sjølv

her er sollys

for trøytte bein, men

tankane

er borte

Mot ei overflate

føter som går andre vegar
gjennom stille bygater,
vender tilbake
til utgangspunktet

hoppar over pyttar
utvida til djupe sjøar;
ein hai svingar dovent
gjennom gågata

hus som krympar, trekk saman
og bles seg opp att,
pustar skyer av damp
mot den nattsvarte himmelen

sola er ikkje lenger rund
månen syng ikkje lenger
over ulvehyla

dei dansande føtene
står stille, auga letne att
eg kyssar deg med fjørlett berøring

hud som tinar, sol som står opp
ein ny dag stig fram
med eit geisp

Til det er tomt

sakte renn sollyset
nedover fjellsider, utover fjorden

legg seg som eit teppe over bygda,
og fortset å renne
heilt til alt er tomt
og sola går ned for teljing
og ut til lading -
         gjer seg klar
til ein ny dag
med si uttømande, sjølvoppofrande
velsigning

Nåleputesong

som galaktiske strikkepinnar
flyt solstrålane over den grøne parken
pirkar borti gras og tre,
grev seg djupt ned bakken
står som spyd mellom mold og stein

strikkar natta om til dag
strikkar molda om til blomar
strikkar blad på trea
strikkar sommarfuglar
frå dei små larvane

strekk seg mellom nye blad
som spissen av ei nålepute
du kan leggje handa på,
vere ein fakir
med ein song under huda

la seg stille punktere
så songen siv ut
over parken

Himmelskipet #9

dei store lysa sirkulerer

som tause vaktarar på himmelen

ser det som skjer i vide krinsar

utan å blande seg inn

så får den andre lys frå den første

og den første lys frå opphavet;

lovene kan ikkje brytast

banene kan ikkje endrast

det er fastlagt alt saman

og sett i rørsle

av Ein som er stødig på handa

Soleiebarn #18

fantastiske lyse sommarminne

etter dagar med strålande refleksjon –

huda har absorbert all varmen

og auga sendt strålane vidare

frå menneske til menneske

til vi strålar saman under sola

som eit fellesskap

av andrehandskjelder

kor vi solar oss i dette

at vi ikkje går i eiga kraft,

men speglar lyset

frå ei større kjelde

Soleiebarn #1

Viskelær #8

Tomt

Erkjenning

men no

når sola faktisk lyser opp

alt eg har oversett og gløymt

og blendar meg

            rundt annakvar sving

merkar eg

det er mykje kjekkare å kunne sutre

over lysmangel og regn –

Draumestillas #2

Skyline

Mellom to soler

Vinterkveldslyset

strålane frå sola i havet

legg seg som varmekablar

rundt sjela

eg let meg senke

inn i bildet – bli eitt

med sjøen, skogen, skyene

kjenner at vinterkvelden og eg

pustar i takt, vert eit kor

- eit lovsongskor

under open himmel