Inn i mørket

eg er edmund
med bøygd nakke
og ei erkjenning av skuld
som ei bør tyngre enn verda
på skuldrene

du er aslan
den stolte, store
som med opne auge møter mørket
og let deg senke
av svakare hender

til slutt er det du
som vil stige opp i strålelyset
og løfte meg med deg
ut av grava

i mørket er det vanskeleg
å sjå det komande lyset,

men du ser
og det er nok 
for meg

Skjult lys

Pasjon #7

det er tause skyer
over rettarstaden,
inga kviskring kan høyrast
frå blomar og gras,
suset i trea er stilna
og alle munnar lukka

for alt vert stille
i det sjølve livskjelda
andar ut og svinn som vatn under sola,
og sjølve skaparen
av skyer, gras og tre
trekk siste pusten
og ikkje meir -

det er tause stjerner
over rettarstaden,
universet skjelv
i eit altomfattande kuldegys
og kjenner vekta
av si skuld

kvilande på ytterkanten
av ei undring,
ei visse om endring
at noko større, noko ukjent
må hende
for ingen kan overvinne
sjølve skaparen -

Gud går forbi

1

Eg høyrer den ståkande hopen

som larmar forbi gjennom gatene

Kva er det dei seier? Kva er det dei ropar?

Høyr, de som går med blikket i bakken, med føter så tunge som stein

Høyr mine ord, opne opp blikket. Ver stille, ver stille og lytt

Ein forbrytar går no gjennom gata

Ein forbrytar som subbar, sakte, under børa av eit tre

2

Og det raude på bakken? Kan du sjå kor det glimrar?

Friske flekkar av blod, dråpe for dråpe

Eit spor

viser vegen, frå dom og til død

Bak kjem menneska trakkande i flokk, som sauer,

og trakkar blodet utover,

smør det utover steinar og støv

og sandalar vert merka

av blodet

3

Nokon ropar, er sinte, andre ropar, av sorg

Lufta er full – av ord

Hysj! Lytt! Det er noko som ikkje vert sagt!

Det er ordet som ingen vil seie,

det er ordet som svir over tunga

uskuldig--

Uskuldig? Etter auga som ser, etter øyra som øyrer, etter tankar som svevar

som bier

frå blom til blom, i ein hage av villniss og blomar og tre

Ein hage, ukjent og vill, skjult for avgrensa menneskesinn

4

Uskuldig… Vel, det er domen som tel, og domen seier: Dø!

(Eg spør: var det Pilatus, som klubba det gjennom?

Var det Pilatus, keisarens mann, som sa: Du må dø, som forbrytar, di skuld er

erkjent, di straff må du sone, dine gjerningar vitnar imot deg?)

Eg spør

sjølv om svaret er gitt

som eit stille rop

ei smerte som dirrar i lufta

5

Det er blodet, ja blodet –

på bakken, det glitrar og lyser og ropar:

Skuldig!           Du      er        skuldig!         Du     skal   dø!     Du    skal 

Du   skal             Du skal                        DØ!

Viss ikkje…

Viss ikkje kva? Fullfør din dom, ikkje tei ikkje stopp ikkje drep alt mitt håp ikkje fyll opp mitt hjarte med mørke!

Sjå, seier blodet, følg våre spor

Heilt fram

Gå dråpe for dråpe, gå steg for steg, ikkje stopp før ved enden

Kva ser du der?

Vegen er tung, men eg går

og

6

lyftar blikket, frå dråpane, smertesporet

som ein kårde tvers gjennom hjartet

Oppover, ja, oppover frå støvet

Oppover treverk og fliser

To føter, gjennombora, ein nagl

Eit kne, blodstriper renn som ei elv

Ein kropp, som ristar av smerte, ristar og vrir seg og skjelv,

Eit ansikt, knust og forslått, blodstenka rått og brutalt

Skjelvande lepper som kviskrar ei bøn

7

Og auga…

Hans blikk møter mitt, og eg ser allting klart

Som ein ørn som vert lyfta av vinden

Skuldig, uskuldig, mitt blod og hans

Eg trudde eg fylte ein dødsdømt til grava,

ein skuldig (uskuldig? For kva veit vel eg?) og dømt. Bannlyst av verda.

Ein fredlaus, snart støv under molda

8

Og eg ser

med auge og hjarte og sjel:

Blodet sin veg gjennom gater i byen, ein leietråd, eit spor eg fekk fylje

heilt fram til rettarstaden

Min rettarstad. Ja, min!

I auga hans ser eg kor alt er snudd om. Det var min veg han gjekk --

No, seier auga, som lyser frå korset, har eg gått vegen for deg.

Frå no av skal du fylje spora,

og alltid gå tett etter meg.

9

Eg seier igjen:

Høyr, de som går med blikket i bakken, med føter så tunge som stein

Høyr mine ord, opne opp blikket. Ver stille, ver stille og lytt

Det var Gud som gjekk gjennom gata

Det var Gud som subba så sakte, under børa av eit tre

Det var Gud som merkte dine føter med blod

Du er fri,

Gud går for evig forbi!

Ryggen til

Han snur ryggen til eigne tankar
og eigne kjensler og eigne ynskjer
Han går på ein veg
aldri meint for han å gå
med tunge steg
og blødande hjarte under dei mørke
skyene

ei redsle som dunkar og brenn
i randsona av det bevisste

Denne vegen har ingen gått før
og ingen andre kan gå den 
Han er aleine, og veit det
han gjer no kan aldri gjerast om

Difor snur han ryggen til
seg sjølv,
og gjer sin Fars vilje