Redusert til ingenting

 

dei som vandrar oppned over måneflata

og set seg på kraterkanten, kikkar

ut i det store svarte

ser jorda segle likegyldig forbi

som om ingenting har hendt

berre det blå og det grøne og det kvite og det brune

i stille sirkulasjon

tømt for meining, tømt for ord og hud

kanskje er der ein napoleon, eller ein viking

ein holemann, ein dinosaur, ein einstein, det

er ikkje godt å seie

for alt det menneskelege er redusert til ingenting

på denne avstanden

det er så herleg stilt

seier den eine

og den andre nikkar, tømmer kaffi i kruset

og sukkar fornøgd

Oppsummert

kolon

lys

liv

pust

noko som tuslar

og fell

noko som reiser seg

mot månen

søker sitt eige opphav,

skrapar på glatte murveggar

semikolon

død

liv

lenkjer som brest

noko som tuslar

nye vegar

punktum

og alt etter

Ein usynleg song

det stig ein usynleg song
frå dei vide myrene
der menneske har gått      generasjon etter generasjon
og velta torv, drenert, pløygd marka

sett sine spor i landskapet
som er så ubarmhjertig
mot slitarar av alle slag;

i hundre år kan plogen ha velta molda
og bøndene sine tårer og sveitte
har gitt fukt til spirande knollar

tjue år etterpå
står småbjørka og viftar med greinene
i jord som endå har næring
til blafrande bjørkeblad -

men den usynlege songen
vil fortsetje å stige

her gjekk det ein gong eit menneske -
her levde og døydde eit menneske
i kamp mot seg sjølv og naturen

Kvinna i historia

gjennom historia
står den sterke kvinna der
som ein los på skipet,
leier det gjennom uroleg vatn
med stødig hand

kor snodig det skal vere
at denne helten ved fronten
ikkje fekk tale si eiga sak
eller seie sitt om korleis skipet skulle styrast,
ho som før hadde lagt seg sjølv som skjold
mellom båten og skjeret
enn å la borna ombord
møte farar aleine

ho, som ser lenger inn i mørket
enn nokon mann ville klart,
og likevel sett ned på,
likevel heldt for å vere
nummer to -

nei, løft losen opp til den ære ho fortener
og la latteren stilne i byssa

er det ikkje nettopp kvinna
mora, losen
som gjer at du kan sitje her
varm og trygg
endå sjøen går meterhøg der ute?

Kvardagsmenneske

eg er ein meister
i det kvardagsgrå,
glir i eitt med skuggane
men også dei skarpe konturane
sola dannar
på si ferd over landjorda;

glad om sommaren
mollstemt om hausten
noko inneslutta og mørksinna om vinteren
og om våren kjenner eg håpet gro
som ein sovande, no vaknande spire
frå det store djupet
i hjartet

sjølv me kvardagsgrå, vanlege
som glir i eitt med landskapet og tida
og snart gøymt og gløymt
i historia sine siderom
har spiren til det ustoppelege og ukuelege
i oss

når ein berre kjem nær nok
og har opne nok auge 

Ein raud tråd

det går ein raud tråd
gjennom historia,
frå den ævelege kongsstolen
gjennom hagen i Eden og ut
i den store ørkenvandringa

det jagar ein pust over marka
ein vind som lyftar segla
og dyttar oss fram

gjennom slavekår og fridomskrigar
gode år og år med svolt,
krigar, fredar, handel og storm,
ei heil verd i framdrift gjennom rommet
og den raude tråden er der

sirklar seg inn på ein stall i Betlehem
og eit barn i krybba,
men går vidare, langt langt vidare
til bølgjene på Genesaret
og skriftlærde i Jerusalem,
gjennom jublande folkemengder
og ein spyttande mobb,
til ei tornekrone, eit kors, ei grav
og heilt inn i døden

der verkar det kanskje som det heile endar,
at alt har vore bortkasta strev -

men tråden fortset, ut av grava
og inn i hjarte,
frå hjarte til hjarte til hjarte
og heilt hit til oss

og vidare

går tråden gjennom historia,
til den ein dag vil gå tilbake
til der den kom frå, til opphavet
og dra med seg dei mange
som steig opp frå døden      med Han

Hus i skogen

Alt vi ikkje visste

alt vi ikkje visste

i 1979

at Gorbatsjov skulle ende

den kalde krigen

at Saddam Hussein

skulle setje oljebrønnar i brann i Kuwait

at Tsjekkoslovakia skulle rakne i fred

at Jugoslavia skulle rakne i krig

at tvillingtårna skulle falle

at Berlinmuren skulle falle

at Afghanistan skulle falle

i hendene på Taliban

og IS herje med bomber i Europa

at Syria skulle falle

i eld

at sjølve feriehavet skulle bli

ei grav for så mange på flukt

alt vi ikkje visste

i 1979

då vi telte ned, frå 10 – 9 – 8 –

mot det nye tiåret

alt vi ikkje visste –

alt vi ikkje veit

i 2017 –

Mennesket i

det vesle mennesket

berrføtt i graset

tome hender, opne auge

den nye verda låg opa

eit upusla puslespel

og ingen instruksjonar

så starta vi der

berrføtt i graset

og bygde oss opp

bygde oss fram

til menneske

i fart over slettelandet

i rakettfart mot rommet

i heisen på veg mot høgare etasjar

til menneske i eige

av kunnskap nok

til dette svevet