Noko meir?

han var sikra

på alle vis

bygde seg opp, høgare

oppover opp 

over alle andre

som han så djupt forakta

for deira sløve evner til å klatre

og sat der på toppen

vaiande med sigaren

på eit berg av gull

sukka, mellomnøgd, skoda ut mot horisonten

undra

kva no?

er det ikkje noko meir? 

Grana

midt i den store skogen

stod ei høgreist gran

ikkje noko menneske hadde planta treet

heller ikkje vatna eller stelt det;

ein dag kom ein mann til skogen

og hogg ned den høge grana

han hogg av greiner

og skrapa av barken

og flisa opp all veden

så kokte han flisene

i ei kjemisk blanding

og delte blandinga i to;

den eine halvparten valsa han ut

og cellulosen vart til kvitt papir,

tynt og firkanta og glatt;

det la han i kopimaskina

og over veker og månadar og år

vart papirbunken sakte, men sikkert,

dag for dag – mindre

utan at mannen brydde seg større –

av den andre halve blandinga

laga han finare, meir avansert papir

og trykte på bilete og tal;

snart kunne han leggje fine pengebunkar

trygt i safen

og han brukte resten av sitt liv

på å vakte safen

- sørge for at pengane låg godt…

men skogen fortsette å vekse

og ingen ville nokon gong ta notis

            av stubben

som stod att der grana ein gong stod –

Punktum

Martyr

Eit lån vert innfridd

han ligg stille no

medan graset fortset å gro

og fuglane flyg i vinden

som rører opp havet

så bølgjene slår, vedvarande

mot dei tause, trauste strendene

og han ligg stille, heilt stille no

alt han eig har eit lag av støv over seg –

snart kjem dei og plukkar det vekk,

bit for bit, bilde for bilde,

gullmynt for gullmynt

til alt som er tilbake er den tause kroppen

stille

no

og han ligg stille, ja, heilt heilt stille

og alt han eigde er vekke

medan graset fortset å gro

og fuglane flyg

over verda, den snurrande kloden

der liv kjem, liv går

og den merkelege tanken om å eige

fortsatt lever

på lånt tid

Det gamle treet

slik ei stille kviskring

frå det gamle treet,

det som før strekte armane utover, oppover,

femna vidt og høgt

og majestetisk –

no peikar det mot molda, mot mose og lauv,

mot det vesle livet

som ingen ser

det gamle treet kviskrar stille

og peikar audmjukt, forsiktig;

det har lært av livet – noko om verdiar

no er det bøygd,

men langt frå knekt