Noko meir?

han var sikra

på alle vis

bygde seg opp, høgare

oppover opp 

over alle andre

som han så djupt forakta

for deira sløve evner til å klatre

og sat der på toppen

vaiande med sigaren

på eit berg av gull

sukka, mellomnøgd, skoda ut mot horisonten

undra

kva no?

er det ikkje noko meir? 

Eit lukkeleg liv

så var det kaptein smile-bill
- ein pirat
ingen no har kjennskap til

han arva eit skip
og ei kiste med gull 
gøymt i byssa

denne vart brukt
med måtehalds vit, 
medan sjømannen
verdshava kryssa

voggande bølgjer
utanfor alle konfliktar --

den dagen han gjekk 
           over ripa
på siste ferd
var kista tom
- brukt til å koste eit lukkeleg liv

ingen kart låg att
til jegerar
med nase for skatt -

--

velsigna smile-bill, sa folk
om han berre hadde fått 
fred for svikarars dolk
var det slik      det ville gått -

Grana

midt i den store skogen

stod ei høgreist gran

ikkje noko menneske hadde planta treet

heller ikkje vatna eller stelt det;

ein dag kom ein mann til skogen

og hogg ned den høge grana

han hogg av greiner

og skrapa av barken

og flisa opp all veden

så kokte han flisene

i ei kjemisk blanding

og delte blandinga i to;

den eine halvparten valsa han ut

og cellulosen vart til kvitt papir,

tynt og firkanta og glatt;

det la han i kopimaskina

og over veker og månadar og år

vart papirbunken sakte, men sikkert,

dag for dag – mindre

utan at mannen brydde seg større –

av den andre halve blandinga

laga han finare, meir avansert papir

og trykte på bilete og tal;

snart kunne han leggje fine pengebunkar

trygt i safen

og han brukte resten av sitt liv

på å vakte safen

- sørge for at pengane låg godt…

men skogen fortsette å vekse

og ingen ville nokon gong ta notis

            av stubben

som stod att der grana ein gong stod –

Iskongen

Giganten

den vesle giganten

krev større pengebinge

krev fleire luker inn

færre luker ut

reinare golv

sterkare lys

krev breiare sugerøyr

i større glas

mjukare senger

vakrare draumar

krev raude tepper

under finpussa sko

og ho store vesle

som går med mjuke steg

og breie smil

gjennom minna mine

seier endå ein gong:

Tei medan du tygg

(Our world tuesday)

Verditing

Han brukte all si tid

på huset og bilen og båten

og hytta

Utvida, fornya, forbetra

Høgare standard, meir komfort

Og bankkontoen – den skulle vekse

Renter og aksjar

Den høge pensjonen

- Det skulle bli mykje, ja, mykje meir

Ei natt i oktober, ei natt utan vind,

utan regn, under klare stjerner

og blikkstille vatn

Sovnar han inn – utan dramatikk

Huset vert selt, og bilen og båten

og hytta

Pengane, også dei på konto,

vert gitt bort, til Røde kors

Det einaste barna beheld,

er eit foto frå fjellturen i 1974

- den gongen han heldt rundt dei

med trygge armar

Og smilte til kamera –