Ukjent forteljing

Lat att

På leit

Siste kamp

Du opna døra

Det vi har felles

Alle låsane

Fugleord

Besøk av deg

Ny ørken

Og viss

Den nye stranda

Metamorfose

Haldepunkt

lyset er refleksjonen
av den du var – den gongen 
like før bildet vart ramma inn,
sett på hylla –
kanskje skal du blåse støvet bort,
setje deg i vindauget
drøyme

det var nemleg slik du vandra,
oppdaga nye stiar oppå jordskorpa

var det eine, stødige haldepunktet
i tilværet – 

den gongen
du var alt som skulle til

Meir enn eit smil

Relativt feil

Elefanten

Den største døra

Ordet til oss

det inkarnerte ordet

viste oss skrifta

med kjøtt og blod

eit ord for kjærleik

i varme blikk, milde tonar

til den som er i sorg

eit ord for nåde

i ei utstrekt hand – reis deg!

børa di er borte

eit ord for soning

i kroppen som dør,

ordet som byggjer bru

ein grunn å stå på

og mennesket vart ord

og vandra gjennom tidene – til oss;

eit glimt av ei større rettferd for verda –

Nye sjansar altså

Gløtt

Standhaftig mjuk

stå opp

for det du veit er sant

ikkje bøy deg

for vald eller truslar

eller vondsinna løgn

ikkje bøy deg

for stille smisking

forsiktige avleiingar

frå den vegen du veit du må gå

einast bøy deg

i erkjenning av eigne feil

lat det stolte fare

i møte med eigne svik

for vi er alle vegfarande

og du treng nåden

like mykje som dei hine

treng di stødige hand