Kodearm

i mørket veks frøet til eit tre,

strekkjer sine tynne trådar gjennom molda

lenge før me kan sjå teikn til liv i lyset

så sprekk skalet, og det som lever

trengjer ut og leitar seg fram

til ein stad det kan puste inn og ut

og få næring til alt dette som skal svaie i vinden

etter sin eigen plan

gøymd i frøet

det er sjølve livet som vaknar,

sjølve det som gjer at verda er som ho er

og at ingen av oss, endå

har gløymt korleis fargen grøn ser ut

og frøet murrar fornøgd i draumen

om alt det som snart skal skje

om det berre finn jord og vatn

og får vekse sine koda armar

i fred

Skyline natt

skogen skyline

over fjella

ein horisont

auga kan gå seg vill i

og kodelesarane

snuble over

i solnedgangen

tre på tre

og det er på tide

å late att

for natta

Mot det gode

rota til det gode

veks oppover mot himmelen

der fuglane syng

høgare enn melodien frå fjella

lokkar med sine lyse tonar,

kom, klatre høgare

i lukka som spirar på denne greina

utan botn

så strekk røtene seg mot lyset

og treet

veks ned i bakken, finn feste

i mold og berg

eg er ein stødig stamme

jordfesta, himmelvendt

utstrekt i alle retningar

kor det gode kan fangast inn

Endå skjult

eit digert grønt eple

gøymt i blomen

ei skinande sol, gøymd

i sky av støv

bak auga, inst i hjartet

eit innpakka tre

i frøet, fyller lomma

håp

i vatnet skjult i skya

dampande framtid

i regn

som endå ikkje har falt

tid som endå ikkje

har gått

skal

        endå

                  ikkje

sprengt

Sjå det skjulte

midt i skogen
ser dei fleste av oss skog

andre ser byggeklossar,
ser hus som er gøymde bak bork
og greiner som snart er usynlege

ser dører og vindaugskarmar
listverk og 

snirklete utskjeringar
gøymt i mørket, pakka inn
i flis på flis og sagmugg

somme klappar treet,
og lyset som vert filtrert mot barken

andre klappar
ei framtidig trapp

Kalde planar

Vakte ein vaktar

Serenade

Tørr dialog

Namnet

fortsatt er det nokon som strekk seg
som fortvilte pronomen
mot dei større linjene på arket

veit der er eit namn
dei aldri kan erstatte
og så mange andre
             dei er for store til å nå

likevel
vil dei aldri slutte å strekke seg
etter dette eine namnet
             n-a-m-n-e-t
det som femnar om alt
             dei ikkje klarar å fatte

Hus i skogen

Dei tause kjempene

1
dei store kjempene,
stille vaktarar –

held landskapet saman
med langstrakte røter
skjermande blad
og usvikeleg taus soliditet

2
stille kler skogen på seg
den nye drakta

let seg kle i lys
i møte med døden

3
den nakne sanninga,
når glitteret har bleikna
og staffasjen borte –

i vinterdagen står sjela att
avkledd, nølande
søker etter kjelder til lys

(Fototriss)