Noko meir?

han var sikra

på alle vis

bygde seg opp, høgare

oppover opp 

over alle andre

som han så djupt forakta

for deira sløve evner til å klatre

og sat der på toppen

vaiande med sigaren

på eit berg av gull

sukka, mellomnøgd, skoda ut mot horisonten

undra

kva no?

er det ikkje noko meir? 

Balanse

me kan leggje til

og trekkje frå

så mykje me vil,

balansen vil alltid vere der

ein eller annan stad

i det vide verdsrommet

kanskje går det nokon 

                     og tenkjer på sitt

i ein annan galakse,

og ikkje bryr seg det minste om

børssvingingar og lønsauke

i vår del av universet

Redusert til ingenting

 

dei som vandrar oppned over måneflata

og set seg på kraterkanten, kikkar

ut i det store svarte

ser jorda segle likegyldig forbi

som om ingenting har hendt

berre det blå og det grøne og det kvite og det brune

i stille sirkulasjon

tømt for meining, tømt for ord og hud

kanskje er der ein napoleon, eller ein viking

ein holemann, ein dinosaur, ein einstein, det

er ikkje godt å seie

for alt det menneskelege er redusert til ingenting

på denne avstanden

det er så herleg stilt

seier den eine

og den andre nikkar, tømmer kaffi i kruset

og sukkar fornøgd

Forenkling

same korleis eg snudde og vende på glaset
var nivået lågt, 
væska nådde ikkje lenger opp
enn halvvegs
og eg sette det frå meg
med eit tungt sukk

gjekk på kjøkenet
og henta eit anna,
eit av dei som tidlegare var lysholdar
og ein god del mindre i volum

tømde væska over i dette
og rydda det gamle glaset vekk,
ut av syne

kjente at ein melodi bobla 
under overflata i hjartet,
nynnande sirkla eg rundt
og stirra på dette nye målet

heilt opp til randa
eit fylt glas, komplett
i sin enkle struktur

og hjartet fall til ro
fornøgd med dette enkle
det hadde lengta etter heile vegen

Sjå det skjulte

midt i skogen
ser dei fleste av oss skog

andre ser byggeklossar,
ser hus som er gøymde bak bork
og greiner som snart er usynlege

ser dører og vindaugskarmar
listverk og 

snirklete utskjeringar
gøymt i mørket, pakka inn
i flis på flis og sagmugg

somme klappar treet,
og lyset som vert filtrert mot barken

andre klappar
ei framtidig trapp

Flytte blikket

det kan vere at alt stort

og majestetisk

langt der framme

i horisonten

trer tydelegare fram

enn det heilt nære

og kvardagslege

at det du har, her

det som er ditt

får uskarpe linjer

            og bleike skuggar

samanlikna med det

du ynskjer å nå –

korreksjonen er ei fokusendring,

å opne auga og sjå

det heilt nære

 

Utsnitt #4

så er det altså du

som har nøkkelen inn

til dei kvite områda

på sjelskartet mitt –

trekk meg nærare varmen

og lat meg kjenne gløden

i hjartet, elden i auga

kjenne fast grunn og

ei fast hand som leier meg

ut av mitt avgrensa utsnitt

mitt fengsel

ved porten til Paradis

Utsnitt #3

utanfor meg sjølv

er eg avkledd, naken

kald som klamme tåkeskyer

ei vinternatt utan lys

likevel stig eg ut,

blottar sjela til alt eg er

løyser seg opp i enkeltfragment –

så du kan plukke meg opp

og løyse mysteriet dette livet er

eg er for nyfiken

til å halde meg inne