Blank

i jamn fart

glir vi over flata

som før var glitrande

vatn

no er det blankt

og kaldt og ufatteleg

glatt

dette

som først fann si form

då sola bleikna

mørket seig inn

og alle rørsler vart seige

her tek vi jamne, beine tak

glir over flata

som ein gong var flytande

blinkande

himmeltårer

Refleksjonar

vatnet glitrar

av refleksjonar

frå levd liv

alt det vi bygde

i vårleg optimisme

alt det vi såg ferdig

og kjente glede ved

djupt i hjartet

alt det vi hadde venta på

som ein dag stod verkeleg

framfor oss –

no er alt dette glidd vekk,

det går i eitt med tankane

og inntrykka

frå det vi kallar kvardag

kanskje er det gløymt, gøymt,

unyttige reisverk

i den nye tida –

men vatnet glitrar

av tusen refleksjonar

frå levd liv

Himmelen regnar mot fjella

himmelen regnar mot fjella
ei elv av tårer
for alt som har skjedd

ei elv av tårer
for alt det gode som aldri vart gjort

ei elv av tårer
for alt som burde ha vore -

himmelen regnar mot fjella
eit lys som strøymer
over alt som er godt i verda

eit lys som strøymer
over alt det vonde som aldri vart gjort

eit lys som strøymer
over alt som vart som det skulle

himmelen regnar mot fjella

Eg såg eit glimt av stilla

vinterkulda gjennom alle
stilkar og strå
nakne, kalde greiner
utan lauv

lyset vaker i overflata
set seg til i skogen
stirrar på vintermenneska
med si bleike, lengtande hud

for eg såg eit glimt av stilla
i vinterauga dine
det blå lyset reflekterte noko djupare,
eit tidleg hint av varme -

og lyset vil stige fram
endå ein gong, i si tid
og jorda vil endå ein gong spire
og blomar vil vekse 

ut av vinterstilla

Gleda

å, stilla stilla              

stilla

i alt du gjer

når du er stille

og villskapen når du er vill

vill                              

så vill –

midt i mellom

kan vi prate

og la vere

å prate

som vi vil

og i alt dette,

i dette skiftande livet

som er time

på time

                        på time

på time

                        på time

dag på dag, år          på       år

ligg det ei glede

uendeleg

glede

i bakken eg går på

lufta eg pustar

vatnet eg drikk

hjartet som bankar i meg

                        og i deg –

eg vil ikkje la nokon

øydeleggje

ta

stele denne gleda

ta

det som er edelt og lyst

gjennom alle grå kvardagar