Ikkje-val

ikkje alt kan du velje, 
men noko kan du sjå, eller ville sjå
om du vil

som å vilje få det store glimtet
du alltid søker etter
om du søker litt til

der det er mogleg å søke, vere søkande
etter glimtet av eit glimt,
eit lys over andre lys 

gå dei vegane som fører dit
og sjølv vere eit glimt i andre sine auge

velje det du vel
med omhu -- ikkje late som du er mett
før natta er så svart
at du berre har ein sans att

nei, du kan ikkje velje alt
men du kan vere og du kan gå
og du kan velje å velje
ein gong til

Langleiting

eg har no leita så lenge
at snøen har lagt seg meterhøg
på hovudet mitt
og ingen av orda eg seier
kjem lenger enn eit par centimeter ut
i den frostkalde lufta,
før dei frys til is, sprekk opp
og dett singlande mot bakken
som knust glas

eg har leita så lenge
etter noko eg mista
lenge før snøen begynte å dale,
lenge før kulda bygde denne veggen
mot det gode livet,
lenge før sola trakk seg unna
i frykt for takras

eg har no leita
så langt beina kan gå,
eg har leita både høgt og lågt
langt og kort
og på alle stadene eg ville tenkt
at det var logisk at noko var 
lagt att

etterpå leita eg alle dei andre stadene
i holrom i snøen
har eg grave meg ned til bakken 
og inn i skogen mellom trea,
ja, eg har leita og leita
så lenge, at snart kjem våren

ja, eg har leita
men har leita så utruleg lenge
at eg har heilt gløymt
kva eg leita etter

På leit

Viss lukka er ei øy

Viss lukka er ei øy

og vi flyt rundt på store havet –

Speidar etter fjerne horisontar

mellom blåe hav og blåe himlar;

ei strand å slå seg ned på, kvile

slitne ryggar, slitne armar, slitne kroppar

berre leggje allting flatt, puste fridomen

og vere til

Viss lukka er ei øy

og vi flyt rundt på store havet –

så held vi begge hendene til hjartet

og håpar vi finn land

på same tid

Mista og ... håpefull

Bak ein steingard,

mellom blåbærlyng og høge strå

Ryggen lent mot den mjuke mosen

og smilet – som vanleg

påklistra, stivna i eit lukkeleg sekund

Der sit ho, dokka, og ventar

medan klokka tikkar sakte mot kvelden

og stega som passerar

på andre sida

vert færre og færre

Snart er det natt

Kaldt

Mørkt

Og einsamt

Smilet er fortsatt stivt,

men tårene renn

på innsida –

Då, med eitt, kan ho høyre den kjente stemma

Nokon ropar, nokon spring, nokon leitar

- Eg er her!

Vil ho seie, men ingen lydar kjem ut

Det er berre håpet att;

At nokon, den kjærlege stemma,

skal komme denne vegen

Strekke ut ei hand

- ho kan sjå det for seg

Og gripe, halde fast, aldri sleppe

Håpe

Tru

At ting vil ordne seg, snart

Denne vegen! Kom denne vegen!

Eg er like trist som du – kom finn meg

Så skal eg finne deg