På vektskåla

elden bakom fjella
den gylne gløden
som ikkje slepp taket om himmelen over

eit snev av vinter i blikka
som endå flyt stille over sjøen
i påvente av nye ordrar

snart vil det heile gli saman
som ein symbiose
av eld og frost;

danne eit nytt og ukjent mineral
som kan fylle opp den andre vektskåla
og vippe oss oppover   -   mot lyset

Reflektor

denne lengtande overflata
som speglar alt den kjem over

ukritisk plaprande
smiskar seg inn 

let seg føre ut over alle stup
utan kritikk, tom for indre medvit

vert ein reflektor for hjartedjupa
og sjølv eit djup utan lys

stemma mi forsvinn når eg opnar munnen,
hjartet stilnar først når auga vaknar

Spora

det er mange fotspor på denne vegen,
i alle moglege fasongar

nokon har gått her før,
opplevd tida sine bestemte dytt i ryggen

mange har trådd desse stiane,
sett sola gå over himmelen mot kveld

no er det me som går her,
nokon  -  som kjem etter  -  vil sjå spora våre

Dilemma

diskuterer med meg sjølv

klarar ikkje å bli einig

det er så mange gode argument
og eg stiller meg solidarisk
til alle sider

Meininga i si heilskap

dei hutrande bokstavane
slo seg saman
på jakt etter meining

sette seg ned
i tett fellesskap,
gav kvarandre varme
i nattekulda

vart stadig sett saman
og snart rekna som 
ein gjeng

- så her står de
seier dei forbipasserande;
ser ikkje lenger individa
berre heilskapen

og meininga står å lese
på ulikt vis
på innsida av auga som stirrar -

sjølve har dei gitt opp,
ser ikkje lenger poenget
med å leite

har nok med kvarandre

Gjennom sildrande regn

kva har du gjort
med hjartet mitt?

desse tunge skyene
den grå skodda, alt
regnet - alltid dette sildrande regnet

tenkte eg
og sank ned
i mismot

til du sendte meg eit nytt smil
lik det du sende ein gong før

og sola stråla opp
og alt regnet
        som vætte jorda
gav næring til dei små frøa
og alt berre bana seg veg
ut i lyset
og spira

som ein eksploderande vår --

Der alt stoggar

kan eg stå her
under dei store greinene
utan lauv, utan tyngde
utan kjærleik
som kan lyfte meg vidare -

synsfeltet er snevra inn, 
alt er svart i periferien
og berre konturane av verda
viser att
der auga festar seg
som borrelåsar mot tida

føtene er stadig i rørsle
men kroppen står i ro
og dei tause trea
er vitne til dette
utan å gripe inn eller kviskre
       trøystande ord

alt eg høyrer
er vinden sitt sus i greinene
og ingen kan fortelje meg

vegen vidare

Ein som ikkje finst

på svevande venger
kjem hesten
tilbake

så mange lysår unna
sine eigne draumar,
og timar unna
sin eigen undergang;

du finst ikkje 
er den unisone helsinga
etter landinga

men det å stille spørsmål
ved sin eigen eksistens
er den mest paradoksale av alle øvingar
og langt utanfor
ein enkel hest sin kompetanse

så han brettar saman vengene
og går overlegent vidare
til sin eigen fridom

det går ikkje an -
mumlar me,
og gjer som me plar;
hentar riflene 
for å rydde opp i verda

Om du oppdagar lyset

nokon ser inn vindauget mitt
og eg vil
at det er du

som ikkje klarar å styre unna,
legg vegen stadig nærare
heilt hit

kor lyset frå vindauga mine
vert ein sti
frå vegen

som er berre din, den du går
kvar einaste dag
ein time, eit år, eit liv

til du svingar av og fylgjer lyset
over plenen
og heilt fram til vindauget, ser inn

der eg er og ser tilbake, smiler
mot deg, opnar auga
opnar døra

slepp deg inn i varmen, det er her
du høyrer til
om du berre vil oppdage lyset

Alt som skal til

våren tuslar rundt i hagen
fiksar litt her
fiksar litt der

set seg ned på plenen, lenar seg fram
og legg seg beint fram til
å sjå på graset gro

tid, kviskrar ho, tid...
alt som skal til
er tid

Jordskjelv

eg legg øyret mot det nakne golvet
lyttar etter teikn
på bankande hjarte
mjuke føter på veg
mot noko godt

lyttar etter teikn på liv
at nokon er på veg tilbake
eller endå lenger vekk

rørsla frå eit menneske,
små jordskjelv i bakken
vitnar om at her
        er nokon

at nokon er til 

Sjølvfanga

høgt oppe
i sitt sjølvbygde tårn
står prinsessa
og gret

ser utover
eit ukjent landskap

her er ho distansert
ei brikke i sitt eige spel
og no spelt ut
over alle sidelinjer

ser alle vegar ho kunne gått
alle hav ho kunne sigla,
og no
er ho fast i dette tårnet, denne staden
dette høge og einsame livet

---

riv tårnet
frå toppen og ned
kviskrar dei rømte 
dyrehagegiraffane;
det er mogleg
å starte på ny

Nedover

ser meg beint inn i auga
gjennom denne gardina av vatn
i fossen

ei fjellside av samansmelta mineral
går sakte i oppløysing,
slik hjartet mitt sakte forvitrar
under denne flaumen av tid

i går stod eg på toppen av fossen,
ja, det kjennes som i går
og endå kan eg sjå utsikta
som eit luftig landskap bak auga

i dag er eg halvvegs nede
og endå veit eg ikkje kva som skjuler seg
i dampen eg flyt gjennom

verda er endå vid
men vert stadig mindre,
sjølv om hjartet har lagra utsikta
landskapet
det frie
som sitt eige bakgrunnsbilde

det er noko fossen aldri
kan ta frå meg

Den neste

der er alltid ein røvar
nummer 41
eit soveår nummer 101
ein gris nummer 4

på natt nummer 1002
går den åttande dvergen
gjennom ein spegel

ser seg sjølv
som voldemort sin arvtakar

for der er alltid
ein ulv jegeren ikkje får tak i

Milepælar

alt det som i dag er uklart
skal ein dag bli klart

som eit omriss i skodda
medan du nærmar deg
med forsiktige steg

sakte kjem du nærare
sakte veks konturane fram
og du ser det som før var skjult

til sist
er det ukjente rett framfor deg
og vissa veks fram
som kunnskap bak auga

- 

samtidig
kjem det nye skuggar i mørket
og vandringa held fram

Konsekvensar

alt har konsekvensar

til kvar einaste handling
høyrer det eit ekko
mellom usynlege fjell,
ein overtone og ein undertone

ting kan gå begge vegar;
det du gjer
kan setje i gong handlingar
som gjer verda betre

det du gjer
kan setje i gong handlingar
som fører til undergang

intensjon er ikkje alt,
for lyden av eit ekko
kan ingen stanse

På veg heim

ein dag vert huset ei tidsmaskin,
berre vent!

ein dag vil det lette anker
og sveve sakte oppover
og drive av garde med vinden

flyte på luftstraumane over byen,
medan spikrar og gamle bilderammer
ramlar ut og dannar ein komethale

eit luftslott av ein draum
og her skal eg stå, i stova
med beina trygt planta og auga vendt framover

alltid framover

og lene meg inn i det som vert mi eiga tid,
ei rotlaus ferd i bane rundt jorda
- alt der nede er ein potensiell grunnmur

likevel
er ingen stadar verkeleg heime,
eg er ein reisande, i tidsmaskin
på veg mot høgare mål

Sverdet

du stakk det tviegga sverdet
tvers gjennom hjartet mitt

kløyvde det i to, og slo resten i bitar
med blodige hender
      alt var berre støv og småstein
då du tømde det ut på golvet,
sa: ikkje sjå
det er mørket som har bygd si festning

no ligg berre ruinane att
langt utanfor synsfeltet ditt 

og gjennom kroppen, der sverdet gjekk inn
er der eit korsforma arr,
du fylte tomrommet etter steinhjartet
med levande blod og musklar -

så går eg her
med forma til sverdet som eit merke
og dagslyset har inga størknande makt over meg
lenger

Håp gjennom døden

me sørgjer
men ikkje utan håp,
ikkje utan ein stråle av lys
over den fjerne horisonten

lyset leier veg
gjennom dødsskuggedalen
og over den siste elva,
heilt inn i vårt sanne heimland

-

Jesus gjekk først
me kjem etter,
i dette kviler vårt håp,
i dette kan me bygge 
eit liv

Midt i ein stille orkan

eit stille mellomrom
som kløfta mellom to fjell,
der elva grev seg djupare ned
for kvar lengtande tanke
tilbake til normalen

for stilla er ikkje eit vakuum
ein mellomstasjon,
det er ein tilstand av kaos
der ingenting av det som skjer
inne i hovudet
finn sin refleksjon i verda rundt

så eg går her
tilsynelatande roleg
medan den ville orkanen
riv alt inni meg i fillebitar

at kaoset har ein ende
og orkanen snart møter sin overmann
er utilgjengeleg kunnskap
for den som har villa seg inn
i fortvilinga

Inn i mørket

eg er edmund
med bøygd nakke
og ei erkjenning av skuld
som ei bør tyngre enn verda
på skuldrene

du er aslan
den stolte, store
som med opne auge møter mørket
og let deg senke
av svakare hender

til slutt er det du
som vil stige opp i strålelyset
og løfte meg med deg
ut av grava

i mørket er det vanskeleg
å sjå det komande lyset,

men du ser
og det er nok 
for meg

Etter andre gong

berre knitringa frå bålet,
dei tunge flammane
på innsida av ditt eige hovud
passa til den store stilla
som fylte deg

alle lydar forsvann
kapsla deg inn i ein kuppel
alle lydar forsvann
etter andre hanegal

heile du forsvann
inn i denne glassklare stilla
du visste ville vere ditt fengsel
frå no av

Dei to portane

midt i den store mysterieavdelinga
livet er
står ein port, med attlatne gardiner

me er alle på veg dit
er du gjennom
er det ingen veg tilbake

på andre sida
er det to nye portar,
men du vil berre sjå den eine;
vegvalet er gjort
alt før du kjem til den første

medan begge endå er opne

livets harde realitetar
kan verken kverulanten
tvilaren
spekulanten
den fornektande
skeptikaren
eller lærde
endre på

Endring på veg

lyden av piskeslag
er endå berre eit sus i vinden

synet av blod mot brustein
er ei hildring, eit glimt
frå tider som kjem

smaken av vin og brød
skal aldri meir bli den same
men ikkje no, ikkje endå

kjensla av frost gjennom marg og bein
som ei einsemd, ei smerte
som ikkje kan lindrast
er endå bakom horisonten

men me kan sjå det kome,
i blikka, i stemmene, i kjensla av noko framand
i byen

lukta av ein ny vår, 
spirer som snart trengjer gjennom molda
i ein fødsel som endå
er usynleg for både auge, hjarte og lengt

eit sus i vinden, ein lyd
langt bortanfrå -
noko som kjem

og vil endre alt

Tilbake til vegen

eg veit om så mange vegar
som ikkje lenger har nokon retning

dei berre er der, går ut i eit namnlaust felt
i ein framand dimensjon

og alle som før visste kor vegen førte
har no mista målet

som ei tåkesky kjem sigande ut
frå den mørke underskogen

dekkjer landskapet - alt vert kvitt
og samtlege kart me har spart opp, er ubrukelege -

det er no me leitar etter gulltrådar, riskorn
brødsmular, steinar   --    noko
som kan leie oss tilbake dit me gjekk feil
og inn på ein veg som fører fram

ein veg som ikkje fører ut i natta
men inn i lyset

Den nye kongen

det er den nakne sjela
du treff
med orda dine

blikket ditt
som eit omvendt svepeslag;
eg kjenner noko vert reparert
sår som gror
skorper som dekkjer over
lækjande straumar
og gyldne glimt

så kjem du inn i livet mitt,
ein solvarm bris
innover dei frostaude slettene
innanfor sjela

alt fyller du
med friske fargar
og strålande lys,
gjer meg til noko anna, noko meir
enn det eg var

og eg helsar deg velkomen,
du, etterlengta Konge
som no ryddar opp
i mi styrelause einsemd

Smerteglimt

det finst ting
      som ikkje let seg endre

alle desse veggane
og dei små vindauga
med utsikt til verda

auge som ikkje kan tolke
glimta av lys
reflektert frå smil og tårer

ei vedvarande smerte
for den altoppslukande lengten
etter nærleik

Skine gjennom

innsida av fjeset ditt liknar
dei endelause fjellviddene, med myrull
opne vatn og ei endelaus sol

dette vakre som fyk over landskapet
formar det som skin gjennom

let oss som står på utsida og kikar inn
få del i noko større
enn me kan famne

Som ei ørn

Alltid noko

alltid noko å strekka seg etter,
noko som er der ute
like utanfor
rekkevidde

alltid noko å sjå etter,
noko som forsvinn
når eg vender auga
i den retninga

noko å vente på, noko å lengte etter
noko som held seg
nokre få centimeter
unna medvitet mitt

alltid noko å rømme ifrå,
noko som er der ute
like før, like utanfor
meg sjølv