tirsdag 30. juni 2020

Måne med ryggen til

om natta
vaknar graset,
dansar sine mjuke dansar
i skuggen av ustadige bjørketre

det er som eit hav
med ukjente djupner

dei som har sett det
og våga seg med
har aldri meir blitt sett

--

månen gøymer dei triste auga,
veit så mykje
seier så mykje
mindre

alt vert gjettingar
men huda høyrer og trur kvart ord




mandag 29. juni 2020

Dagane etterpå

dagane etterpå
det er dei som tel

når det siste lyset har blitt sløkt
gjestane har gått
maten er rydda av bordet
oppvasken ferdig
kransekaka smula opp
alle smellbonbonane ligg som bilvrak
       på kjøkkenbenken
nokre einslege pakkeband
       har gøymt seg vekk i ein krok

og de kjenner varmen
frå den andre sin kropp, pusten
ei veksling mellom hjartefrekvensar
og gode blikk

frå no av
er det de to, i alle dagar
etterpå
og det er det som er viktig


lørdag 27. juni 2020

eg ventar på det uventelege

dette er alt eg venta på

eit pust
mot natta
ansiktet ditt stig fram
frå draumen

navigeringspunkta
flyttar seg på himmelen

desse fyrlyktene
stod ikkje her sist

tusen gonger har eg gått på grunn
og lyfta båten laus,
sett den på graset i skogen
og latt vinden fylle store raude segl

eg venta på dette, det er alt
alt
seier eg ...

somme netter går tida baklengs,
dobbelt så fort som lyset
og eg er urøynd
i alt eg kan




fredag 26. juni 2020

Midt mellom alt

med venstre hand
skrellar eg fjell fri for hud,
dreg ut sovande fisk
frå stivna eld

med høgre hand
lyfter eg lyset ned frå himmelen
og plantar det
i nypløgde åkerfurer

set meg til å vente,
let venstre hand kviskre
ord med lange skuggar,
let høgre hand lytte
med attmura øyre

er eit ingenmannsland
midt imellom

ventar den nye dagen
skal vekse fram
som ein eksplosjon


torsdag 25. juni 2020

14 ord

eg gav deg fjorten ord,
fjorten av dei viktige
som
kjærleik
håp
og tru  -  det er kanskje dei største
men du fekk også kos
ærleg
trufast og mjuk

det du aller mest ville ha
pakka eg inn
og gav i gåve
ved alle store høve,
ord som tid
ro
og fellesskap

og varme blikk ...

dei tre siste laga eg
eit smykke av
og hengde det rundt hjartet ditt
som ei påminning
om noko berre du og eg har saman

der heng dei
skjult for andre auge

det er berre me to
som veit --




onsdag 24. juni 2020

Ikkje godt å vite

det er ofte det stikk motsette
som hender,
handa byter plass med hjernen
og orda du høyrer
er kodar frå fingeravtrykk og muskelfiber

nervecellene knyter seg saman
til knyttnevestore slegger,
banar seg veg gjennom auge og øyre

knuser seg veg
heilt inn til kjernen

og så snur alt
plutseleg har eg undertaket
og finn meg sjølv på rygg
i ei eng av blomar
medan eg tel skyer og bier
og lest som ingenting har hendt

kanskje har det ikkje det heller


tirsdag 23. juni 2020

Ei tid som var

store sirklar av metall
rundt det som ein gong var eit liv
utan frykt

no sperra inne
bak gullfarga gitterstenger, kjetting
i stramme løkker

hjartet heng endå fritt

auga fangar inn sommarfargar
alle lydar får dobbel botn

og bak det heile
denne stille tikkinga frå ei klokke
ufrivillig plassert i tette ankelband

ein lyd frå ei tid som var,
eit drag mot ei sommarstille
alle fibrar i kroppen vert trekt mot

og me veit
det er det
som er heime



mandag 22. juni 2020

Tunnel

det store lyset

midt i skogen

og i enden

ein tunnel

inn til det tomme rommet

med knuste vindauge

 

ei dør

tilbake til det verkelege livet

som startar

der eventyret

endar



søndag 21. juni 2020

Gullregn

spyd frå glitrande skyer,
gullregn
gjennom sommarluft

her spring me fram
auga feste på horisontlinja

havet ventar, havet brusar
havet lokkar med sine blå bølgjer
langt der framme
ved verdas ende

me spring fram
gjennom glitrande gullregn
til eit ventande hav
og hjartet fyller ut tomromma
etter dropar som har falt

auga som spyd
i sommarlufta



lørdag 20. juni 2020

Stå opp

sola brenn på himmelen i aust
natta tørkar seg rundt munnen
noko er i ferd med å rive seg laust
og stige mot himlen frå grunnen

eit stigande lys går mot dag
og natta går bort og tek kvelden
ein fest har det vore, eit festleg lag
seier natta, og sovnar så stilt oppå fellen

men sola brenn og kamplysta stig
som ein eld renn det snart gjennom blodet
eit kall til å vakne; ein omvendt krig
stå opp, kultiver din bit av vår klode


fredag 19. juni 2020

Den nye dagen

det siste pustet
siste rest av varme
under tynnslitne skosålar

siste boka smell att
siste korridor
er ei rullebane

me tek springfart
hevar sakte armane
lettar rett etter dørstokkryssinga

ut i sollyset
varmen
den nye dagen

utan drivanker eller sikring


torsdag 18. juni 2020

Eg er ein stein

eg er ein stein
i straumen

kasta inn
slipt
elta
velta
ført nedover
både med og mot
min vilje

til
hit

lyset gjennom vassdropane
dei andre steinane
si stille mumling

livet, straumen, vatnet, lyset
slik det vart
og slik det er

gleda
over å vere ein stein
blant steinar

onsdag 17. juni 2020

I byen

viss du aldri, eit lite sekund, er i tvil
om du vert sett, om tida er knapp
og går gjennom byens gater med stil
eit svinsande sus i kvart hjarteklapp;
smiler ditt innfule smil for kvar mil
og klatrar med andre sin lengsel som trapp
då smeltar de saman; til tonar og notar; ein sang
som asfalt, som murpuss, som klokkerein klingande klang


tirsdag 16. juni 2020

Fall

kor er du, menneske?
som eit strammande tau
om hender og føter

orda
kveilar seg, ei samanhengande rørsle
kor er eg?
undrar røysta

og eg
veit ikkje
for eg veit ikkje
kven eg er

tida er ikkje lenger eit ope lys
men eit rom
utan vindauge

bak desse veggane ein stad
finst eg,
stemma dreg meg fram
mot eit lys
som vil fortære alt i meg

eg kan sjå meg avkledd
ribba til sjela,
kor er du, menneske?

------- ?

menneske?

...
her, kviskrar eg


mandag 15. juni 2020

Eit lukkeleg liv

så var det kaptein smile-bill
- ein pirat
ingen no har kjennskap til

han arva eit skip
og ei kiste med gull 
gøymt i byssa

denne vart brukt
med måtehalds vit, 
medan sjømannen
verdshava kryssa

voggande bølgjer
utanfor alle konfliktar --

den dagen han gjekk 
           over ripa
på siste ferd
var kista tom
- brukt til å koste eit lukkeleg liv

ingen kart låg att
til jegerar
med nase for skatt -

--

velsigna smile-bill, sa folk
om han berre hadde fått 
fred for svikarars dolk
var det slik      det ville gått -




søndag 14. juni 2020

Ut av ei boble

det kunne ikkje vare
kviskrar me
med hovuda tett saman,
ei rynke av bekymring
fyller heile horisonten
og ingen slepp unna lyden
frå knuste illusjonar som fell i bakken

for dette barnet
som var fødd med blyant og papir
i dei små hendene
og ei lupe for auga,
barnet som stirra storauga på alle vedunder;
frå mygg til hundar
og svære heisekranar 
og formulerte 
           dei vakraste spørsmål --

kom i dag trampande inn
med attsmelta auge
og eit fullada gevær
i nevane

slo av sikringa
og skaut eit stort utropsteikn
i stoveveggen,
akkurat stort nok
for hjarta våre å søkke fleire nivå 


lørdag 13. juni 2020

Kørling

der vegen over fjellet
ikkje lenger er
ein sti
men
motorveg
på flatvalsa asfalt
og beina
ligg stødige
mot pedalar i ein bil

alt som kunne vere
vanskeleg
er sletta ut
av nokon som 
sveitta tida 
over åsane
og la hjartet sitt att
i kvart spadestikk

så kan ein surfe 
på dei gode bølgjene
og lande mot ei finsanda strand -

--

når stormen set inn
er ein hjelpelaus


fredag 12. juni 2020

Kva står att

all informasjon
i kjemiske bindingar
knutar på ein tråd
ingen kjærleik

kjenner grensene for det fysiske
ei formelliste med tal
er ikkje det auga ser
i forelskingsrusen

om alt vert slipt ned
til like innanfor skala

kva står att
om me mistar alt
og held fast
på det som tel?



torsdag 11. juni 2020

Restvarme

det er alltid det motsette
eg ventar på
det andre
som aldri skjer

ventar medan dagslyset nærmar seg
midtsommarnatta
og skuggane frys til is
i draumen om den andre sida

syng den triste melodien 
for meg sjølv
sit der du ein gong sat
og kan endå kjenne varmen 

mot ei hud som hugsar
betre enn auga
ventar på ei opning i terrenget;
at alle forvilla draumar skal komme heim

 

onsdag 10. juni 2020

Nabo

du, min nabo
i etasjen over under
og på sida
som eg aldri møter
aldri veit
kven er
for du har ikkje namn,
du er eit nummer
ei postkasse
ei dør
eg går forbi
på veg opp eller ned
eller ein lyd
eg høyrer
når eg tek av headsetet
om kvelden
for å finne meg mat
i pausen
eit glimt av hår
i det døra i oppgangen
glir att
og eg trippar frå trinn
til trinn
du nabo
som kanskje kunne vore
min beste venn
du


tirsdag 9. juni 2020

Utruleg

det er så grenselaust utruleg
kor uendeleg mykje
eg har plass til 
å ikkje ha
i denne kommoden


mandag 8. juni 2020

Dobbelt så lenge

dette er berre halvparten
av det verkelege
det doble
av det eg veit

det som er mitt
er den siste biten
det som er ditt
er alt

likevel kan det delast
og alt vert att
som sitt eige

lukkeleg er den som ser
allting nære
lukkeleg er den som er
og får vere

ein løyndomshaldar
til ditt hjarte


søndag 7. juni 2020

Dagen glir inn

armane flyt i morgonlufta
som ørnar i flog
lågt over marka

peilar seg inn etter beina
ei retning er den andre lik -
og slik flyt alt fram der

orda er mygg over dirrande dogg
utan forsvarsverk - utan tanke
på dei jaktande fuglane
i soloppgangen

eitt etter eitt vert dei borte
og dagen vert notert;
ein teatertekst glir inn
klar for nedstøving
i arkivet 



lørdag 6. juni 2020

Isbitmaskina

isbitmaskina
hoppar av sporet
berre ein gong

ei innsikt så djup
og likevel naken
på alle djupner

vitet strekk seg
lenger ut, lenger ned
og bortanfor

der isbitmaskina
hoppar av sporet
står og hakkar

som ei påminning




fredag 5. juni 2020

Junimorgon

når denne natta er til ende
brest som ei boble mot berg
svevar nattfuglane inn over skogen
vert borte i lyset
frå ei nyfødd sol

då går eg med stille steg
over grus som knasar, grus som held
ei verd vidar seg ut
og skoa er stødige båtar på lyset

ei doggvåt grein over vegen
ein fuglesong, eit sus av vind
ein bekk, ein bilveg langt borte
ei stille som veks som ei rose, boblar fram
frå djupet og omkapslar alt med si glede