Når vinteren skal sikrast

tunge fottrinn på mjuk mose

ein støvel, ein til 

og jegeren med vaktsame auge

mot skogkanten

vinden er imot, verda er stille

som like etter ein storm

eller like før

ein eksplosjon i miniatyr

metall mot kjøtt, blod mot snø

sveitte, frostrøyk og stive musklar

når byttet skal i hus

livets omskiftelege varme

er aldri så tydeleg som her

Fred

gransongaren stirer på meg

frå den grøne greina si

høgt over bakken

eg stirer forarga tilbake,

likar ikkje det stirande blikket

og den stive nakken

eit sleng med hovudet

som i hovmod, ei betrevitande plystring

over kjente tema

så eg går tilbake til stien,

opnar sekken

og tek ut tursjokoladen, ser på den

ei heil plate, smeltande mjuk

mot ganen, ei smertefull glede

tyngjer mot magesekkveggane

hendene skjelv når eg opnar papiret

bryt av ein stor bit

som sakte spreier sin aroma under skyene

resten lukkar eg inne i papiret

tek sats

og slengjer så presis eg kan etter fuglen

han lettar, forsvinn

mellom lauvtunge tre,

igjen kan eg kjenne freden i hjartet

Det dansande huset

dørene skrik på hengslene
karmane knirkar i vinden
veggane bølgjer, taket svaiar
golva syng ein eldgamal song

huset dansar
aleine
i forsommarnatta

utanfor blømer blomane
lenger borte bøyer trea seg innover
dannar ein knudrete mur

hit inn
kan ingen menneske komme
no lenger

det dansande huset
er trygt forvart
i skogen si hemmelege eventyrverd

Sjå det skjulte

midt i skogen
ser dei fleste av oss skog

andre ser byggeklossar,
ser hus som er gøymde bak bork
og greiner som snart er usynlege

ser dører og vindaugskarmar
listverk og 

snirklete utskjeringar
gøymt i mørket, pakka inn
i flis på flis og sagmugg

somme klappar treet,
og lyset som vert filtrert mot barken

andre klappar
ei framtidig trapp

Den blå skogen

lufta kan vere eit hav
sollys som spreidde strålar i det blå

fisken spring med skremte blikk
inn i lauvskogen

her er ein jeger
ei gjedde med gevær
og stålblikk,
støvlar som står stille
på kanten av myra

kikkertauge i natta
stille svømmetak
ut på dei store djupa
og inn i mørket

her er så stille -

tidevatnet vert sila gjennom trea,
dreg dei att og fram
i ei svaiande rørsle

jegeren set seg ned på ein stein,
dreg inn fersk oksygen i gjellene
og avsikrar geværet

ein hjort kjem glidande fram
frå lauvverket

Det kan

Grana

midt i den store skogen

stod ei høgreist gran

ikkje noko menneske hadde planta treet

heller ikkje vatna eller stelt det;

ein dag kom ein mann til skogen

og hogg ned den høge grana

han hogg av greiner

og skrapa av barken

og flisa opp all veden

så kokte han flisene

i ei kjemisk blanding

og delte blandinga i to;

den eine halvparten valsa han ut

og cellulosen vart til kvitt papir,

tynt og firkanta og glatt;

det la han i kopimaskina

og over veker og månadar og år

vart papirbunken sakte, men sikkert,

dag for dag – mindre

utan at mannen brydde seg større –

av den andre halve blandinga

laga han finare, meir avansert papir

og trykte på bilete og tal;

snart kunne han leggje fine pengebunkar

trygt i safen

og han brukte resten av sitt liv

på å vakte safen

- sørge for at pengane låg godt…

men skogen fortsette å vekse

og ingen ville nokon gong ta notis

            av stubben

som stod att der grana ein gong stod –

Kamuflasje

fly like under radaren

der blikka er brennande varme

utan å nå deg

gli som ein panter langs skogkanten

vere mjuk som snøen

mørk som din eigen skugge

vere like stille som kviskringa i trea

halde fast i luftmolekyla

så inga rørsle kan røpe kven du er

lengte så det knakar i kvar muskel,

håpe at nokon skal oppdage deg

og dele varme med ditt frosne hjarte