Himmelskipet #24

så opnar skaparen auga

frå innsida av sitt eige verk

studerer verda med nye auge

utan den naturlege nærleiken

Han kjente frå det evige

eit nytt filter

avgrensa av kjensler og nevron

vert lagt over auga

hjartet pumpar livet i kroppen

og fyller den med nye erfaringar

gjennom auge øyre hud og smak

-

så er skaparen på innsida

i gang med å lage ein sikker veg ut

for alle

Himmelskipet #23

ei reise frå himmel til jord

i eit skip me ikkje kan sjå –

gjennom elektromagnetiske straumar

og naturlover,

på tvers av det moglege

tilfører du verda deg sjølv

for oss er det ufatteleg

så me seier: du kom til jorda

skjønt det at du reiste frå noko

truleg er eit større offer

enn det du kom inn i

så la du himmelskipet til kai

i vår skadeskotne verd

og steig i land

som den svakaste av dei svake

-

då du reiste attende til ditt rike

utanfor tida

let du skipet stå att – som ei redningsbøye

me kunne klatre om bord i

og fylje etter gjennom ukjente farvatn

Himmelskipet #22

alle puslespelbrikkene må passe saman

skal bildet bli heilt

det nyttar ikkje å lage ein kjetting

med manglande ringar midt på –

å arrangere sin eigen fødsel

krev heilt andre ting enn det som er logisk

eit esel

ein snekker

ei ung jente med store draumar

og ukueleg livsmot

ei reise

ein stall

eit nøyaktig samantreff

            av dei rette himmellekamane

og ein flokk fattige gjetarar

som vitne til det heile

kanskje ville me gjort det annleis

men det fungerte –

Songen

Rommet mellom

ein avstand så lang

som tusen lysår

før mellomrommet

så vidt begynner

ei æve i forskjell

mellom meg og Deg;

stjerna på himmelen

viste veg til ei bru,

solid for skjelvande føter

stødig for svimlande hjarte

trygg for oss redde små

og rommet mellom

vart mindre og mindre

krympa

under vekta av blikket ditt

og handa

du strekte mot meg

Jul

noko veks fram

i det konsentrerte rommet

mellom oss

usynlege band i vekst,

blikk og glade ord

som små bruer

vi gjer dette felles

og noko veks, vert  sterkare;

resultatet elles er ikkje relevant –

med blikket utover

mot stjernehimmelen

og blikket nedover

langs historielinjene

veks ei visse fram i hjartet

som ei spegling av noko usynleg;

dette barnet i krybba

kom også for mi skuld

det er draumen

at verda skal møte oss

kamuflert, staseleg kledd

som ei betre utgåve av seg sjølv

likevel, eit vestlandshjarte veit

at det er regnet, den ærlege sanninga

om enn mørk og fuktig og rå

som teiknar det verkelege biletet av jula

idyllen er eit ferniss,

under det heile ligg årsak og verknad;

at barnet i krybba måtte komme

og bar med seg draumen djupt i hjartet –

 

(Fototriss)