Orkesteret fortset

orkesteret fortset å spele

utan sin nye 2. fiolinist

FN-ambassadøren

fredsmeklaren

ho som løyste kreftgåta

han som revolusjonerte

fjernsynsdramaet

 

orkesteret fortset å spele

endå 11. veke kom og gjekk

på døden sine premiss

 

 

Noko å døy for

eg som har så mykje

å leve for,

dette som dyttar blodet rundt

og gir meining til det auga ser;

eg har noko å døy for,

eit nybrottsland bortanfor alt

og dette landet

lever og pulserer under huda

 

difor har menneska eg møter verdi

difor vil eg kjempe mot uretten

difor vil eg møte morgonlyset med gledesrop

difor vil eg bøye meg når det trengs

og stå støtt så sant eg kan

og gå endå ei mil

om eg må

 

for det som er verdt å døy for

er også verdt å leve for

og det verdifulle livet

har ei retning som gir ro 

til å fokusere

 

Snart stoggar heisen

snart stoggar heisen
tenkjer me,
susar gjennom galaksar
på veg oppover

alltid oppover

snart stansar den
og me må av
snart

tenkjer me, og kjenner
gravitasjonskreftene
dytte oss unna

i fritt fall
stig heisen
og me lener oss mot kvarandre
kjenner farten
som ei glede i blodet
endå går det oppover

endå er me med --

Dei to portane

midt i den store mysterieavdelinga
livet er
står ein port, med attlatne gardiner

me er alle på veg dit
er du gjennom
er det ingen veg tilbake

på andre sida
er det to nye portar,
men du vil berre sjå den eine;
vegvalet er gjort
alt før du kjem til den første

medan begge endå er opne

livets harde realitetar
kan verken kverulanten
tvilaren
spekulanten
den fornektande
skeptikaren
eller lærde
endre på

Som dødvekt under auga

djupt under auga
kviler steinen
          som ein gong vandra fritt
i skuggane frå hjartet ditt

ein dag kom mørket
som ein orkan
og overskygga alt du var,
fylte deg med ei redsle, ein avgrunn
det var umogleg å flykte frå

i svevet mot klippene der nede
var det noko som fanga deg opp,
ein stråle av lys trengde gjennom, så ein til,
og fleire og fleire
og songen i lyset løfta deg,
fylte hjartet med strålar ingenting kan stogge

og trolla, som i to netter hadde fått herje fritt,
stivna til blokker av stein -

endå ligg dei der
som ei bør,
endå lagar dei romlelydar
og pressar deg mot bakken,
men du veit:

det som er blitt til stein
kan vanskeleg vende tilbake,
i lyset finst ein garanti
om avlasting

ein dag vil alt bli løfta av
og du er fri

Mellom dørene

like brått som eg går inn døra
går eg ut att

høyrer ekkoet smelle
gjennom dei tomme korridorane
i tusenvis av år,
til lyden dør ut
bak ei stjerne langt borte

men før det,
før alt glir saman
til ei grå masse
vil eg teikne med store penslar
synge med høg stemme
lage ein ode til livet
med så mange fargar

frå første til siste vers

at ekkoet vert overdøyv
av eit halleluja

Eit liv etter livet etter livet

Siste kamp

Forsvar

desse orda er mitt forsvar

mot den store gløymsla

som ein dag vil sluke meg

og alt eg er

og har

og tenkjer

det store mørket

som trekk meg mot bakken

millimeter for millimeter

til alt som står att

er eit namn og to tal

likevel – eg set orda inn

som skarpe våpen

i kampen

og vil kjempe til siste

dråpe med blekk

Til dei

til dei som kjempar gjennom natta

mot så mykje større krefter

enn dei rår med,

dei som går inn med livet i striden

utan å nærme seg målet,

men held ut likevel –

for kampen er blitt eit mål i seg sjølv,

å gi opp er det siste ein vil

så kampen rasar

dag etter dag

til dei

eit oppmuntrande ord

i natta

til dei som ventar

bak stengte dører,

ventar at nokon skal banke på

opne og smile

komme inn att og setje seg

der dei sat før, seie ord

om vidareføring, framhald, kontinuitet –

dei som slepp ut sine tårer

der ingen ser

og står som ein bauta i stormen,

endå innsida er eit bølgjande hav

av redsle og urolege tankar

til dei

eit oppmuntrande ord

i natta

til dei som måtte sjå

ankeret bli heist

lenge før avgangstida,

dei som vart gitt opp av tida

og kjempa meir mot mørket

i andre sine hjarte

enn i sitt eige –

dei som vart fanga

av den siste haustsola,

og ført inn i ein annan vinter,

let etter seg så mange spor

men ingen som leier attende

til dei som står ved fotspora

ingen lengjer kan fylle,

eit oppmuntrande ord

i natta

(Fototriss)