Snømannen

det fyk ein snømann
over himmelen
endå ikkje fastsett i forma,
endå som fragment av seg sjølv   -   ei sky
som kjem svevande innover fjorden
og inn mot dei høge fjella innanfor
der sjølvet vert lyfta mot høgdene
og noko vert forløyst, sett fri

eit regn av snømannbitar
kjem dalande gjennom luftlaga
landar mjukt på plenen min
som ei perfekt fallskjermlanding

den siste biten
før lukka er komplett
er som ei sirkusferd, ein karusell
rundt og rundt på plenen
før snømannen står der
i alt sitt velde,
smiler det breie snømannsmilet
berre ein som har sett verda
         frå dei høgaste høgdene
kan smile

Rekneskap

det er desse tårene
me skal gjere rekneskap for
den dagen snøen smeltar
og auga kan sjå noko vekse
der døden drog kappa si over marka

rekneskapet vil bli hardt
for me har harde hjarte
og viljen er vrang
og orda er som istappar
frå bergnabbane i sjela

og tala i rekneskapet
vil truleg ikkje stemme,
for me bokfører ikkje alt me veit -

me skriv dei raude tala
med så lita skrift me kan
i håp om at sola skal smelte blekket
saman med isen
og late alt renne ut og vekk

så rekneskapet vil bli hardt
for oss som lurar oss unna
våre eigne liv

Vinteren kryp inn

som eit stille ord       beskjeden

utan krav eller press

legg vinteren sitt mjuke teppe

over landskapet

kapslar oss inn

i lukta av fråvær, lukta av reinleik

let oss trø med altfor tunge sko

på sitt stødige hjarte,

kryp inn gjennom auga       ei

motyting

for dei mørke kveldane, duse vindauga

tause kjøkkenkrokane

der me kan puste ut, kvile oss

til våren igjen tek tak

og ristar fart i verda

Drøyme seg om

Utfor

sjå bakken og snøen

i kvitauget

seie til seg sjølv:

dette skal gå

dette må gå

kjenne den svake frykta

murre ein stad bak pusten

kjenne den sitrande spenninga

føre deg opp til toppen

igjen og igjen –

Audmjuk snømann

utan ord,

bøygd under tyngda

av sin eigen fjorgjengelegdom

står han sine kvadratmillimeter

i stille undring;

tenkjer på dette underlege

at ut av snøen, nærast tilfeldig

rullande over snødekt mark

steig ein kropp, fekk form

fekk armar og hovud og ansikt,

vart stilt fram som eit under:

her, slik, ein snømann!

blant andre milliardar snøfnugg

og endå fleire vassmolekyl

vart det altså han som fekk sjansen

og no, utan eit ord

sig han saman under tyngda

av dette ansvaret, denne plikta;

vere eit eksempel for sin art,

eit bilete brent i barnesinna:

så er det altså slik ein snømann er –

(Weekend in b&w)