Skyline natt

skogen skyline

over fjella

ein horisont

auga kan gå seg vill i

og kodelesarane

snuble over

i solnedgangen

tre på tre

og det er på tide

å late att

for natta

Oppover

eg skal gå denne stien
langs fjorden og
i snirklande svingar
oppover dei bratte fjellsidene
heilt til endes

fjorden blenkjer som av gull
under sola som sakte senkar seg
der fjorden glir i eitt med havet og himmelen utanfor

stega mine er endå støe
men eg kjenner mine fjell,
veit dei vil tappe kreftene
frå stadig stivare sener

det er godt eg kjenner kvilesteinane,
dei stødige stadene
kroppen kan lene seg mot
og samle ny styrke

for toppen ventar der framme
og utsikta
som eg veit vil ta pusten frå meg

Det tåka skjulte

eg hadde gått der mange gongar før
på fottur gjennom forvridde og tause fjellbjørkeskogar
og myrlendt terreng

i fjellsida på kanten av myra
låg det svære kampesteinar,
truleg restar av gamle ras
og isen sine herjingar i landet

akkurat denne morgonen
kom heile myra litt brått på,
for skodda dekka viddelandskapet,
og då den milde austavinden sette inn
og tok med seg tåka til havs,
gjekk det på få minutt

og plutseleg stod eg der
framfor fjellskråninga
og gnei meg i auga

for det var auge som stirra imot
og dei var minst like undrande som mine
og i tillegg noko meir,
ei vag frykt, ein angst for noko ukjent

me delte denne frykta eit par tause sekund,
før steinane igjen fall på plass
og vart berre steinar att

men blikket bar eg med meg vidare

Plass i hjartet

det er eit fjell
i alle hjarte,
ein skråning så bratt
at glepp du taket
rullar du utfor,
ein tinde av dimensjonar
der berre nokre få   
har sjanse til å nå –

i somme hjarte

er veggen nedanfor
stupbratt

i andre hjarte
er det skrånande terreng
og plass til mange,
sjølv om dei aldri vil komme heilt opp –

Det verkelege

eg kjenner varmen frå pusten din
som ein mild vind
over huda

lastebilane glir gjennom landskapet
langt der nede, som maur
ved foten av fjellet

her oppe 
kor stein møter snø og skyer
er det ingen lydar

verda er ein stumfilm;
det einaste som er verkeleg
er pusten din mot kinnet mitt
og ekkoet av eit bankande hjarte
som slår tilbake
frå auga dine
som stjerneskot

Eit annleis rike

han som spring over fjella

med bod om glede

ropar ut

vakn opp, du som søv

no er tida for å sove over

eit annleis rike er i emning!

Barn i fridom

Draumestillas #2

Utfor

sjå bakken og snøen

i kvitauget

seie til seg sjølv:

dette skal gå

dette må gå

kjenne den svake frykta

murre ein stad bak pusten

kjenne den sitrande spenninga

føre deg opp til toppen

igjen og igjen –