Pasjon #12

noko fell mot djupet
eit ord –

eit anker gjennom vatnet
har med seg lyset
håpet

ankrar oss fast til horisonten
strålar med gullglim
gjennom isen, snøen
kulda

smeltar alt, lyfter oss
med sine alletingberande armar –

Pasjon #11

korset fell som ei bru
over avgrunn og død

grava vert som ein port
ut mot grønare enger

såra i sida - vår trojanske hest
inn til dei himmelske rika

Pasjon #10

i morgontimen strålar lyset
fell som eit teppe over hjarta


fyller opp dei tomme sidene
bles ut dei mørke skuggane

rullar inn som lovsong - let oss sjå
eit rike bygd av kjærleik!

Pasjon #9

skyene har sine tankar
molda kviskrar sine ord

mellom desse heng ein mann,
eit ord som reinsande vatn

men skyene gav han ikkje,
og molda tek han ikkje imot -

Pasjon #8

kongen går fram utan krone,
narren syng songar om krig

kongen legg av seg si kappe,
narren stig opp på sin hest

kongen ofrar sitt hjarte,
narren forskansar si borg

Pasjon #7

det er tause skyer
over rettarstaden,
inga kviskring kan høyrast
frå blomar og gras,
suset i trea er stilna
og alle munnar lukka

for alt vert stille
i det sjølve livskjelda
andar ut og svinn som vatn under sola,
og sjølve skaparen
av skyer, gras og tre
trekk siste pusten
og ikkje meir -

det er tause stjerner
over rettarstaden,
universet skjelv
i eit altomfattande kuldegys
og kjenner vekta
av si skuld

kvilande på ytterkanten
av ei undring,
ei visse om endring
at noko større, noko ukjent
må hende
for ingen kan overvinne
sjølve skaparen -

Pasjon #6

trea skjelv i vinden
som eit første løfte om haust

blomane strekk seg mot sola
vårt siste løfte om vår

armane strekk seg mot korset
eit løfte om evig sommar

Pasjon #5

dropar av raudt langs vegen
eit minne om liv som var -

som bokstavar, hulter til bulter,
som notar på ukjente ark;

forteljinga veks lik blomar
med røter i nær og varm jord

Pasjon #4

tyngda av tre imot huda
eit kart over alt i kvart spor

tankane, repeterande meditasjon
over eit ynskje djupt i hjarta

dagar som er lysare enn denne
som ei drivkraft der alt går i lås

Pasjon #3

sjå arret
på frelsarens hjarte,
eit merke
som aldri forsvinn

i det ligg eit minne
så klart som ein eld
ubleiknande, fast
som det sterkaste fjell

i arret - eit namn og eit ord
bunde saman av tidlause band;
ei kyrkje, ein Herre, eit kors og ei grav
og nåden som fløymer alt over -

Pasjon #2

der er ei byrde
tung som grunnfjell

der er ein song
lett som ei fjør

- aldri var det vel tenkt
at desse to

skulle kunne, ville gjere
at det var mogleg i det heile

å bytte plass
på denne måten

Pasjon #1

noko vaknar i djupet
eit ord -

bobler stig gjennom vatnet
lengtar mot lyset
håpet

stig som ei sol over horisonten
klar til å stråle
trengje inn gjennom isen, snøen
kulda

klar til å varme
med sine alletingomfamnande armar -