Eksistens i auga

alt på andre sida

av veggen

er usynleg, kvitt

spøkelsesaktig lyst

endå det er mørkt

og ingenting finst der

før auga fangar inn formene

fyller dei med meining

set saman små glimt av lys

gir tinga eksistens

fargelegg det kvite

strøk på strøk

over netthinna

alt på andre sida

av veggen

finst

fordi eg har sett det

Stoppe i tide

dette er ord eg ikkje bør seie

ord

som

bør

falle

døde til jorda

før dei finn morceller i andre hjernar

og knuser seg

veg

gjennom membran-

konstruert kunnskap

langs

andre

tankebaner

ord som bør knusast,

klemmast fast

med tunge mot ganen

og svelgjast, druknast

i magesyre

før --

ja

heller før

enn seinare

Startskot

ingenting her i verda

hende

ikkje eit vindpust, ikkje

ein lyd, ei kviskring

trekronene stod tause

umalt, uvaiande

inni eit lukka frø

i naken mold

bølgjene som stivna former

i taus relieff

mot kalde vinterhimlar

berre tomme snøfnugg

endå ikkje stivna

trass kulde utstrekt som hud

over jorda

før den dagen du vende auga

og møtte mine

Mot det gode

rota til det gode

veks oppover mot himmelen

der fuglane syng

høgare enn melodien frå fjella

lokkar med sine lyse tonar,

kom, klatre høgare

i lukka som spirar på denne greina

utan botn

så strekk røtene seg mot lyset

og treet

veks ned i bakken, finn feste

i mold og berg

eg er ein stødig stamme

jordfesta, himmelvendt

utstrekt i alle retningar

kor det gode kan fangast inn

Der gleda er å finne

som ein steinhoggar

gyv eg laus

på det store berget

midt inni her, ein stad

ligg gleda som ei åre

klar for utvinning

om eg berre kjem djupt nok ned,

får ut nok slagg, malm på malm

i den store smelteomnen

til å hente ut

den foredla gleda

med sveitte og blod, og tårer

som eit avlat

i dei tomme malmgongane

Åkerland

å hjarteland, mitt hjarteland
du opne åkerlandskap
i mitt indre

kor du lengtar etter lyset!

kor furene strekk seg mot himmelen
i snorrette linjer,
kor dei skjuler det som er planta

til lyset og vatnet gjer si gjerning
lyftar alt fram i dagen;

noko til skrekk og åtvaring
noko til glede for verda

her kan du få vandre langs kanten
og plukke det du ynskjer

for det er ditt, alt saman
om du vil

Forretningsidé

alle dei finaste orda

skriv me ned

og legg over elden

let dei smelte saman

til ei flytande masse

og heller dei på glas

berre fem kroner glaset

tek me

når interesserte vil ha dei med

til dømes på bussen

bruksområdet er enkelt;

eit lite spray

om ukvemsord

skulle stå som ein mur over vegen

og alt smeltar vekk, går opp

i ein velduftande røyk,

som parfyme, godlukt,

ein omvendt peparspray

fyller hovudet med blomar og lys

når det enn måtte vere behov --

Sol går ned

kor ofte kan sykkelen smelte

inn i asfalten

smelte fast med eiker sprikande

mot ein blå himmel

i sommarsol, oversvømt

av sommarfuglar, vind

i kvar einaste løvetannkrone

mellom plenen og vegen

her smeltar sykkelen igjen

tenkjer me, kastar med hovudet

legg nye kotelettar på grillen

smiler til klokka

medan hjulet endå snurrar, sprutar

asfalt utover jordet

kastar sirkulerande skuggar

oppi ein hatt

og set den på hovudet

let verda fortsetje sin eigen sjø

med oss som blindpassasjer

under smelta plastikk

der hjulet grev seg ned i mold

og går i eitt

med ein raudnande kveldshimmel

er dette sommar

kviskrar me,

trør ein runde til

før grillen vert kald

Hjartetsunami

ringar i vatnet

etter alle tårer som falt

frå auga bak auga

større og større ringar

tsunamibølgjer

over hjarterøtene

ingen veit kor langt

inn på dei aude områda

vatnet når

inn dit ingen ord

har markert sine lydar

eller sett sine spor

før no

Uvissa

me jublar

gjennom alt dette ukjente

ingen veit, ingen kjenner

kor hardt me kan ta inn over oss

og gå vidare

så me jublar

med det eine auget

blunkar vekk ei tåre med det andre

samtidig vrir hjarteklokkene sakte om

som ei skruestikke

i brystet

endå ein runde

Endå skjult

eit digert grønt eple

gøymt i blomen

ei skinande sol, gøymd

i sky av støv

bak auga, inst i hjartet

eit innpakka tre

i frøet, fyller lomma

håp

i vatnet skjult i skya

dampande framtid

i regn

som endå ikkje har falt

tid som endå ikkje

har gått

skal

        endå

                  ikkje

sprengt

Tankar på ei hylle

eg har ein tanke inni ein tanke
og begge tankane
veks i skuggen av ein endå større

til saman utgjer desse tre tankane ein liten promille
av alle tankane som vandrar rundt
inni ei øskje med tankar
eg har raska saman
langs vegen

denne øskja set eg vekk
på ei stille hylle i det store hjernearkivet,
så kan tankane få vandre rundt
side ved side 
eller den eine inni den andre inni den tredje
inni den fjerde
til alt kokar vekk

og øskje vert taus

Eit smil boblar over

me kjenner ikkje smilet

før etterpå

- er det eit smil

undrar me

medan impulsane rasar

frå hjerne

til ansikt

og noko boblar - ikkje blodet

men like utanfor blodet

på randa mellom kropp og ande

der boblar det fram

ei undring

over det som er i ferd med å skje

i ansiktet

alt før det skjer

kjenner me trekningane

         som fantomtrekningar

i musklar som ligg klare

til å ta imot

så kjem det

boblar opp til overflata

der smilet manifesterer seg

i umiskjennelege grimasar

og det som boblar

boblar over

til alle rundt

Lågare

no har eg summa rundt

time etter time i bilen

med klare mål for auga;

forbruket er nede

i 0,54 per mil

og det har eg jobba hardt for

Nokon på ein benk

det sit nokon på benken

medvitslause tankar

kvernar som sukkerspinn

mellom hendene

å halde andre sine draumar

på ei armlengds avstand, stirande

som knurrande svarthundar

rundt benken

nokon sit der

drøymer seg vekk

i eit mareritt som aldri slepp taket

så eg set meg

vil trøyste

rekk ut ei hand med blomar

men når ikkje

gjennom

stålmuren, isfasaden

dei djupe straumane

mellom meg

og denne nokon

som ikkje er eg sjølv

Ei slik natt

lyden av elefantar
som listar seg forbi
soveromsvindauget

eit tre lettar litt på hatten
i eit djupt bukk,
ser paraden gli rundt hushjørnet
og vidare innover plenen
til naboen

blomar syng ein trist melodi
om dagar som aldri kjem att

og eg
her i senga
ei sommarnatt
som aldri tek slutt

Sommarprat

ein traktor som

ser ut som ein hest

kjem rullande over

diamantjordet

set seg til å prate

om Putin og Trump

og alle som ikkje var med

å luke i potetåkeren

då sjansen baud seg

eg klatrar høgare opp i eika,

finn meg ei grein

eg kan henge opp ned frå

medan sola er oppe,

gjer meg klar for mørket

ser sauene gli forbi på vinden

gjennom graset over meg,

tel dei

et dei

plantar nye

i fura bak traktoren

og alt saman skjer

der det oppstår

bak auga

Halv tanke

her er ikkje sollys

nok

til ein heil tanke,

her er ikkje kulde

til eit bankande hjarte

nok

å krype over, forsere

i kampen mot seg sjølv

her er sollys

for trøytte bein, men

tankane

er borte

Sensur

rute etter rute forsvann
frå det store maleriet

dei første rutene var det brei semje om;
obskøne gestar og perversitetar
var greitt å sleppe

så skar dei vekk alt som kunne minne
om hud og hår

og etterpå
alt som var menneskeleg

eller hadde med menneske å gjere
som hus og glas og grasklipparar

så begynte einskildfargar å forsvinne
- for mykje blått, for mykje raudt, for mykje gult

for mykje av for mykje
sa dei, og tok vekk alt som viste meir enn ein gong

og skar ut plantane, fuglane, dyra,
kan ikkje gje dei att presis likevel, sa dei

og skar ut den blå himmelen og dei høge fjella
saman med fjordar, vatn og slettelandskap

til slutt stod berre nokre få firkantar att,
og dei smilte til oss; der, kan de sjå,

der er endå plass til auga
det er berre å ta for seg!

Etter solskin

dette brennande saknet

eit hus utan grunnmur

i mild bris

inn frå havet kjem skyene

i større kast over stilla

ruskar i takskjegg og konstruksjonar

susar gjennom skogen

over fjella og vekk

tilbake står fillene

av det som var eit liv

Forfall

skoen kan forfalle

tilbake til sin naturlege tilstand,

vere skinn på flodhesten sakte duppande

under overflata i jungelvatnet

lengre oppe

svingar lissehola seg i lange lianar

festa som vakker sutur

over kveldshimmelen

ingen kjenner att hælen

som no heng som eit lodd over vegen

der du snart skal trø, barbeint

i fare, ei tankelaus fluge --

Lag på lag

hud utan på hud

er orda dine eit skal

eg kan knyte om meg

eller tre ut av

som eit slangeskinn

ligg att, noko utbrukt

---

ny hud kan rullast på,

spraymala lag

gjennom telefonrør

ei tåke å springe i

lukke molekyla inne

og kneppe att

når det er fullt

---

smilet ditt festa seg ytst

og smelta gjennom,

svir varmt og søtt

mot mitt inste eg --

Steinhjarteåker

eg betalar dobbelt

for eit hjarte av gråstein,

set det på utstilling - sjå

seier plakaten

ingen andre enn dei hjartelause kan sjå

sakte vinkar eg til meg

vandrande struts i gågata,

åkerfurene ligg opne som sår

heilt ned til rundkøyringa

der hjartet ein gong vart grave ut

av fjellet

stille spankulerer dei inn i plakaten,

fyller den med fjør og dans

stille spankulerer dei vidare inn i veggen

byggjer om huset

til ein dyrepark

med bur, låser seg stille inn

jungel, kviskrar eg

og steinhjartet eksploderer

utslettar heile byen

berre parken står att

omgitt av fersk, tusenårgamal urskog

Alt er ope

regnet opnar bakken
som i ei glidelåsglidande rørsle
ligg alt ope, 
me kan sjå like inn i det varme hjartet
som ligg der og pulserer,
spyttar varme bekkar rundt i terrenget,
løftar lengten opp mellom trea
som usynleg utpust

alt er ope
så me opnar oss i ekkoet, løftar ansiktet
midt i denne straumen av vatn
som ikkje har noko retning,
berre avstand

let beina gli vekk frå trygge vegar,
let hendene finne nye hender
og blikka ferske blikk
på andre sida av vulkanen

Fred

gransongaren stirer på meg

frå den grøne greina si

høgt over bakken

eg stirer forarga tilbake,

likar ikkje det stirande blikket

og den stive nakken

eit sleng med hovudet

som i hovmod, ei betrevitande plystring

over kjente tema

så eg går tilbake til stien,

opnar sekken

og tek ut tursjokoladen, ser på den

ei heil plate, smeltande mjuk

mot ganen, ei smertefull glede

tyngjer mot magesekkveggane

hendene skjelv når eg opnar papiret

bryt av ein stor bit

som sakte spreier sin aroma under skyene

resten lukkar eg inne i papiret

tek sats

og slengjer så presis eg kan etter fuglen

han lettar, forsvinn

mellom lauvtunge tre,

igjen kan eg kjenne freden i hjartet

Opprør

det var fjellskoa som sladra

eg høyrde dei ei natt

eg ikkje fekk sove;

gjekk ut for å drikke vatn,

høyrde skoa kviskre saman

bak nattsvarte skyvedører

lista meg nærare, lytta

lett pinleg berørt

over mitt eige svik

høyrde dei insisterande åtvaringane

om myrlendt terreng

spisse steinar

mose som aldri slepp taket -

sidan den natta

har eg gått berrføtt

på alle turar

Song under vatn

den ellevte dagen

sat eg på berget

utan å kjenne orda

som alltid kverna

i magen

alt eg kjente i halsen

var ei heil rad fiskebein

føtene er dekte av risp

frå sjøkorallar i draumemodus

sakte kravlande gjennom tareskogen

over hud og negl

- eit åkerlandskap

i undersjøisk perspektiv

berget held på varmen,

spreier det gjennom kroppen

til ein taus mann

i svart kappe

bak tause brilleglas

blenkjer ein sjø

korallblått

Blikket er ein vind

så rart å vere fastlimt

til blanke ark

halde auga fast på papiret

vri seg til alle kantar

undre

ser du? ser du?

løfte seg opp

etter alle fire hjørne

og blåse seg sjølv

inn alle brevsprekkar

i eit rasande håp

om å til slutt treffe

deg

Sommarfugl i hjartet

det bur ein sommarfugl i hjartet mitt
ei mjuk venge      som lengtar
etter luft, oppdrift, draumar
den kan fly rundt i
tankar den kan fargeleggje
utan distraksjonar        ja, det bur
ein sommarfugl
i hjartet mitt, eit frø som vart planta
og vatna, ein lengt som har vakse seg stor
i denne jorda
der sommarfugllarvar kan kapsle seg inn
og kapsle seg ut
som svevande ord
i eit univers fylt av meining, det

bur ein sommarfugl i hjartet
ditt, ein som verda ikkje kan sjå

og berre du
kan setje den fri

Virvel

di hand i mi hand
tå mot tå
auge i auge, som ein lås
i perfekt avstand

her snurrar me som ein virvelvind
gjennom gatene
utan auge for noko anna

møblar, bøker, frukttre, mose, fly
som satellittar rundt oss flyg alle orda
i ovale baner   -    vinterord, sommarord
tilbake til starten-ord

og me trår eitt steg nærare kvarandre
eit steg til, heilt heilt nær no
nase mot nase
blikk mot blikk

eg fangar pusten din, gjer den til min
før eg sender den tilbake til verda

så smeltar me saman, glir umerkeleg inn i kvarandre
som i ein symbiose
og virvelvinden fyk gjennom gatene, satellittane kvervlar
som ville fossar

        dreg heile byen med oss i dragsuget
ut i det store universet

Dyret

dyret i sin bustad
rett under hjartet

akkurat der lungene stoggar når eg pustar inn
og magen startar når eg er mett

der søv dyret,
og vaknar når rommet vidar seg ut -

når all pusten er å finne der ute
ei heil atmosfære av mogleg innpust

og maten spring rundt på ekrene
eller gror i jorddjupet

alt er der ute
og dyret rører på seg, kvesser klørne
på alt som er fast i meg, riv det laus, lagar seg nytt leie

dyret i sin bustad i meg,
me glir i eitt
og heile verda er der ute   -   langt       der       ute