Livlinehjarte

blikk i grå bakke

vegar som vaknar i hjartet

medan lyset smalnar, flyktar

for frostnattimane utan fridom

blikk som leitar i vilske

etter vegar å vakte, elske

ein stig gjennom kratt, ei line over djup

opnande gap i grunnen pustar død

auge som møter auge

ein varme i hud mot hud

hender strekt over avgrunnsdjupet

mitt eige liv er du livlinehjarte

det smale lyset langt der oppe

det er langt ned

til hjartet sine kjellaretasjar

og ingen stige opp att

berre dette svaiande tauet

eg kan halde fast i

og håpe

nokon vil finne 

og hale meg opp att

Håpet rundt hjartet

håpet krystalliserer seg
først som ein dråpe, stadig seigare
frå sjela sine ytste greiner

fell mot bakken
som ein utstrekt tråd, frå eit nullpunkt
og inn i dette som vert stadig fastare

og lag på lag
vert den tynne tråden snurra rundt hjartet
til det ligg innkapsla og trygt

fordi ein ikkje lenger berre trur
men har funne visse
om håpet sitt endå ukjente utgangspunkt

Endå skjult

eit digert grønt eple

gøymt i blomen

ei skinande sol, gøymd

i sky av støv

bak auga, inst i hjartet

eit innpakka tre

i frøet, fyller lomma

håp

i vatnet skjult i skya

dampande framtid

i regn

som endå ikkje har falt

tid som endå ikkje

har gått

skal

        endå

                  ikkje

sprengt

14 ord

eg gav deg fjorten ord,

fjorten av dei viktige

som

kjærleik

håp

og tru  -  det er kanskje dei største

men du fekk også kos

ærleg

trufast og mjuk

det du aller mest ville ha

pakka eg inn

og gav i gåve

ved alle store høve,

ord som tid

ro

og fellesskap

og varme blikk ...

dei tre siste laga eg

eit smykke av

og hengde det rundt hjartet ditt

som ei påminning

om noko berre du og eg har saman

der heng dei

skjult for andre auge

det er berre me to

som veit --

Nye sprang

nokon ventar
eit steinsprang i mergen
nye sprang
frå det som ein gong sprengte

løyve til å drøyme om
løyve til å kysse
løyvet til å springe

forbod mot skuggar  --
lyset bles som ein vind over hagen
stryk mjukt over uslipte steinar
ruggar dei til kamp
nye sprang
frå det som ein gong var eit sus

i håp om botnar 
som svinn

svingar vinden i enden av eit tau
sveiper over marka
lagar spor i sanden, spor i huda
ventar
        på noko
med fullmakt til å aldri stoppe

Håp gjennom døden

me sørgjer
men ikkje utan håp,
ikkje utan ein stråle av lys
over den fjerne horisonten

lyset leier veg
gjennom dødsskuggedalen
og over den siste elva,
heilt inn i vårt sanne heimland

-

Jesus gjekk først
me kjem etter,
i dette kviler vårt håp,
i dette kan me bygge 
eit liv

Forbi

Mørkemann II

det vert så tomt her inne
når orda tonar ut
og mørkemannen smiler
sitt liksomlune smil

for det han har sagt
skal vere så allment akseptert
og smart

så at eg vert redd av orda
kjenner meg liten
som ein frostig fugl
er langt utanfor alle førestellingsevner;

du er kjemiske reaksjonar sa han
det er alt,
og vegen fram til no
er ei rekke tilfeldige hendingar

at tida starta
er eit mysterium
med ei logisk forklaring
og når du dør
er du borte borte borte borte borte borte    borte     borte

borte

seier han
og skisserer opp milliardar av år
utan min eksistens  --  og aldri kjem eg att
så det gjeld å bruke tida godt
smiler han
mørkemannen: YOLO!

og eg krympar meg i smerte,
kjenner tyngda av verdsrommet
smelle inn i vakuumet nedst i hjartet,
der den eksistensielle krisa held på å reise seg
som eit monster av gjørma

--

eg gjer det einaste eg veit
kan tenne lyset i auga att, kjenne
varmen spreie seg i kroppen
og gleda vekse:

eg bøyer knea,
vender meg til han som sa
eg vil gje deg framtid og håp

og kjenner noko spire fram
i lysstrima frå himmelen

Håp

tanken om elva
kviler i sjølve elva, 
der draumen om elva oppstod
lenger oppe i dalen

ein gong gjekk du uti straumen
vatnet er blitt ditt liv

tanken om havet
kviler i hjartet av elva,
dit du går på dei svarte dagane
eller når frykta for straumen
grip deg

tanken om møtet mellom elv og hav
kviler i hjartet på mennesket i elva,
er som ei sikringsline
over avgrunnen,
ein tanke som kan lyfte og varme
under vinterisen på overflata

tanken om det som kjem, når elv og menneske møter hav
kviler der hjartet i mennesket er kapsla inn
i desse tynne silketrådane
som sikringslina er spunne av
og kapslar inn det varme, det trygge

let det kvile i seg sjølv
midt i straumen midt i elva
der mennesket drøymer om eit hav
og dei kallar det
håp

Møte natta

I denne straumen

i denne straumen

av flytande håp

er orda

det faste fjellet

leier vatnet dit det trengs

gjennom kupert terreng

frå kjelder utanfor

vår forstand

Rosa

å, barmhjertige rose

du uskuldskvite blome

naivt vendt mot verda

med opne auge, truskuldige blikk

orda drys som roseblad

framfor føtene mine – å rose!

du kjærleiksraude blome

med eit hjarte som blør i mørket

for nattmenneska og alle opne sår

let fargane renne saman,

din uskuldige, varmblodige kjærleik

som ein manifestasjon av godleik –

gjev vi alle kunne møtast akkurat her,

mellom det naive håpet for morgondagen

og den varme gløden i vår omsorg

for dei som lir