Ein usynleg song

det stig ein usynleg song
frå dei vide myrene
der menneske har gått      generasjon etter generasjon
og velta torv, drenert, pløygd marka

sett sine spor i landskapet
som er så ubarmhjertig
mot slitarar av alle slag;

i hundre år kan plogen ha velta molda
og bøndene sine tårer og sveitte
har gitt fukt til spirande knollar

tjue år etterpå
står småbjørka og viftar med greinene
i jord som endå har næring
til blafrande bjørkeblad -

men den usynlege songen
vil fortsetje å stige

her gjekk det ein gong eit menneske -
her levde og døydde eit menneske
i kamp mot seg sjølv og naturen

Dunlett song

tole det må du
lyden seier me av vatn
mot riper ikkje delte

sjølv lengten fotfestemistar tak
under sjølvdisiplin og tunge åk
morgonlyset du badar

du vakker som blomar veks
finn kjærleiken ankerfeste grep
mot auge hand hud og me

er eit lodd stigande
vide vatn kan romme djupet

og handa toler du strekt
mot hjartet i vatnet
me er her kviskrande i mørket

dunlett
så dunlett
over deg og meg

Nåleputesong

som galaktiske strikkepinnar
flyt solstrålane over den grøne parken
pirkar borti gras og tre,
grev seg djupt ned bakken
står som spyd mellom mold og stein

strikkar natta om til dag
strikkar molda om til blomar
strikkar blad på trea
strikkar sommarfuglar
frå dei små larvane

strekk seg mellom nye blad
som spissen av ei nålepute
du kan leggje handa på,
vere ein fakir
med ein song under huda

la seg stille punktere
så songen siv ut
over parken

Ein song om tap

der huset ein gong stod
er bakken no dekka
av hud, mjuk varm hud
som gir etter for trykk;
om du stryk handa sakte over,
let den følge mønster og konturar
påverke nervecellerøtene
som ein mild vårvind

kan du høyre ein stille song
sive opp mellom porene,
ein blå melodi som dirrar lik varm asfalt

svingar seg opp mellom greinene i trea rundt
legg seg som eit røyktak
og i skodda
kan du skimte omrisset
av huset som ein gong stod her
menneska som sprang gjennom dørene
songen som ein gong fylte dagen

huda pustar, sukkar
handa di vil aldri meir kjennast lik ut
etter møtet

Songen

songen
stemma tona i lokalet
frysningane
dei milde smila
glitrande auge
ei sveitteperle
blikk som vandrar over salen
framover til
songen
heile vegen songen
øyre som lyttar
føter som vippar
dei tunge gardinene
mjuke stolar
varmen som stig frå hundre kroppar
songen

den vesle uroa

kjolen
stemma, blikket, smilet
songen, å - songen, og auga
men først og fremst
blikket
smilet
kjolen

ja, kjolen
og auga
på meg

Speidar

det bur ein fugl i kvart blikk,
ein syngande fugl
i kvart lengtande lysglimt på jorda

så opnar du auga
og slepp han ut i verda,
syng ein song om det vakre, let deg sjå
det store underet
i dei små tinga

om kvelden vender han heim,
lukkar seg inne bak trøytte augelokk,
heile natta kviskrar han
om det som skal kome

Den nye songen

den nye songen
er farga av julemorgonlyset

den har noko spinkelt ved seg,
ikkje fordi songen er spinkel
men fordi det er eg som syng
og stemma ber så kort
i dette enorme landskapet

samtidig er der noko mektig
mellom linjene
ikkje fordi det er eg som syng
men fordi eg har fått songen, som ei gåve
frå ein som kan dette med komponering -

så må eg leve med dette dobbelte,
å vere svak og sterk på same tid
og lene min svakheit
mot Han som gir styrke

Begeistring

strålar frå ei stjerne
ein engel som svinsar forbi
utanfor glaset

smiler inn til
begeistra born
intenst ventande med opne auge
og hjarta på stilk

svevar med vinden til alle krokar i verda,
syng ein ny song
som alle kan lære
- for det er ein gamal song,
gøymt mellom celler og atom
som ein note i ein gamal koffert på eit loft

det gjeld
å finne den
blåse av støvet

og synge i veg!

Vil synge

noko vil synge
på botnen av dette mørket,
gjere alt bra att
og løfte lyset oppover        heilt over
kanten,
der strålane kan danse til musikken
og farge verda
i nye fargar

ja, noko vil synge
noko djupt her inne
under alt det tunge, alt det grå, alt
som pressar imot
ligg ein song og ventar
på soloppgangen
eg veit vil kome

Songen

Soleiebarn #24

Soleiebarn #2

Mollsong for Mohamedou Ould Slahi

den stille songen i vinden

frå eit vindauge

skjult bak gitter og gjerder

og piggtrådvasar på toppen

uttrykkslause soldatar på rekke

stenger porten

både inn og ut av mørket

guantanamo –

eg kjenner ordet som ei smerte

ein kniv i hjartet

eit sår som ikkje vil gro

men songen i vinden

ber med seg håpet

ein dag

vil fridomen kome

også hit

            til dei uskuldige

Transkripsjon av ein legosong*

opp i lufta

liggje og sove

lande på beina

eller på hovudet

viss du vil bli med

opp i lufta

så skund deg å bli med

alle menneske

skal opp på scena

og denne

den skal stå bak

men ikkje du tjuven

eg har bestemt meg

du skal ikkje opp på scena

opp opp opp på scena

når du dansar kan du vere fri

vi er hekta på musical.ly

når vi dansar

vert vi så spreke

tusen takk for oss

*Dei to jentene mine sat ved bordet og leika med lego i går, og då er det alltid mykje synging. Teksten i dette diktet er ei direkte nedskriving av ein del av songen som dei spontant dikta medan dei leika. Ikkje uventa kom det med ei linje frå "Pop Drop Dab"...