Noko nytt

prøve noko nytt, kanskje

vere glad

for regnet og vinden

prøve det slitte blikket

i møte med det skumle;

vere glad

i lynet og stormen

omfamne steinras og flodbølgjer

gå på nye stiar, kanskje

smile lukkeleg

mot opne sår

og la vere å plastre skrammer

og stikk

prøve dette nye i det gamle,

måle alt opp mot hjartet

og våge vere lukkeleg

trass alt

Tovegsmonolog

akkurat som om nokon
tenkte ein tanke
som handla om deg     no

tenkte at du er ein person
det er mogleg å tenkje på
med glede

og denne gleda kan du merke
for den går begge vegar,
om du vil eller ikkje -
tanken er ein monolog for to

tanken lever ikkje aleine,
som hjartet alltid bankar i takt med noko anna
og ikkje slepp 

sjølv der grensa mellom huda og tanken
er eit hinder for beina, vil tanken sleppe gjennom
og gleda lyse som ein sluse
den kan vandre i

Der gleda er å finne

som ein steinhoggar

gyv eg laus

på det store berget

midt inni her, ein stad

ligg gleda som ei åre

klar for utvinning

om eg berre kjem djupt nok ned,

får ut nok slagg, malm på malm

i den store smelteomnen

til å hente ut

den foredla gleda

med sveitte og blod, og tårer

som eit avlat

i dei tomme malmgongane

Eg er ein stein

eg er ein stein

i straumen

kasta inn

slipt

elta

velta

ført nedover

både med og mot

min vilje

til

hit

lyset gjennom vassdropane

dei andre steinane

si stille mumling

livet, straumen, vatnet, lyset

slik det vart

og slik det er

gleda

over å vere ein stein

blant steinar

Junimorgon

når denne natta er til ende
brest som ei boble mot berg
svevar nattfuglane inn over skogen
vert borte i lyset
frå ei nyfødd sol

då går eg med stille steg
over grus som knasar, grus som held
ei verd vidar seg ut
og skoa er stødige båtar på lyset

ei doggvåt grein over vegen
ein fuglesong, eit sus av vind
ein bekk, ein bilveg langt borte
ei stille som veks som ei rose, boblar fram
frå djupet og omkapslar alt med si glede

Den riktige sida av sommar

det er den riktige sida av sommar
vrangsida snudd på vranga
slik at hjartet får puste
og føtene står og trippar i nydusja grus

her bryt livet overflata
og svevar opp frå vatnet
durar som eit sjøfly
langs solstrålane over senga

landskapet opnar seg - det var tunge dører!
og no er dei ikkje berre opne
men vekksmuldra og knuste

ingenting kan stoppe oss no
vegen fører berre framover
og dagane ligg ubrukte i glatt innpakningspapir med sløyfe,
klare for dine ivrige
barnehender

Bøye seg

over alt ligg kjeldene til gleda
og ventar sine stille liv
på at noko skal hende -

at nokon skal bøye seg ned,
oppdage den vesle, raude blomen
så råflott og likeglad plassert
i denne stille delen av skogen
der ingen nokosinne går

her vil aldri noko auge fange lyset
og kjenne dei små strålane av glede
nå hjartet - frå akkurat denne blomen

slik står dei          millionar på millionar
av tause gleder og ventar
og kanskje er det du som slentrar forbi,
tek deg tid til å stoppe opp, bøye deg ned
kjenne lukta av fridom fylle organa -

kanskje er det du
som set gleda fri
og utan å vite det
gjer jorda til ein litt lettare stad å vere

Den vesle gleda

Soleiebarn #29

Glede

Eit betre lys

dette tunge lyset

i auga dine,

virvelstraumane i kjensla

av å stå på land

og sjå deg ute på djupet

og du er akkurat utanfor

rekkjevidde – å, mørke mismot

kor det tyngjer –

heilt til auga lysnar

føtene når botnen

og armane dine når mine

og gleda kjem siglande inn

som ei tremastra seglskute

og legg til kai –

Eit lys i verda #22

så er det ingen som veit vegen

dit gleda har sitt opphav

anna enn dette;

eit ord, ei kviskring, eit barn

eit lite barn

ei krubbe

ein song

Kanskje fugl

kanskje kunne eg vere ein fugl

tenkjer eg

spring gjennom skogar landskap

der eg er kjent fri levande pustande

lukkeleg

ja

lukkeleg i meg sjølv

svevar gjennom denne verda som er mi

heile vegen

til deg