Himmelskipet #24

så opnar skaparen auga

frå innsida av sitt eige verk

studerer verda med nye auge

utan den naturlege nærleiken

Han kjente frå det evige

eit nytt filter

avgrensa av kjensler og nevron

vert lagt over auga

hjartet pumpar livet i kroppen

og fyller den med nye erfaringar

gjennom auge øyre hud og smak

-

så er skaparen på innsida

i gang med å lage ein sikker veg ut

for alle

Himmelskipet #23

ei reise frå himmel til jord

i eit skip me ikkje kan sjå –

gjennom elektromagnetiske straumar

og naturlover,

på tvers av det moglege

tilfører du verda deg sjølv

for oss er det ufatteleg

så me seier: du kom til jorda

skjønt det at du reiste frå noko

truleg er eit større offer

enn det du kom inn i

så la du himmelskipet til kai

i vår skadeskotne verd

og steig i land

som den svakaste av dei svake

-

då du reiste attende til ditt rike

utanfor tida

let du skipet stå att – som ei redningsbøye

me kunne klatre om bord i

og fylje etter gjennom ukjente farvatn

Himmelskipet #22

alle puslespelbrikkene må passe saman

skal bildet bli heilt

det nyttar ikkje å lage ein kjetting

med manglande ringar midt på –

å arrangere sin eigen fødsel

krev heilt andre ting enn det som er logisk

eit esel

ein snekker

ei ung jente med store draumar

og ukueleg livsmot

ei reise

ein stall

eit nøyaktig samantreff

            av dei rette himmellekamane

og ein flokk fattige gjetarar

som vitne til det heile

kanskje ville me gjort det annleis

men det fungerte –

Himmelskipet #21

den rette tida

mellom skaping og undergang

er for deg eit punkt på ei linje

og alle andre punkt kjem før eller etter

for oss

er tida ein elvestraum

gjennom universet;

riv oss med

            ustanseleg og vill

alt me passerer

på vår eiga reise

gjennom rommet

er den rette tida – her og no

det større perspektivet

der du held begge endar

av tidslinjestykket

er eit mysterium for stort til å fatte

for stort

til å protestere

Himmelskipet #20

bodberar med ord om håp

syng din song no, i natta!

syng desse orda

som smeltar sinnet

let fortvilinga fly ut i natta

på luftige vengjer

syng no, profetar

om dagar som kjem – dagar

timar og minutt og – år

med gleda som ein dansande melodi

i auga

å syng, no, å – dans!

kom med dei gode orda, glimta

frå ei anna verd

om frelse og utfriing og

håp        ja

-          håp     -        !

i alt det håplause

Himmelskipet #19

Skaparen har ein plan

skjult for oss i vår blinde naud

her er mysteriet skjult       det heng eit teppe

mellom tronerommet og oss

me ser skuggar og vage refleksjonar

me ser historia som tikkar gjennom rommet

og våre stille protestar

talar til døden sine døve øyre –

men bak teppet bankar eit hjarte

ein utrøysteleg kjærleik brenn i auga;

ein Skapar som lengtar

så hjartet vil breste

og planen, den einaste vegen

mot soning, forsoning, fellesskap

veks fram

alt før dei første protona fanst til –

Himmelskipet #18

ein lengt etter vatn

i den tørre ørkensanden

her sit ei mor og ser

sine eigne barn

svelte i hel

medan sola brenn

ingen håp om redning

er i sikte

ville ho ikkje utan å nøle

ofre sitt eige liv

om ho visste

            for sikkert

det ville gjere ein forskjell

og berga liva

til dei små?

endå de er vonde, seier Skaparen

ville de gitt og gitt

kvifor skulle då ikkje eg -

Himmelskipet #17

livet i det aude landet

er eit liv i minimumsmodus

gledene kjem i porsjonar

og kjærleiken kjem

med mørke baksider

godviljen har sin motsats

i uviljen, og gniaren

er den gåvmilde sida – om natta

alle utvegar er samtidig ein blindveg

og alle stiar me går

endar til slutt

i molda

 

Himmelskipet #16

så er porten stengt

for alltid

vegen attende

er ein veg som ikkje finst

kvar minste sti me må trø

er ein sti som fører lenger vekk

lenger ut lenger ned

lenger inn

i mørket –

tankane klabbar seg til

vert ei tåke mellom oss

og verda

berre dette vesle ordet, løftet

om ein som skal knuse mørket

ber oss fram

 

Himmelskipet #15

det store fallet

me aldri vert ferdige med

set sine spor

langt inn i draumar og lengslar

håp og kjærleik og ord om fred

det store vegvalet

der lyset måtte vike for mørket

og me alle vart leia inn på ein veg

me aldri kjem oss vekk frå

utan gjennom død og eld

og fortaping

konsekvensar

ikkje snakk om konsekvensar

for me kjenner dei alle

så inderleg vel

på kroppen – spora

av alle våre mislukka forsøk

på å bygge opp att brua som brann

alle våre nederlag alle våre sukk

mot den tause stjernehimmelen

og spørsmålet

som brenn på botnen av hjartet;

har du for alltid støytt oss bort –

Himmelskipet #14

dette usynlege har me felles;

orda

pusten

tanken

eit blikk som seier sanninga

og viljen – utan parallelle mønster

men med eit inderleg ynskje

om samhandling

slik at det me sender ut

lyftar det me tek imot

og gleda over desse stundene

denne tida me brukar i lag

er felles