me jublar
gjennom alt dette ukjente
ingen veit, ingen kjenner
kor hardt me kan ta inn over oss
og gå vidare
så me jublar
med det eine auget
blunkar vekk ei tåre med det andre
samtidig vrir hjarteklokkene sakte om
som ei skruestikke
i brystet
endå ein runde
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar