Måne med ryggen til

om natta

vaknar graset,

dansar sine mjuke dansar

i skuggen av ustadige bjørketre

det er som eit hav

med ukjente djupner

dei som har sett det

og våga seg med

har aldri meir blitt sett

--

månen gøymer dei triste auga,

veit så mykje

seier så mykje

mindre

alt vert gjettingar

men huda høyrer og trur kvart ord

Dagane etterpå

dagane etterpå
det er dei som tel

når det siste lyset har blitt sløkt
gjestane har gått
maten er rydda av bordet
oppvasken ferdig
kransekaka smula opp
alle smellbonbonane ligg som bilvrak
       på kjøkkenbenken
nokre einslege pakkeband
       har gøymt seg vekk i ein krok

og de kjenner varmen
frå den andre sin kropp, pusten
ei veksling mellom hjartefrekvensar
og gode blikk

frå no av
er det de to, i alle dagar
etterpå
og det er det som er viktig

Straumen av lys

eg ventar på det uventelege

dette er alt eg venta på

eit pust

mot natta

ansiktet ditt stig fram

frå draumen

navigeringspunkta

flyttar seg på himmelen

desse fyrlyktene

stod ikkje her sist

tusen gonger har eg gått på grunn

og lyfta båten laus,

sett den på graset i skogen

og latt vinden fylle store raude segl

eg venta på dette, det er alt

alt

seier eg ...

somme netter går tida baklengs,

dobbelt så fort som lyset

og eg er urøynd

i alt eg kan

Midt mellom alt

med venstre hand

skrellar eg fjell fri for hud,

dreg ut sovande fisk

frå stivna eld

med høgre hand

lyfter eg lyset ned frå himmelen

og plantar det

i nypløgde åkerfurer

set meg til å vente,

let venstre hand kviskre

ord med lange skuggar,

let høgre hand lytte

med attmura øyre

er eit ingenmannsland

midt imellom

ventar den nye dagen

skal vekse fram

som ein eksplosjon

14 ord

eg gav deg fjorten ord,

fjorten av dei viktige

som

kjærleik

håp

og tru  -  det er kanskje dei største

men du fekk også kos

ærleg

trufast og mjuk

det du aller mest ville ha

pakka eg inn

og gav i gåve

ved alle store høve,

ord som tid

ro

og fellesskap

og varme blikk ...

dei tre siste laga eg

eit smykke av

og hengde det rundt hjartet ditt

som ei påminning

om noko berre du og eg har saman

der heng dei

skjult for andre auge

det er berre me to

som veit --

Ikkje godt å vite

det er ofte det stikk motsette

som hender,

handa byter plass med hjernen

og orda du høyrer

er kodar frå fingeravtrykk og muskelfiber

nervecellene knyter seg saman

til knyttnevestore slegger,

banar seg veg gjennom auge og øyre

knuser seg veg

heilt inn til kjernen

og så snur alt

plutseleg har eg undertaket

og finn meg sjølv på rygg

i ei eng av blomar

medan eg tel skyer og bier

og lest som ingenting har hendt

kanskje har det ikkje det heller

Ei tid som var

store sirklar av metall

rundt det som ein gong var eit liv

utan frykt

no sperra inne

bak gullfarga gitterstenger, kjetting

i stramme løkker

hjartet heng endå fritt

auga fangar inn sommarfargar

alle lydar får dobbel botn

og bak det heile

denne stille tikkinga frå ei klokke

ufrivillig plassert i tette ankelband

ein lyd frå ei tid som var,

eit drag mot ei sommarstille

alle fibrar i kroppen vert trekt mot

og me veit

det er det

som er heime

Tunnel

det store lyset

midt i skogen

og i enden

ein tunnel

inn til det tomme rommet

med knuste vindauge

 

ei dør

tilbake til det verkelege livet

som startar

der eventyret

endar

Gullregn

spyd frå glitrande skyer,

gullregn

gjennom sommarluft

her spring me fram

auga feste på horisontlinja

havet ventar, havet brusar

havet lokkar med sine blå bølgjer

langt der framme

ved verdas ende

me spring fram

gjennom glitrande gullregn

til eit ventande hav

og hjartet fyller ut tomromma

etter dropar som har falt

auga som spyd

i sommarlufta

Stå opp

sola brenn på himmelen i aust

natta tørkar seg rundt munnen

noko er i ferd med å rive seg laust

og stige mot himlen frå grunnen

eit stigande lys går mot dag

og natta går bort og tek kvelden

ein fest har det vore, eit festleg lag

seier natta, og sovnar så stilt oppå fellen

men sola brenn og kamplysta stig

som ein eld renn det snart gjennom blodet

eit kall til å vakne; ein omvendt krig

stå opp, kultiver din bit av vår klode

Den nye dagen

det siste pustet

siste rest av varme

under tynnslitne skosålar

siste boka smell att

siste korridor

er ei rullebane

me tek springfart

hevar sakte armane

lettar rett etter dørstokkryssinga

ut i sollyset

varmen

den nye dagen

utan drivanker eller sikring

Eg er ein stein

eg er ein stein

i straumen

kasta inn

slipt

elta

velta

ført nedover

både med og mot

min vilje

til

hit

lyset gjennom vassdropane

dei andre steinane

si stille mumling

livet, straumen, vatnet, lyset

slik det vart

og slik det er

gleda

over å vere ein stein

blant steinar

I byen

viss du aldri, eit lite sekund, er i tvil
om du vert sett, om tida er knapp
og går gjennom byens gater med stil
eit svinsande sus i kvart hjarteklapp;
smiler ditt innfule smil for kvar mil
og klatrar med andre sin lengsel som trapp
då smeltar de saman; til tonar og notar; ein sang
som asfalt, som murpuss, som klokkerein klingande klang

Fall

kor er du, menneske?
som eit strammande tau
om hender og føter

orda
kveilar seg, ei samanhengande rørsle
kor er eg?
undrar røysta

og eg
veit ikkje
for eg veit ikkje
kven eg er

tida er ikkje lenger eit ope lys
men eit rom
utan vindauge

bak desse veggane ein stad
finst eg,
stemma dreg meg fram
mot eit lys
som vil fortære alt i meg

eg kan sjå meg avkledd
ribba til sjela,
kor er du, menneske?

------- ?

menneske?

...
her, kviskrar eg

Eit lukkeleg liv

så var det kaptein smile-bill
- ein pirat
ingen no har kjennskap til

han arva eit skip
og ei kiste med gull 
gøymt i byssa

denne vart brukt
med måtehalds vit, 
medan sjømannen
verdshava kryssa

voggande bølgjer
utanfor alle konfliktar --

den dagen han gjekk 
           over ripa
på siste ferd
var kista tom
- brukt til å koste eit lukkeleg liv

ingen kart låg att
til jegerar
med nase for skatt -

--

velsigna smile-bill, sa folk
om han berre hadde fått 
fred for svikarars dolk
var det slik      det ville gått -

Ut av ei boble

det kunne ikkje vare
kviskrar me
med hovuda tett saman,
ei rynke av bekymring
fyller heile horisonten
og ingen slepp unna lyden
frå knuste illusjonar som fell i bakken

for dette barnet
som var fødd med blyant og papir
i dei små hendene
og ei lupe for auga,
barnet som stirra storauga på alle vedunder;
frå mygg til hundar
og svære heisekranar 
og formulerte 
           dei vakraste spørsmål --

kom i dag trampande inn
med attsmelta auge
og eit fullada gevær
i nevane

slo av sikringa
og skaut eit stort utropsteikn
i stoveveggen,
akkurat stort nok
for hjarta våre å søkke fleire nivå 

Kørling

der vegen over fjellet
ikkje lenger er
ein sti
men
motorveg
på flatvalsa asfalt
og beina
ligg stødige
mot pedalar i ein bil

alt som kunne vere
vanskeleg
er sletta ut
av nokon som 
sveitta tida 
over åsane
og la hjartet sitt att
i kvart spadestikk

så kan ein surfe 
på dei gode bølgjene
og lande mot ei finsanda strand -

--

når stormen set inn
er ein hjelpelaus

Kva står att

all informasjon
i kjemiske bindingar
knutar på ein tråd
ingen kjærleik

kjenner grensene for det fysiske
ei formelliste med tal
er ikkje det auga ser
i forelskingsrusen

om alt vert slipt ned
til like innanfor skala

kva står att
om me mistar alt
og held fast
på det som tel?

Restvarme

det er alltid det motsette
eg ventar på
det andre
som aldri skjer

ventar medan dagslyset nærmar seg
midtsommarnatta
og skuggane frys til is
i draumen om den andre sida

syng den triste melodien 
for meg sjølv
sit der du ein gong sat
og kan endå kjenne varmen 

mot ei hud som hugsar
betre enn auga
ventar på ei opning i terrenget;
at alle forvilla draumar skal komme heim

 

Nabo

du, min nabo
i etasjen over under
og på sida
som eg aldri møter
aldri veit
kven er
for du har ikkje namn,
du er eit nummer
ei postkasse
ei dør
eg går forbi
på veg opp eller ned
eller ein lyd
eg høyrer
når eg tek av headsetet
om kvelden
for å finne meg mat
i pausen
eit glimt av hår
i det døra i oppgangen
glir att
og eg trippar frå trinn
til trinn
du nabo
som kanskje kunne vore
min beste venn
du

Utruleg

det er så grenselaust utruleg
kor uendeleg mykje
eg har plass til 
å ikkje ha
i denne kommoden

Dobbelt så lenge

dette er berre halvparten
av det verkelege
det doble
av det eg veit

det som er mitt
er den siste biten
det som er ditt
er alt

likevel kan det delast
og alt vert att
som sitt eige

lukkeleg er den som ser
allting nære
lukkeleg er den som er
og får vere

ein løyndomshaldar
til ditt hjarte

Dagen glir inn

armane flyt i morgonlufta
som ørnar i flog
lågt over marka

peilar seg inn etter beina
ei retning er den andre lik -
og slik flyt alt fram der

orda er mygg over dirrande dogg
utan forsvarsverk - utan tanke
på dei jaktande fuglane
i soloppgangen

eitt etter eitt vert dei borte
og dagen vert notert;
ein teatertekst glir inn
klar for nedstøving
i arkivet 

Isbitmaskina

isbitmaskina
hoppar av sporet
berre ein gong

ei innsikt så djup
og likevel naken
på alle djupner

vitet strekk seg
lenger ut, lenger ned
og bortanfor

der isbitmaskina
hoppar av sporet
står og hakkar

som ei påminning

Junimorgon

når denne natta er til ende
brest som ei boble mot berg
svevar nattfuglane inn over skogen
vert borte i lyset
frå ei nyfødd sol

då går eg med stille steg
over grus som knasar, grus som held
ei verd vidar seg ut
og skoa er stødige båtar på lyset

ei doggvåt grein over vegen
ein fuglesong, eit sus av vind
ein bekk, ein bilveg langt borte
ei stille som veks som ei rose, boblar fram
frå djupet og omkapslar alt med si glede