Det uopnelege

vegen ut             den lysande porten
som ingen av oss andre sansa          såg        visste
var ei flate         ei hinne      ugjennomtrengeleg luft
utan kjenneteikn
som skilt eller milestolpar
striper langs grøftekanten
eller sesamord i antikk steinskrift        det berre var
som eit ingenting
mot ingenting
noko bak ryggane våre, eit lysglimt, eit skjær av gull
langs fjellryggane

elles ingenting

elles ikkje noko me kunne ane
anna enn eit mørke, eit skjult rom, ei ukjent kraft

og vegen ut låg stengt       usynleg for auga, urørleg for sinnet
             og du rørte ved flata
             med fingertuppane
trakk verda saman           smelta alt til dette eine punktet        eit punktum
nærast
for mørket
og ropte så hjartet smuldra opp i tusen bitar, fall, fell
som regn over marka
gjennom tida 
strekk regnet seg      gjennomholar mørket      knuser det uknuselege
opnar det skjulte, det stengte      det uopnelege
som no 
er ein veg

du kan bere meg på

Den lengste distansen

Den tomme krossen

eg snur kikkerten andre vegen

ser bakover i tida

mot horisontane vi passerte –

kor mykje lettare det er å sjå

            vegen og samanhengen

denne vegen

i lyset frå solstrålane

som streifar den tomme gravveggen

skimtar eg skuggen av ein kross

det er ikkje lenger tårer som dimmar synet

eller den svarte sorga

som fyller hjartet

denne vegen, bakover

ser eg samanhengen

og tapet er omsnudd til siger

Påske

1

blomane trengjer gjennom

ei frostkald jord

ristar av seg sorga og døden,

strekk seg mot det strålande lyset

og påskemorgonsongen

siv ut frå kvar pore i blada

2

som eit fyrlys i tåka

eit skilt på vegen,

eit minnesmerke

over noko som er –

kyrkjespiret står der og peikar

som ein bombastisk proklamasjon:

Han vann

og du kan vinne!

3

dette er ventetida

mellom korset og den opne grava

eg har eit stille hjarte

det kviler i sitt tause mørker;

snart renn dagen, og steinen

vert velta frå hjartedøra –

(Fototriss)